Επτά ποιήματα της Καλλιόπης Εξάρχου

Share

ΕΝΙΚΟΣ

Δεν τελειώνεις με την Ποίηση
Δεν τελειώνεις με τους Ποιητές
Πάντα θα περιμένουν
τον καιρό

Singular

You don’t come to an end with Poetry
You don’t come to an end with the Poets
They will always wait
the weather

Continue Reading →

Το προσφυγόπουλο και η Μάσκα μου

Share

Είμαι ηθοποιός, κατά βάθος πολιτικός,
στο καμαρίνι λύνω σταυρόλεξο, ψάχνω
πράσινα άλογα, χαζεύω στην τηλεόραση.

Ένας σπουργίτης ραμφίζει το τζάμι μου
να δω τις ειδήσεις: ένα παιδάκι ξαγρυπνά
μπρος στα πτώματα των γονιών του, μετά
το ανεβάζουν σε βάρκα, προσφυγόπουλο
το βγάζει η θάλασσα στην άμμο για αιώνιο ύπνο,
στην τσεπούλα του ένα τετράδιο όπου έγραψε:
‘Θα σας καταγγείλω όλους στον Θεούλη μου…’

Continue Reading →

Γιάννης Σταυρινός Οικονομίδης

Share

Εκεί, στα μέρη τα εφήσυχα,
εκεί που τρώγαμε τον περίδρομο,
μπροστά μας αρχάγγελος ξεπρόβαλες
με το σημειωματάρι σου φτερούγα,
με το καλαμάρι σου σπαθί,

και σώριασες το σώμα σου στο τραπέζι μας
και τινάχτηκαν τα μαχαιροπήρουνα στον αέρα,
όπως τα αργύρια στον Ναό του Σολομώντος
και εκσφενδονίστηκαν οι σούβλες στα κεφάλια μας,
όπως το λιθάρι του Δαβίδ στο κούτελο του Γολιάθ.

Continue Reading →

Aged Soothsayer of Olympia

Share

This is not Cassandra’s crying ‘Troy is being subjugated’,
nor is it Tiresias howling ‘alas, what an ugly destiny for Theba.’

Δεν είναι η γυμνή κραυγή της Κασσάνδρας, εάλω η Τροία,
ούτε του Τειρεσία ο σπαραγμός, αλί η τύχη των Θηβών.

Continue Reading →

Σκεπτόμενος Εν Ολυμπία – Mediating on Olympia

Share

«Αλίμονό μου! ‘Ολη η ζωή μου πήγε χαμένη»,
έκραξε με δέος κυριευμένος o Ροντέν
σαν πρωτόειδε τον Απόλλωνα στην Ολυμπία
———
“Alas! My whole life was in vain”
Rodin overawed cried out
when he first saw Apollo at Olympia.

Continue Reading →

Ερωτευμένη Θεά

Share

Άλλα ζήταγες, Αθηνά, με τον Ηρακλή σαν μας έσωζες
απ’ τις Στυμφαλίδες ‘Ορνιθες. Ούτε τιμές, ούτε εκατόμβες.

Σε βλέπω αθόρυβα να αφαιρείς την πανοπλία, χαμαί
να ακουμπάς την ασπίδα, το δόρυ σαν τούφα χιονιού,
———-
When you, with Hercules, saved us from Stymfalides Birds,
the reward you wished was neither honours, nor hecatombs.

I see you, Athena, getting rid of your panoply,
laying down shield and spear to fall as snow bunches;

Continue Reading →

Τιτανικός Δύο

Share

Μη σε μεθά η πρόσκληση στο “Τιτανικός Δύο”!

Κοίτα τον καπετάνιο, μην το συνεπάρει η δόξα,
μην τον εγκωμιάζουν για να τρελάνει τις μηχανές.
Πρόσεχε τον ασυρματιστή, μην τον αφαιρούν
οι αριστοκράτες, μην τον θολώσουν με φιλοδώρημα
να στέλλει σήμα στην Αμέρικα: ‘όλα πάνε πρίμα’.

Continue Reading →

Το Παράθυρο

Share

Άπλωσε το χέρι κι άνοιξε το παράθυρο,

ίσως το δρασκελίσει μια αχτίδα,
τεθλασμένη, από αντανάκλαση,
ένα άστρο που υπόσχεται αλλαγή.

Άνοιξε το παράθυρο,

ίσως κοιτάξει μέσα ένας βιαστικός,
μια ωραία που τη ραίνει η βροχή,
μια χελιδόνα που ’χασε το μικρό της.

Continue Reading →

Νέκυια, Ραψωδία λ’

Share

Έμοιαζε με χώρα των Κιμμερίων, χωρίς ηλίου φως,
κατέβαινα τα σκαλιά ως εκεί που ζουν αιώνια νύχτα,
με παρέσυρε το ρεύμα των νέων, στην πύλη του Άδη,

RHAPSODY λ’: Descending in the Hades

The place is lacking in sunlight, resembles the Cimmerians’ land;
I walked the staircase down where they live in endless night;
carried away by youngsters, I came to the gate of Hades,

Continue Reading →