«Μάλα γαρ φιλοσόφου τούτο το πάθος, το θαυμάζειν»

Share

Απορία λοιπόν ήταν εκείνη
που με οδήγησε στον δριμύτατο χειμώνα.

Ψυχρές οι πνοές
κι ακόμη ψυχρότερα τα χνώτα
δεν άφηναν ίχνη πάνω στο γυαλί.
Άτηκτοι οι παγετώνες στο αμείλικτο φως
πιο αμείλικτοι από εκείνο.

Continue Reading →

Το Παρόν Πωλείται…

Share

Άκου…
Αν και δεν είναι ορατό
το πωλητήριο
υπάρχουν ωστόσο,
οι κρυφοί αγοραστές!
Τυφλοί – κωφοί οι ιδιοκτήτες
αδιάφοροι οι υπηρέτες
του «εγκλήματος»,
οι καλούμενοι «εξέχοντες»
και «άρχοντες του τόπου»!

Continue Reading →

H προσμονή μιας γέννησης

Share

Η γέννηση ενός ανθρώπου, είναι χαρά μεγάλη και βαθιά, ελπίδα και αγαλλίαση, καθώς αυτός είναι ο τρόπος τον οποίο επινόησε η Φύση για να κρατά καλά η διαιώνισή του.

Σαν φθάνει νεογέννητος, πολυαγαπημένο-καμάρι των γονιών του, και από συλλήψεως καλά προστατευμένος, λαμπρύνει τη ζωή τους, ενθαρρύνει τους αγώνες και τις προσπάθειές τους, για την όποια γενική, παρούσα και μέλλουσα βελτίωσή τους, καθώς το μωρό-άνθρωπος που έχει καταφθάσει αποτελεί εγγύηση για τη συνέχεια της διατήρησης ή διαρκούς πανηγύρεως της ζωής.

Continue Reading →

Σύγκριση των επών

Share

Σύμφωνα με τον Βασίλη Μάκη, το έπος Ο Διγενής Ακρίτας δεν είναι έμμετρη ιστορία. Οι διάφοροι ωστόσο ερευνητές πιστεύουν ότι έχει ιστορικό πυρήνα, ότι καθρεφτίζει μία ορισμένη ιστορική εποχή, ότι υπάρχουν εντός αυτού άτακτα ιστορικά στοιχεία και ότι επικρατεί κάποια ανομοιογένεια.

Continue Reading →

Ω…  Λίλη!

Share

Ύστερα από όλα αυτά, και με το πέρασμα του χρόνου, πίστεψα πως τον είχα ξεφορτωθεί. Μια μέρα –ήταν Άνοιξη- με περίμενε έξω από το σχολείο μου. Ήμουν δεν ήμουν δεκαπέντε χρονών. Δεν ξέρω από πού το είχε μάθει, σε ποιο σχολείο πήγαινα, αλλά όπως έγινε αργότερα γνωστό στις ανακρίσεις, μας έψαχνε και είχε ανακαλύψει πού μέναμε τελικά και με παρακολουθούσε. Σάστισα, τρόμαξα, παράλυσα. Με πλησίασε και μου μίλησε.

Continue Reading →

Άδοξα φυλλοροώ

Share

Άδοξα φυλλοροώ
τις ώρες, τις εβδομάδες, τους…
Ανύποπτα έρπει το έρεβος,
ύπουλα απλώνεται
όλο και περισσότερο!
Επιμένω: είναι ληθαργικό
στο πέρασμά του!

Το κρίμα, δεν είναι γιος της ένδειας
παρά το αποπαίδι της αδιαφορίας
της εκμετάλλευσης, της ασυνειδησίας
-αμολόγητων συμφορών-
μηδενός κακού εξαιρετέου
τελικά!

Continue Reading →

Πρόσφυγες και Λαθρομετανάστες

Share

  Πρόσφυγες και Λαθρομετανάστες Ημερολόγια απαξίωσης   Πιπίνα Δ. Ιωσηφίδου-Elles Από τον ανέκδοτο Τόμο, “Μελέτες Δ’” “Ένας Πρόλογος” Εμείς, οι…

Continue Reading →

Ο Σταυρός του Νότου

Share

Μοίρα μου Αρμούρισσα
Μην κλαις μικρό μου!
Πώς την καρδιά μου
σχίζουν οι λυγμοί σου!
Έλα μου!
Για δες ψηλά εκεί,
είν’ ο Σταυρός του Νότου!
Άκου λοιπόν την ιστορία μου:

Βραδιά ήταν θεσπέσια
καλό μου,
και η Σελήνη μυστική,
τ’ αγιάζι όλο νάζι…

Continue Reading →

Δεν γνωρίζεις

Share

Είσαι άπειρος… δεν γνωρίζεις…
……………….
Zούμε στο άσυλο των τρελών,
στο τάσι των φαντασμάτων ζούμε
και η ανακύκλωση της ζωής
είναι νόμος της φύσης
και όχι παράγωγο πολιτισμού.

Continue Reading →

Μην την χτυπάς την πόρτα μου, είπα!

Share

Άνοιξε, δεν υπάρχει κλειδί
μήτε σύρτης!
Τα της ασφάλειας
αχρηστεύθηκαν,
αφότου η ζωή ξέφτισε
-αλλού καταργήθηκε, τελικά!

Μην την χτυπάς την πόρτα μου
δεν θά ‘βρεις κρεβάτι
ν’ απλώσεις τα πονεμένα μέλη,
άρτο, νερό ή κρασί
στο γυμνό τραπέζι
για ν’ αντρειωθείς
για να ποτίσεις του λαιμού
την ξηρασία.

Continue Reading →

Μην αφήνεις ευκαιρία

Share

Μην αφήνεις ευκαιρία
να δείξεις το τάλαντό σου…
Έτσι και τ’ αποκρύψεις
κάποιοι θα τολμήσουν
να πουν
ότι είσαι ανίκανος, gutless,
ένας αξιοθρήνητος θνητός!
Άλλωστε το τάλαντο
είναι δώρο θείο…

Continue Reading →

Suddenly Ecstasis

Share

Don’t believe a word!
I’ve certainly heard this
many times before!
You see… time has not matured
for the Erinyes to start.
The night still soothes
the wave of anger…
You see…
the losses are still unknown,
and also
the men who get up at dawn
to go to work,
have not enough time to look over
their neighbours sorrows…
And the others –who underarm
their brief cases paper full-
have not had their coffee as yet…
-having crossed their feet upon the surface,
of a -mirror like- polished desk.

Continue Reading →

Και δυο και τρεις…

Share

Έναν καϋμό και δυο καϋμούς και τρεις και δέκα στεναγμούς
μετρά επίμονα ο Ρωμιός, κάτω από γέρο πλάτανο.
Στης γειτονιάς τον καφενέ, μαζεύονται δύο μαζί,
γίνονται εφτά και δεκατρείς να συζητήσουνε πλατειά.
Όπως κι εχτές, πάλι ξανά να στοχαστούνε τα παλιά,
για να μετρήσουν τους καϋμούς, τους χίλιους αναστεναγμούς:
Πόσοι πολέμοι πέρασαν, τι δυστυχιά μαστίγωσε της γης
και δυο και τρεις και δεκατρείς, τι συμφορές μακροσκελείς,
πάνω από χίλιες δυο φορές, βασάνισαν τη χώρα!..
Το μπεγλεράκι σύντροφος στους πόνους και στα ντέρτια…

Continue Reading →

Η Δύση σημάδευε

Share

Η Δύση σημάδευε ανέκαθεν
το άλλο άκρο.
Μία λέξη το ορίζει
και μία λέξη το γκρεμίζει…
Και η Ανατολή δεν μού ΄λεγε πολλά…
Δε βλέπει, νιώθει μόνο,
καθώς σβήνει
στο στρογγύλεμα
της σφαίρας.

Continue Reading →

Δίχως τίτλο

Share

Κυττούσε το βρέφος βουβή
με τα μάτια ορθάνοιχτα
αποκολλημένα λες
από τις βαθουλές κόγχες τους.
Ούτε ένα δάκρυ
ούτε μια φωνή!
Είχαν νεκρωθεί
τα κύτταρα της ζωής
και η αλήθεια,

Continue Reading →

Τα Λαμπριάτικα κουλούρια

Share

Τη Μ. Τρίτη πρωί όλα τα υλικά βρίσκονται αραδιασμένα επάνω στον μεγάλο πάγκο της κουζίνας. Η μητέρα μου και η θεία μου ετοιμάζουν το μεγάλο τραπέζι δίπλα στον πάγκο, όπου θα πλάσουν τα κουλουράκια. Χρειάζεται στρωτή, καθαρή επιφάνεια, ένας χώρος κατάλληλος για την άνεση κινήσεων δύο ανθρώπων: της μάνας μου και της αδερφής της, της θείας μου Ελισάβετ.

“Αυγά… βανίλια… χυμός πορτοκαλιού… αλεύρι…” “πρώτα χτύπημα τα ασπράδια… σε σφιχτή μαρέγκα… ύστερα οι κρόκοι… προστίθεται η βανίλλια…”

Continue Reading →

Δεν αργούμε…

Share

Δεν αργούμε…
Φτάσαμε, σχεδόν…

Οι μάντρες ξηλώθηκαν
και τα καρφιά
σκόρπια στο έδαφος
κείνται.
Μακριές αρρωστιάρες…
γλώσσες κρέμονται
άφοβες, αδιάντροπες.
Οι πετεινοί λαλήσαν
τρεις φορές.

Continue Reading →

Σπίτια σπιτάκια…ΙΙΙ

Share

Όμως και σήμερα πιστεύω τα παρόμοια. Τα σπίτια μοιάζουν με τους ανθρώπους που τα κατοικούν. Γιατί σπίτια και άνθρωποι, άψυχα και έμψυχα, συμμετέχουν στις χαρές και στις λύπες. Χαρούμενοι άνθρωποι, χαρούμενα σπίτια…

Continue Reading →

Σπίτια Σπιτάκια… Άνθρωποι

Share

Σκεφτόμουν με δέος συχνά, πόσα εκατομμύρια χρόνια πήρε τον άνθρωπο -αρσενικόν ή θηλυκόν- ν’ αλλάξει κι από κυνηγός ζώων να γίνει κυνηγός της όποιας νομισματικής μονάδας, στερημένος τον καθαρό αέρα και την ελευθερία κινήσεων. Τώρα, όλα έχουν μπει σε λούκι και ο φουκαράς ο άνθρωπος –φαινομενικά κολλημένος- τραβάει με καταπληκτική ταχύτητα κατά το χαμό.

Continue Reading →

Μία μάσκα, Ένα κενό

Share

Στο πανάρχαιο
και πρώτο θέατρο
του Δωδωναίου Διός
οι μαντείες σχετίζονται
με το ανέμισμα των φύλλων
της φηγού!
Και ο τραγωδός λαλεί
στη γλώσσα των πουλιών
που αέναα
με την πτήση τους
της γης τη φλούδα
ματιάζουνε από ψηλά!
Η μάσκα του στοχεύει
στην ένταση του κενού
που δημιουργείται πίσω της
και ανήκει σε αυτόν
στον ‘υποκριτή’
στον τραγωδό.

Continue Reading →

Η γης μου του ανέλπιδου!

Share

Χαράζει η μέρα και πίσω από τα βουνά
ορμά το άρμα του πάλαι ασυμβίβαστου
Απόλλωνα.
Εξαϋλώνοντας τα νοητά σκοτάδια
και τα άλλα, της απουσίας του,
αναρριχάται ακάθεκτος,
συγκρατώντας την παμφάγα δύναμή του
στο περίγραμμά της
και την συμβολή του στην ύπαρξη ζωής.
Το διττό χαμόγελό του
-τόσο φωτεινό όσο και η πυρκαγιά
του λίθινου αυχένα-
πυρπολεί ανελέητα.
Ανατέλλει, και η λατρευτή πολιτεία
εμβαπτίζεται στην φλόγα του.

Continue Reading →

Koύρos… Kouros… Koύρos…

Share

Χάραζε. Η ώρα είχε ξεπεράσει τις πέντε και μισή. Από το ανοιχτό παράθυρο του στούντιο, έμπαινε δροσερό το καλοκαιρινό αεράκι του Αυγούστου. Ο Κούρος είχε ξυπνήσει απότομα, πάνω στο όνειρο. Ένιωσε λέει να πέφτει… Τώρα, ύστερα από τον «γλυτωμό», κοίταζε με μάτια μισόκλειστα, θολά από τον ύπνο, τον ουρανό, που στο χάραμα ταίριαζε μέσα στη μαυριδερή ορθογώνια κορνίζα του παραθύρου.

Continue Reading →