Γράφω…

Share

Γράφω σαν άλλοθι ενός Υπερσυντέλικου…
Παρανόησα την γραμματική τόσων χρόνων.
Αδιάστατη ορολογία μες στα λεξικά!
Γράφω, ψηλαφώ λέξεις, νοήματα, αισθήματα,
αξίες παλαιικές στα πρόσωπα των ανθρώπων,
αγκαλιές που ορφάνεψαν,
φιλιά, που… φοβήθηκαν τα χείλη!

Καλό Μάρτη

Share

Ποια η αλήθεια αδερφέ, Πίσω απ’ τις μάσκες;
Αναδιπλώθηκαν ξανά τα Ερωτήματα…
Κρύφτηκαν μ’ ένα δάκρυ στα Αισθήματα!

Χριστούγεννα στο δρόμο…

Share

Ήτανε ψες το δειλινό
που αντίκρυσα τα μάτια Σου
σε ενός παιδιού το γέλιο!
Πράσινα μάτια στο σταχτύ
περίγραμμα της πόλης.
Ήτανε…τα Χριστούγεννα
εκείνη η ματιά Σου!

Μια λέξη… απολογείται

Share

«Διεισδύω στου λόγου το όνειρο.
Νεράιδα των άρρητων εννοιών και μάγισσα των λεγομένων.
Κρύβομαι στην άναρθρη κραυγή σου, φωλιάζω στα μυστικά
του ουρανίσκου σου και περιμένω.
Κάποτε ανοίγουν τ’ άστρα εντός σου, ευρύ πεδίο ανακούφισης
κι αφήνομαι στη γλύκα των χειλιών σου,
να μεγεθύνεις τη σημασία μου σε τρυφερότητας ευλύγιστες συλλαβές.

Δεν άλλαξαν τα πράματα…

Share

Δεν άλλαξαν τα πράματα Μαρία,
οι χρόνοι βάρυναν στα στήθη,
οι πόρτες ψήλωσαν κλειστές και
κάτι άστεγα όνειρα,
σαν προσφυγόπουλα ελπίδας
κείτονται στις πλατείες…

Δεκαπενταύγουστος των κοχυλιών…

Share

Με την Παναγιά της Θάλασσας,

μάζευα κοχύλια στο Αιγαίο!

Λιτανεία άδειων σωμάτων στην απορία των χεριών…

Κλειδοκράτορας το κύμα, των κριμάτων…

Στη ρίμα του Αιγαίου

Share

Ψίθυρος πρωινός, οι ακρογιαλιές,
λέξεις που απλώθηκαν στο μπλε,
σαν παραμύθια!
Κορμιά σμιλεύτηκαν νησιά,
στην αύρα του νερού,
μίλησαν την ελληνική φωνή

Παλιός κόσμος…

Share

Παλιός κόσμος…
κλεισμένος ερμητικά στο βινύλιο της ψυχής.
Στροφάρει με την μικρή δισκογραφική του φόρμα,
βουΐζει στα ντεσιμπέλ της κλειστής καθημερινότητας.
“Διαβάζω” την άσφαλτο κάτω απ’ τα βήματα
και νιώθω να έρχεται μια τρομερή αλήθεια,
εκκωφαντική, μ’ ένα Τίποτα να κατακλύζει
τους τόπους, τις σχέσεις, το Αύριο!