Πού ήσουν…

Share

Πού ήσουν τις ημέρες που μ’ έπνιγε το δίκιο;
Πού ήσουν όταν χρειάσθηκα την αλήθεια σου
για να οχυρωθώ πίσω απ’ αυτήν;
Μάταια περίμενα
–δίχως την ανάγκη να φτιάχνω άτολμα ψέματα–
απάντηση στα αναπάντητα μηνύματά μου…
Μόνο για να κρύψω την αφέλεια της άσκοπης επιμονής μου…
Αλήθεια, πού ήσουν;

Continue Reading →

Διέξοδος η σιωπή…

Share

Χίλιες φορές λυπήθηκα κι άλλες τόσες μετάνιωσα, για… όσα είπα.
Για όσα κράτησα τη σιωπή μου, πιστέψτε με, δεν μετάνιωσα…
Ποτέ!
Γι’ αυτό μερικές φορές δίνω σπρωξιά στο λόγο…

*
Μια φράση σου ξέφυγε, τότε… κι ήταν:
«Βάλε φραγή, στους ανεπιθύμητους εισβολείς.
Απενεργοποίησε τα συναισθήματα»…

Continue Reading →

Τα «θα» των υποσχέσεων και τα «όταν» της νοσταλγίας…

Share

Ώρες ώρες αισθάνομαι να περιδιαβαίνω σε διαστάσεις γνώριμες αναζητώντας στο παρελθόν το μέλλον και… στο παρόν το παρελθόν! Όλα τούτα δω που μου συμβαίνουν εγώ τα λέω «φτερουγίσματα της ψυχής μου». Όταν αναγκάζεται κανείς να υπομένει τον αφόρητο ρεαλισμό τούτης της καταθλιπτικής καθημερινότητας, που ολοένα και πιο πολύ μας βουλιάζει σε μια παράξενη σιωπή, εγώ δεν έχω την πολυτέλεια άλλης επιλογής από το ν’ αρχίσω να σκέφτομαι, να θυμάμαι, να αναπολώ και να νοσταλγώ στιγμές που έζησα, ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις και γεγονότα αλλά και λεπτομέρειες που μπορεί να ήταν ασήμαντες μεν, αλλά ανεκτίμητες.

Continue Reading →

Εξομολόγηση μπροστά σε μια άδεια σελίδα…

Share

Κάθε φορά που σ’ έχω μπροστά μου, άδεια, λευκή, ανέγγιχτη, παιδεύω τη σκέψη μου ν’ απλώσει επάνω σου τα ίχνη της και η κάθε μου λέξη τη σκιά της. Επάνω σου έμαθα να ξεδιπλώνω πτυχές του εαυτού μου, χωρίς υποκρισία. Να καταθέτω την ψυχή μου, χωρίς τσιγκουνιά. Ν’ αφήνω κάθε μου ευαισθησία να γίνεται φύλλο και φτερό, δίχως ντροπή. Στον αργαλειό της μνήμης υφαίνω το χρόνο με τη νοσταλγία. Αναπολώ το παρελθόν που χάθηκε κι επαναφέρω τις αναμνήσεις στο τώρα.

Continue Reading →

Ενώπιος ενωπίω…

Share

Είναι, να παρ’ η ευχή, κάτι στιγμές σιωπής και μοναξιάς που νιώθω να με τυλίγει η απουσία. Κι όσο με τυλίγει και αισθάνομαι μόνος, τόσο βυθίζομαι στον εαυτό μου. Κι όσο βυθίζομαι τόσο θυμάμαι. Κι όσο θυμάμαι συλλογιέμαι. Δε γίνεται κι αλλιώς. Πόσο απέραντη, αλήθεια, είναι η μοναξιά του καθενός μας.

Continue Reading →

«Τώρα η ελπίδα μου ταυτότητα δεν έχει, τώρα φεύγω…»

Share

Στο διπλανό τραπέζι μια παρέα νέων κουβέντιαζε. Μου έκανε εντύπωση πως δεν ήταν απ’ αυτούς τους χαζοχαρούμενους που χασκογελάνε και οι συζητήσεις τους δεν έχουν νόημα. Τους άκουγα να μιλάνε με σοβαρότητα και να ανταλλάσουν γνώμες για τη δύσκολη κατάσταση που βιώνει η χώρα μας. Έλεγαν διάφορα και μοιράζονταν –έτσι έδειχναν– τις ανησυχίες τους.

Continue Reading →