Χριστός Ανέστη!

Share

Σαν η γιορτή της άνοιξης…φαντάζει η Ανάσταση Σου!
Κύριε όλων των ειδών…και των μικρών υπάρξεων!
Βλέπω τις κάμπιες την αυγή, με γιορτινό φουστάνι
της πεταλούδας τη ψυχή μ’ένα μαβί χαμόγελο,
οι μέλισσες φορούν γλυκό, τον αναστεναγμό τους,
κι οι πασχαλίτσες κόκκινο , το βήμα τους με αγάπη!
Τότε ξυπνάει ο άνεμος, με μια αγκαλιά από χάδι…

Ένας Χριστός… για μας

Share

Ένας Χριστός τις μέρες του Απρίλη
θα σταυρώνεται
για να ‘χει φως το σταυρουδάκι
στην ανηφόρα της ψυχής,
εκεί στα στήθια των ανθρώπων,
για να ‘βγει ουράνιο το τόξο
στ’ απορρημένο δάκρυ των ματιών!

Η μετανάστρια ψυχή

Share

Πού είμαι ; Ποιά είμαι;
σαν ξημερώνει… αλιεύω βότανα, φύλλα, κλαδιά…
αφέψημα το πρωινό, σταλάζει στη ζωή,
ύστερα χάνομαι στης πόλης την ερήμωση,
μες στων ανθρώπων την ανίερη μετανάστευση..
Πάμε απο δω, τρέχουμε ασθμαίνοντας σ’ανήλιαγα στενά,
χτυπάμε πόρτες, σιδεριές, σκάβουμε μνήμες με τα χέρια ματωμένα…

8 του Μάρτη!

Share

Φόρεσε το βέλο και χάθηκε στου νου τις καταιγίδες…
Οραματίστηκαν τα δάση τη φλόγα της επιθυμίας της… κι άνθισαν…
κύλησαν οι μπούκλες από όνειρα αμαδρυάδων, τρυφερά πλεγμένα στην υποψία του γέλιου της.
Απέραντος που είναι ο κόσμος, πάνω σ΄ ένα κλαδί,
στα φύλλα,
στις ρίζες,
που απλώνονται στη σάρκα αυτής της γης.

Αναφιώτικα!

Share

Ένα νησί αρπάχτηκε
απ’ το βράχο της Ακρόπολης!
Στο ταπεινό ανώφλι του
ένα παραθυρόφυλλο…ριγάει
απ’ του Αιγαίου την αύρα.
Φερμένες μνήμες, γιασεμιά
και κόκκινα γεράνια, ματώνουν
τα πλακόστρωτα…
Χέρια στην πέτρα σφράγισαν
πνοές θαλασσινές.

Γράμμα σ’ ένα Κοχύλι…

Share

Καλέ μου φίλε αδέσποτε…
Σ’ αναζητώ, παρήγορα, στη χειμωνιά της πόλης.
Ψάχνω το κύμα μέσα μου να βγω στην αμμουδιά,
να συναντήσω την αυγή χαμένα καλοκαίρια.
Στην αλμυρή σου μοναξιά, έχω κρυμμένα όνειρα,
έχω αφημένες μνήμες.

Χωρίς Συνταγή

Share

Με “ντιζάιν “ατμούς
κοπάζει η πείνα των αστών,
Στα πεζοδρόμια θερίζει
η πόλη τους Αστέγους!
Κι όλα “γκουρμέ” ορέγονται
στιγμές.
Οι λέξεις ντρέπονται
και σβήνουν…

Στα ίχνη των Χριστουγέννων

Share

Βράδιαζε μέσα μου.
Άνοιξα το παράθυρο για
ανάσα…
Το βλέμμα αντίκρυσε
την ποίηση
στη σιωπή των Αστεριών,
οι λέξεις πλέχτηκαν
στη μελωδία των ίσκιων.