Μια λέξη… απολογείται

Share

«Διεισδύω στου λόγου το όνειρο.
Νεράιδα των άρρητων εννοιών και μάγισσα των λεγομένων.
Κρύβομαι στην άναρθρη κραυγή σου, φωλιάζω στα μυστικά
του ουρανίσκου σου και περιμένω.
Κάποτε ανοίγουν τ’ άστρα εντός σου, ευρύ πεδίο ανακούφισης
κι αφήνομαι στη γλύκα των χειλιών σου,
να μεγεθύνεις τη σημασία μου σε τρυφερότητας ευλύγιστες συλλαβές.

Continue Reading →

Παλιός κόσμος…

Share

Παλιός κόσμος…
κλεισμένος ερμητικά στο βινύλιο της ψυχής.
Στροφάρει με την μικρή δισκογραφική του φόρμα,
βουΐζει στα ντεσιμπέλ της κλειστής καθημερινότητας.
“Διαβάζω” την άσφαλτο κάτω απ’ τα βήματα
και νιώθω να έρχεται μια τρομερή αλήθεια,
εκκωφαντική, μ’ ένα Τίποτα να κατακλύζει
τους τόπους, τις σχέσεις, το Αύριο!

Continue Reading →

Ανέσπερο Φως

Share

Στην αχλή των κεριών, στης άνοιξης τη λιτανεία,
η μοναξιά ρούχο βυζαντινό, 
ντύνει ευλαβικά της προσευχής την προσδοκία. 

Προσέρχονται τότε οι ευχές, κυράδες της ψυχής, 
με μυρωμένη βιολέτα και θυμιατό,

Continue Reading →

Αλληλογραφία των…μολυβιών!

Share

Μου λείπουν τα παλιά επιστολόχαρτα…
Διάφανα, λεπταίσθητα, κάτω απο στρογγυλά γράμματα ψυχής.
Μελάνια σε καλλίγραμμες πένες, να χαράζουν απαλά τη σκέψη, το όνειρο,
τις κυράδες λέξεις, πάνω στο σώμα του χαρτιού, να λικνίζεται η αφή πάνω στα γράμματα,
στην μυρωδιά που λεξιπλάθει ,μεταφέροντας κρυφές αισθήσεις !
Γυρεύω να φιλήσω τρυφερά, το χέρι που γράφει με το βλέμμα ριγμένο πάνω στις συλλαβές,
να φωλιάσει εντός μου όλη η παρουσία, που κατέχει τούτη η γραμματοσειρά, τούτη η ύπαρξη.

Continue Reading →