Άρωμα Ελλάδας

Share

Όπου κι αν το βλέμμα μου στην πολύπαθη γη μου απλώσω, μου μιλούν τα ιερά
των πραγμάτων τα ρήματα διαταγμένα σε βάθος γαλάζιων αιώνων.
Κι αν σιωπή με κερνούν των ανέμων οι σύγχρονοι γόνοι,
σαν ο νους πιθυμά ν’ αρμενίσει στα βάθη ολοφώτιστος
ξεναγός τον προσμένει των μνημείων ο Άχραντος Λόγος
και οι πάνδροσοι πόθοι της μνήμης
στο λιθάρι το διάφανο στο κροντήρι του πόντου
που η σιωπή κελαηδά με στεντόρεια αλήθεια
τ’ Αχιλλέα το όνειρο, του Ηρακλή, του Θησέα τη δόξα
της Αθήνας, της Σπάρτης και τ’ Αλέξανδρου εκείνο το μέγιστο βήμα
που τον ήλιο εγχάραξε στην καρδιά και στο σπέρμα της γης.

Continue Reading →

Kiki Dimoula/Κική Δημουλά

Share

Draw two columns
one for the day’s gains
and one for its losses.

The serious concepts
your bright thoughts and readings
your from one side to the other
unsparing passages
mark on the column of the gains.

Continue Reading →

Επίγεια και Υπόγεια

Share

Στην αγορά του κόσμου λιγόστεψαν
Οι εορταστικές πανήγυρεις
Οι βαθιές μετάνοιες στην άγια διαφυγή

Πραμάτειες πλέον δε διαλαλούν
Τα χρυσοποίκιλτα ενδύματα της πίστης

Continue Reading →

(Απο)Μονωτική Συνύπαρξη

Share

Είκοσι χρόνια σε αγγίζω με τα γυάλινά μου δάχτυλα
Κρύα η έλλειψη αυτή του αίματος
Μένω εικόνα παγωμένη σ΄ένα διάλογο σιωπής

Βίοι παράλληλοι, ανεξερεύνητοι όσο η ανθρώπινη μοίρα
οριοθετούνται εν τέλει απ΄το αναπόδραστο
Και το παράθυρο ανάμεσά μας αποξηραμένη άνοιξη
που δεν ανθίζει καλημέρες και ευχές

Continue Reading →

Ανεμώνες

Share

Κάτω, χαρούλες, κι όλο φως οι μυγδαλιές
τρελό χορό μέσα στους δρόμους αρχινίσαν
κι εδώ στους λόφους ανεμώνες αγκαλιές
μια πρώιμη άνοιξη, χιλιόχρωμη, σκορπίσαν…

Continue Reading →

Μηνύματα

Share

Η κόρη η αθάνατη χαμογελά με δάκρυ!
Στου Σύμπαντος την άκρη! Αλυσσοδέματα!

Κήτους θυσία τραγική που κρύβει ικεσία!
Το όμορφα, τα θεία! Οργής μαντέματα!

Γελάς Απόλλωνα μορφή, μιας άλλης Οικουμένης!
Φωτός Οργή σημαίνεις! Και παραγγέλματα!

Περσέως ο Αστερισμός κρατά το θείο ξίφος!
Του κύματου ο ήχος! Και κονιορτήματα!

Κηφέως θλίψεις της φυγής, χαμού κόρης Αθώας!
Το Κήτος ωσάν βόας! Πνίγει τα κύματα!

Continue Reading →

΄Εγχρωμη λήψη από ζωή

Share

Ακόμα ένα χρώμα γλιστρά από την ψυχή μου, υγρό καυτό σαν ενοχή
Σε σάρκες πάνω που δε λάβωσε χρόνος κανείς
Μα ήταν καιρός να πουν κι αυτές την πάσα αλήθεια τους
Γιατί αλώβητες σταθήκανε στη λαίλαπα ακήρυχτου πολέμου
Τώρα οξύς καιρός κυλά επάνω τους
Ανακατεύοντας τις ρίμες με την πρόζα της ζωής μου
Και πού κρατά η συνείδηση;
Έχει ξαπλώσει σε ένα δέντρο και κουράζεται
Φυλάει μιαν άνοιξη γριά από σπουργίτια που δε φεύγουν

Continue Reading →

Θυμώνει

Share

Ήρα τη βεβαιότητα με την αμφιβολία!
Η σκέψη μου, εικόνα δίχως γη, θλιβερή όλο ύψος ανάβαση!
Γέλασε ο γκιόνης την τελευταία του, φορά!
Τραγούδι άρχισε κρυφό στις θημωνιές της νύχτας!
Φεγγάρι γάργαρο της Νιότης η Αυγή, θυμωμένο σημάδι της ύπαρξης!
Ξύπνησε το πηγάδι των καημών, μ’ Οργής ανέσπερο τυφλό Αποσπερίτη!
Αποσπερίτη που μοιράζει γειτονιά!

Continue Reading →

Ο μικρός Πάμπλο

Share

Ο μικρός Πάμπλο
Ήθελε να ζωγραφίσει
Μιαν ελιά καταμεσής του κάμπου
Ένα χελιδόνι καταμεσής της άνοιξης
‘Εναν Ιησού καταμεσής των σταυρωτών του
«΄Αφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι…»
Ήθελε να έχει στην παλέτα του

Continue Reading →

Μεγεθύνσεις ενός παρελθόντος

Share

To δωμάτιο μικρό, μικρότερο απ’ ό,τι συνήθως. Λες και χαμήλωνε το ταβάνι απειλητικά πάνω απ’ την ανήσυχη σκέψη του. Σηκώθηκε απ΄το κρεβάτι όμοια με παιδί που ξυπνά αλαφιασμένο από όνειρο κακό. Γύρω του σκορπισμένα άδεια τενεκεδάκια μπίρας, πρόβαλλαν σαν μικρό ναρκοπέδιο στον ασταθή βηματισμό του. Ξανακάθισε βαρύς στο στενό, γυμνό από σεντόνια κρεβάτι. Απέναντί του το ψυγείο με την πόρτα ορθάνοιχτη, άδειο κι αυτό, προκαλούσε την πείνα και τη δίψα του.
΄Εψαξε νευρικά στις τσέπες του παντελονιού του. Δυο τρία τσαλακωμένα χαρτομάντιλα κι ένας σπασμένος αναπτήρας όλη κι όλη η συγκομιδή του.

Continue Reading →

Χαμένη Φωτοσύνθεση

Share

Μονόχρωμες, πολύβουες οι μάσκες
Τα χαμόγελα πλαστικά
Κατάλοιπα λες αισθητικών επεμβάσεων
Κάτω από νυστέρια επιτήδευσης
Τα λόγια απλώνονται σαν δίκτυα
Ν’ αλώσουν τη στερνή σοδειά απ΄τα γεννήματα του χρόνου μας
Κι ένας φόβος ίδιο με φίδι που ζυγώνει τις Εύες των καιρών
Υπόσχεται απ΄το δέντρο του απαγορευμένου εαυτού
Τη θεοποίηση της πιο φτηνής μας σάρκας

Continue Reading →

Ανεμώνες

Share

Κάτω, χαρούλες, κι όλο φως οι μυγδαλιές
τρελό χορό μέσα στους δρόμους αρχινίσαν
κι εδώ στους λόφους ανεμώνες αγκαλιές
μια πρώιμη άνοιξη, χιλιόχρωμη σκορπίσαν..

Continue Reading →

Καλαμοκαβαλάρισσα

Share

Καλαμοκαβαλάρισσα, ξανθιά, κοκκινομάλα
Τη μια βραδιά εβένινη, την άλλη μωβ ή άλλα.
Χθες ήσουν μαυρομάτισσα, τώρα γαλανομάτα
Και χάριν του φορέματος, να ’σαι, πρασινομάτα.
Πρωί σε βλέπω και φοράς φούστα στενή και μίνι
το βράδυ όλα τα πετάς ή λες λιγάκι ας μείνει.
Ξάφνου φυτρώνει ένα τατού στα λαξευτά σου σκέλη
κι έπειτα εδώ και κει , παντού, σε όλα σου τα μέλη.

Continue Reading →

Χωρίς Εγγυήσεις

Share

Σε τούτο τον κάμπο
Σε τούτη τη διάταξη της φύσης και τ΄ανθρώπου
Μυριάδες σύννεφα περάσαν
Στάζοντας μόνο τη βροχή σαν ικεσία

Χιλιάδες κόσμοι ήρθανε και φύγαν
Προσποιούμενοι πως δεν παραφύλαγε το Τέλος
Σε κάποια αιχμηρή γωνία ανυπεράσπιστου καημού

Continue Reading →

Chestnuts

Share

chestnuts brood in embers of cynicism
hiss their anger

weeds engulf railway lines
supplanted by unfinished road works
lone cinema hotel closed
denuded shops plastered with yellow For Rents signs
hospital staff unpaid closure rumoured

decaying rural properties entice foreign takeover
austerity measures elderly recall famine
hooded masses protest politicians grovel to EU
youthful gloom lines coffee bars overlooking
the bay of Nafpaktos

Continue Reading →

Ο κόκκινος σκούφος κι ο λύκος

Share

Ήρθε στην αυλή μου η Κοκκινοσκουφίτσα
ψάχνοντας το δρόμο για το παρελθόν,
ανάμεσα σε μονοπάτια επικίνδυνα,
ακολουθώντας τα «Ανθρώπινα» ίχνη
και ντυμένη με το κόκκινο παλτό της παιδικότητας.

Ήρθε κρατώντας πρόσφορο ζωής κι ελπίδας
για ξεχασμένους ταξιδευτές.

Continue Reading →

Η Πόλη

Share

Η πόλη είναι θάλασσα
έλεγε όσο ήταν παιδί.
Τα σπίτια αραγμένα καράβια
οι δρόμοι ζώνες ατσάλινες
χαραγμένες στο διάβα του ήλιου
κι οι άνθρωποι ανταριασμένα κύματα
κυκλώνες, που με σύμμαχο τον Αίολο
βράχους συντρίβουνε για το φιλί της άμμου.

Η πόλη είναι λαβύρινθος
άλλαξε το τροπάριο στα τριάντα.
Ταξίδι ανάμεσα σε αλλόκοτα τείχη
όλο σταυρόλεξα και σταυροδρόμια
με τα σημάδια να σε αδειάζουν
στην ίδια πάντα αφετηρία
μέχρι να παίξεις με τον Μινώταυρο
σε μια ζαριά, τον μίτο της Αριάδνης.

Continue Reading →

Ο Εκφωνητής

Share

Πλανιόταν η φωνή σου εκφωνητή
ελεύθερο πουλί πάνω απ’ την πόλη
καλώντας στου Νοέμβρη τη γιορτή
οράματα ζωσμένοι να ΄ρθουν όλοι.

Τα μάρμαρα τραγούδησαν ξανά
ανάψανε φωτιές στα παραθύρια
παλιές διχογνωμίες πουθενά
τα λόγια σου στεριώσανε γιοφύρια.

Continue Reading →

Από το Τόκιο στο Χαρτούμ

Share

Ένα χωρίο από το μυθιστόρημα Η γυναίκα της άμμου του Κόμπο Αμπέ μού παραχώρησε, αναγνώστη, σε χρόνο ανύποπτο, την ιδέα του βιβλίου, που κρατάς τώρα στα χέρια και που είναι έτοιμο να σού δείξει μερικούς από τους κόσμους μου: Παραθέτω: «Σε μια τυπική περιοχή υψηλής υγρασίας και θερμοκρασίας όπως η Ιαπωνία, όπου μάλιστα, μέσα στις θεομηνίες που γίνονται κάθε χρόνο, το ποσοστό αυτών που οφείλονται στο νερό είναι το ογδονταεφτά τοις εκατό, αυτή εδώ η καταστροφή, που προκαλείται από την ιπτάμενη άμμο, δεν φτάνει ούτε καν στο ένα χιλιοστό του ενός τοις εκατό. Θα’ ταν τόσο γελοίο όσο και το να έφτιαχναν ειδικούς νόμους σαν μέτρα για θεομηνίες από νερό στην έρημο της Σαχάρας!»

Continue Reading →

Ecce Homo! (Ίδε ο Άνθρωπος!)

Share

Moυ ’παν πως ο θεός μας γέλασε!
Μου ’παν πως στην ψυχή μας έμεινε
άδειος παλμός.
Στα ασημένια χέρια μαράθηκαν
τ’ αμάραντα λουλούδια
και μαδήσαν οι πασχαλιές του έρωτα.

Continue Reading →

Ονείρων και Μνήμης Γωνία

Share

Αύριο κηδεύουμε ένα παλικάρι.
Στην Παλαιστίνη, στο Ιράκ, στο Βιετνάμ
στην Κύπρο, στο Θιβέτ, στη Νικαράγουα
στην Πράγα, στο Σνατιάγο, στη Μαδρίτη
στο Βελιγράδι, στο Μπουένος Άιρες
στο Σύνταγμα, στα Γιούρα, στο Γουδί,
στην Αφρική ή στην Ασία – έχει καμία σημασία;

Continue Reading →