κλειδωθήκαμε έξω απ’την αλήθεια…

Share

Φιλιά ως «έπεα πτερόεντα» των χειλιών…
Είμαι θλιμμένη αλλά το κρύβω.
Φοράω τη μάσκα απο χαμόγελο, τα χέρια ντυνω με γάντια,
να προστατέψω τα χάδια
κι ελευθερώνομαι σ’ένα τετραγωνικό μέτρο της ασφάλτου,
που ορίζει το σκάκι που παίζουμε.

Μεγάλη Παρασκευή…

Share

Έρημος ο Επιτάφιος την Άνοιξη τούτη!
Άνθη, με τον άνεμο σκορπισμένα στη ράχη του…
Βαδίζει μόνος την οδό της Ανάστασης…
Οι μυροφόρες σώπασαν ….κρατούν αλλού το βλεμμα!

Γράφω…

Share

Γράφω σαν άλλοθι ενός Υπερσυντέλικου…
Παρανόησα την γραμματική τόσων χρόνων.
Αδιάστατη ορολογία μες στα λεξικά!
Γράφω, ψηλαφώ λέξεις, νοήματα, αισθήματα,
αξίες παλαιικές στα πρόσωπα των ανθρώπων,
αγκαλιές που ορφάνεψαν,
φιλιά, που… φοβήθηκαν τα χείλη!

Καλό Μάρτη

Share

Ποια η αλήθεια αδερφέ, Πίσω απ’ τις μάσκες;
Αναδιπλώθηκαν ξανά τα Ερωτήματα…
Κρύφτηκαν μ’ ένα δάκρυ στα Αισθήματα!

Χριστούγεννα στο δρόμο…

Share

Ήτανε ψες το δειλινό
που αντίκρυσα τα μάτια Σου
σε ενός παιδιού το γέλιο!
Πράσινα μάτια στο σταχτύ
περίγραμμα της πόλης.
Ήτανε…τα Χριστούγεννα
εκείνη η ματιά Σου!

Μια λέξη… απολογείται

Share

«Διεισδύω στου λόγου το όνειρο.
Νεράιδα των άρρητων εννοιών και μάγισσα των λεγομένων.
Κρύβομαι στην άναρθρη κραυγή σου, φωλιάζω στα μυστικά
του ουρανίσκου σου και περιμένω.
Κάποτε ανοίγουν τ’ άστρα εντός σου, ευρύ πεδίο ανακούφισης
κι αφήνομαι στη γλύκα των χειλιών σου,
να μεγεθύνεις τη σημασία μου σε τρυφερότητας ευλύγιστες συλλαβές.

Δεν άλλαξαν τα πράματα…

Share

Δεν άλλαξαν τα πράματα Μαρία,
οι χρόνοι βάρυναν στα στήθη,
οι πόρτες ψήλωσαν κλειστές και
κάτι άστεγα όνειρα,
σαν προσφυγόπουλα ελπίδας
κείτονται στις πλατείες…

Δεκαπενταύγουστος των κοχυλιών…

Share

Με την Παναγιά της Θάλασσας,

μάζευα κοχύλια στο Αιγαίο!

Λιτανεία άδειων σωμάτων στην απορία των χεριών…

Κλειδοκράτορας το κύμα, των κριμάτων…