Κυριακάτικο τραπέζι…

Share

Να ζήσω θα’θελα μια μέρα
Κυριακή…
όλοι τριγύρω στο τραπέζι
γελαστοί
και το ψητό , μιά υποψία
να περιμένει.
Οι ανάσες όλες και τα βλέμματα
εκεί!

Το δάκρυ της Γης

Share

τα λόγια χάθηκαν σε μιά στιγμή στο σκότος στο αίμα αθώων,
που χρωστάνε τη ζωή…σε ποιόν;
Γιατί πληρώνουν τόσο ακριβά,
το βλέμμα , την ανάσα, τη ζωή,

i have been ,and these are
what my prayers look like;
Dear God !!

Του λόγου ειρωνεία!

Share

Σ’ αυτή την όμορφη της Σιδώνος συντροφιά
όλοι με τα καλά μας, συζητούμε.
Ξάφνου κάτι σαν ίλλιγγος με πιάνει,
με ζώνουνε οι λέξεις, οι μνήμες, από παλιά…
Να σκύψω μέσα μου, να φύγω,
να περιχαρακωθώ,
να γράψω, να γράψω,
εντός μου να χαθώ,
σαν μια υπόσχεση,

Θέλω την Άνοιξη!

Share

Aσπρόμαυρη η συνήθεια του φθινόπωρου,
Να αδειάζει απ’ τις φυλλωσιές τα δέντρα,
Να βάφει αποξένωση την κοίτη του νερού
Να σουρουπώνει τις καρδιές…πρωί-πρωί
στις όχθες…

Γράμμα σ’ ένα ρόπτρο…

Share

Αγαπητό μοναχικό
Σημάδι μιας φωνής…
Στέκεσαι εκεί, ομορφόπλαστο σήμαντρο μιας ηχούς.
Φωνάζεις τον αφέντη σου, πως κάποιος τον ζητά.
Μα η ηχώ, σου απαντά με νόημα …τη σιωπή!

Απόψε έχουμε πανσέληνο…

Share

Δυό στίχοι χαραχτήκανε στου
φεγγαριού την άπλα!
Ο ένας έγινε νησί,

Ιωάννης Καποδίστριας και Ρωξάνδρα Στούρτζα

Share

Η διεθνής βιβλιογραφία για την επιστημονική, τη διπλωματική και πολιτική δραστηριότητα του Ιωάννη Καποδίστρια είναι τεράστια. Για τον άνθρωπο Καποδίστρια όμως, τα σχετικά δημοσιεύματα είναι ελάχιστα και ελλιπή.

Ο έρωτας μιας πένας…

Share

Ψιθύριζε η πένα στο χαρτί…
-“Όταν σ’αγγίζω πώς ριγώ…
πώς στάζει αίμα κι ανθό, σφυγμός, η συλλαβή μου…
πώς αγρυπνούν τα γράμματα προσμένοντας
την όλβια φορεσιά σου και στο κορμί σου όταν βρεθώ,
το άψυχό μου σώμα παίρνει ανάσα, στεναγμό,
βουή και σπαραγμό η μέσα καταιγίδα;