Το προσφυγόπουλο και η Μάσκα μου

Share

Είμαι ηθοποιός, κατά βάθος πολιτικός,
στο καμαρίνι λύνω σταυρόλεξο, ψάχνω
πράσινα άλογα, χαζεύω στην τηλεόραση.

Ένας σπουργίτης ραμφίζει το τζάμι μου
να δω τις ειδήσεις: ένα παιδάκι ξαγρυπνά
μπρος στα πτώματα των γονιών του, μετά
το ανεβάζουν σε βάρκα, προσφυγόπουλο
το βγάζει η θάλασσα στην άμμο για αιώνιο ύπνο,
στην τσεπούλα του ένα τετράδιο όπου έγραψε:
‘Θα σας καταγγείλω όλους στον Θεούλη μου…’

Continue Reading →

Γιάννης Σταυρινός Οικονομίδης

Share

Εκεί, στα μέρη τα εφήσυχα,
εκεί που τρώγαμε τον περίδρομο,
μπροστά μας αρχάγγελος ξεπρόβαλες
με το σημειωματάρι σου φτερούγα,
με το καλαμάρι σου σπαθί,

και σώριασες το σώμα σου στο τραπέζι μας
και τινάχτηκαν τα μαχαιροπήρουνα στον αέρα,
όπως τα αργύρια στον Ναό του Σολομώντος
και εκσφενδονίστηκαν οι σούβλες στα κεφάλια μας,
όπως το λιθάρι του Δαβίδ στο κούτελο του Γολιάθ.

Continue Reading →

Aged Soothsayer of Olympia

Share

This is not Cassandra’s crying ‘Troy is being subjugated’,
nor is it Tiresias howling ‘alas, what an ugly destiny for Theba.’

Δεν είναι η γυμνή κραυγή της Κασσάνδρας, εάλω η Τροία,
ούτε του Τειρεσία ο σπαραγμός, αλί η τύχη των Θηβών.

Continue Reading →

Σκεπτόμενος Εν Ολυμπία – Mediating on Olympia

Share

«Αλίμονό μου! ‘Ολη η ζωή μου πήγε χαμένη»,
έκραξε με δέος κυριευμένος o Ροντέν
σαν πρωτόειδε τον Απόλλωνα στην Ολυμπία
———
“Alas! My whole life was in vain”
Rodin overawed cried out
when he first saw Apollo at Olympia.

Continue Reading →

Ερωτευμένη Θεά

Share

Άλλα ζήταγες, Αθηνά, με τον Ηρακλή σαν μας έσωζες
απ’ τις Στυμφαλίδες ‘Ορνιθες. Ούτε τιμές, ούτε εκατόμβες.

Σε βλέπω αθόρυβα να αφαιρείς την πανοπλία, χαμαί
να ακουμπάς την ασπίδα, το δόρυ σαν τούφα χιονιού,
———-
When you, with Hercules, saved us from Stymfalides Birds,
the reward you wished was neither honours, nor hecatombs.

I see you, Athena, getting rid of your panoply,
laying down shield and spear to fall as snow bunches;

Continue Reading →

Τιτανικός Δύο

Share

Μη σε μεθά η πρόσκληση στο “Τιτανικός Δύο”!

Κοίτα τον καπετάνιο, μην το συνεπάρει η δόξα,
μην τον εγκωμιάζουν για να τρελάνει τις μηχανές.
Πρόσεχε τον ασυρματιστή, μην τον αφαιρούν
οι αριστοκράτες, μην τον θολώσουν με φιλοδώρημα
να στέλλει σήμα στην Αμέρικα: ‘όλα πάνε πρίμα’.

Continue Reading →

Το Παράθυρο

Share

Άπλωσε το χέρι κι άνοιξε το παράθυρο,

ίσως το δρασκελίσει μια αχτίδα,
τεθλασμένη, από αντανάκλαση,
ένα άστρο που υπόσχεται αλλαγή.

Άνοιξε το παράθυρο,

ίσως κοιτάξει μέσα ένας βιαστικός,
μια ωραία που τη ραίνει η βροχή,
μια χελιδόνα που ’χασε το μικρό της.

Continue Reading →

Νέκυια, Ραψωδία λ’

Share

Έμοιαζε με χώρα των Κιμμερίων, χωρίς ηλίου φως,
κατέβαινα τα σκαλιά ως εκεί που ζουν αιώνια νύχτα,
με παρέσυρε το ρεύμα των νέων, στην πύλη του Άδη,

RHAPSODY λ’: Descending in the Hades

The place is lacking in sunlight, resembles the Cimmerians’ land;
I walked the staircase down where they live in endless night;
carried away by youngsters, I came to the gate of Hades,

Continue Reading →

Γέρων Μάντις Ολυμπίας

Share

Δεν είναι η γυμνή κραυγή της Κασάνδρας, εάλω η Τροία,
ούτε του Τειρεσία ο σπαραγμός, αλί η τύχη των Θηβών.
Ο γέρων μάντις είναι, που προλαλεί δεινά, χωρίς λαλιά,
με τα βαθιά των ρυτίδων ποτάμια, το σώμα που σκεβρώνει,
το στήθος του σαν γέρνει άπνοα και βουλιάζει στα παγίδια,
τα δάχτυλά του θρηνώντας σαν τραβούν τις παρειές του.
Τρισαλί… η απλανής ματιά του μας προμηνύει τη βροντή,
την ανυποψίαστη τρικυμία μέσα στην αχλή της νηνεμίας.

Continue Reading →

Φειδίου Ειμί

Share

Tώρα που επιστρέφεις έκθαμβος, Ροντέν, στη Γαλλία
μάθε από μένα τον ταπεινό πως η πίκρα είναι μήτρα.

Ο κρατήρ Φειδίου ειμί (1). Και θα σου αντηχώ την ηχώ του:
“Όχι, Αθηναίοι, δεν έχει ανάγκη η Τέχνη να κλέβει χρυσάφι (2).
Και το που με δικάζετε άδικα, δικάζετε μαζί την Πρόμαχο
της πόλης την Παρθένο, την Παρνόπιο και τον Λαπίθη σας”(3).

Continue Reading →

Ελθέτω Νέμεσις

Share

Όταν με νουθετούν : “Μην εκδικηθείς, άσ’ τα στο χρόνο,
γιατί η εκδίκηση στοιχίζει πιο ακριβά απ’ ό,τι έχασες,
γιατί αν μοιάσεις στον άδικο είσαι άδειος, και ανόητος
αν του γίνεις αφέντης, και άνανδρος αν τον υπηρετείς”

Continue Reading →

Σοφία

Share

Η σοφία δεν είναι μονοπώλιό σας, Αθηναίοι.

Γλαύκα έχουμε κι εμείς, άγρυπνη, με μάτι τρίτο
μαζεύει τα εφτά χρώματα και συνθέτει το Λευκό,
σαν βλέπει ανεμόμυλους στο Παραλίμνι να γυρίζουν
ασταμάτητα, διαβάζει το τραγικό μυστικό τους,
πώς το νερό μας στράγγισε και τα πηγάδια άδεια.

Continue Reading →

Τα εις εαυτόν

Share

Αν πάρεις τη θέση μου στο θρόνο πίστεψε
θα δεις στην αυλή έκφυλους, πόρνες, μάγους,
το αίμα ποτάμι σε θυσίες, πολέμους, αρένες,
τοκογλύφους να σε γδέρνουν μετά το φτωχό,
σώματα δοσμένα σε όργια και νεκροταφεία.

Continue Reading →

Πίνδαρος

Share

Επαινώντας σε*, θρέφω όσους σε φθονούν
μα αντί για ζωή σου προσφέρω ποίημα,
αντί χρυσό ή κτήματα, ευχή να σ’ αγαπά η πόλη –
δεν σου αρμόζουν, Κινύρα, αγάλματα βουβά
μα τραγούδια πλεούμενα ως τα πέρατα.

Continue Reading →

Μέγα, έχεις άλλοθι;

Share

Εσύ, που μετακινείς στρατούς σε χάρτες,
λένε, παιδί έφτιαχνες πήλινα στρατιωτάκια.
Μας έστειλες νέους στη Δύση για σπουδές
για τέχνες, επιστήμες, οργάνωση εμπορίου,
μας έστησες φάμπρικες, ναυπηγεία, διοίκηση.

Continue Reading →

Το Δειν σου

Share

Αξάφτει το λαμπρόν μου όνταν με δούσιν
τα όμνοστα σου μμάτια ν’ γοιον τα άστρα
σαγίττα με λαβώννει από τα κάστρα
τόξον θεάς τα χέρια σου κρατούσιν.

Continue Reading →

Ζήνωνος Πολιτεία

Share

Ναυαγώντας, ναυπήγησα Στοά κι έκανα καλό ταξίδι.
Μα εκεί που έψαχνα να ορίσω δική μου Πολιτεία,
ο άνθρωπος θείο σπέρμα με εγκράτεια να ομολογεί
ένα με τη φύση το Θεό, ο οικουμενάρχης ενάρετος,
εκεί που πύρωνα από το Πυρ του Ηράκλειτου,
να τον, με τη χρονομηχανή του να με αναρπάζει
«Πάμε στο Κίτιο να στήσουμε Στοά νέα», λαλεί.

Continue Reading →