Μέγα, έχεις άλλοθι;

Share

Δρ Ιωσήφ Ιωσηφίδης

Εσύ, που μετακινείς στρατούς σε χάρτες,
λένε, παιδί έφτιαχνες πήλινα στρατιωτάκια.
Μας έστειλες νέους στη Δύση για σπουδές
για τέχνες, επιστήμες, οργάνωση εμπορίου,
μας έστησες φάμπρικες, ναυπηγεία, διοίκηση.

Πες μου Πέτρο: ακούς το άγαλμα του ποιητή*;
Ας τον τυφεκίζουν παλιοί και νέοι κατακτητές,
αυτός χάνεται στο πλήθος, σε φίλους τσιγγάνους,
σώζει αυτό που εσύ δεν μπορείς να υπάρξεις.

Οι διαδρομές του Αδάμ

Share

Κι’ άκου… κοίτα… νιώσε…
Τίποτα   δ ε ν  πεθαίνει,
Όσο υπάρχουν οι αγάπες
που το γέννησαν…

 

( Μια… υποψία βιβλιοπαρουσίασης, για δύο πονήματα που μου άρεσαν πολύ, Άρις Αντάνης,
Μαρούσι,  Αθήνα- 7/3/2011)

 

 

Το ποίημα είναι πολύ δύσκολη υπόθεση.  Είναι πιο δύσκολο από  το διήγημα και,  κατά μείζονα λόγο, από το μυθιστόρημα. Και πιο παρεξηγημένο. Έτσι πιστεύω, αλλά μπορεί και να κάνω λάθος. Το ποίημα όμως, που δεν είναι μια ιστορία, να τη διαβάσεις και να την καταλάβεις, πρέπει και να σου βγάζει μια ιστορία. Και από την ιστορία του ποιητή, να σε μεταφέρει στη δική σου ιστορία.

Αλεξ-ήνεμος

Share

Κι’ άκου… κοίτα… νιώσε…

Τίποτα   δ ε ν  πεθαίνει,

Όσο υπάρχουν οι αγάπες

που το γέννησαν…

Άρις Αντάνης

( Μια… υποψία βιβλιοπαρουσίασης, για δύο πονήματα που μου άρεσαν πολύ, Μαρούσι,  Αθήνα- 7/3/2011)

Η Ελένη Αρτεμίου- Φωτιάδου χειρίζεται το λόγο με πολύ μεγάλη ευχέρεια. Από την πρώτη αράδα προσελκύει τον αναγνώστη και τον κάνει να μη μπορεί να σταματήσει την ανάγνωση, να μη κάνει… στάση, ούτε για να επαναλάβει μια φράση, προς επιβεβαίωση της κατανόησης του νοήματος.

Χώρα του ανατέλλοντος φόβου

Share

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Ξημέρωσε μες στο σκοτάδι
Και δε χαρήκαμε τις πρώτες ηλιαχτίδες
Απ΄της Ανατολής τα μέρη
Κοιτάξαμε μόνο ετούτο το περίεργο χρώμα
Από μια μέρα προδομένη
Κι ύστερα, με χέρια ανήμπορα
Βουτήξαμε την έγνοια μας
Στο ραγισμένο ήλιο της

Διαδρομές μιας Κυριακής

Share

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Η Κυριακή μυστικοπαθής
Κρύβεται σε συνοικιακά ζαχαροπλαστεία
Παραθαλάσσιες καφετέριες
Με θέα τον ορίζοντα του απογεύματος
Σ΄ένα ποτό επιμήκυνσης του χρόνου
Σε μια γουλιά απ’ το ξόδεμα
Της πληρωμένης ελευθερίας

Το Δειν σου

Share

 Ιωσήφ Ιωσηφίδης

Αξάφτει το λαμπρόν μου όνταν με δούσιν
τα όμνοστα σου μμάτια  ν’ γοιον τα άστρα
σαγίττα με λαβώννει από τα κάστρα
τόξον θεάς τα χέρια σου κρατούσιν.

Κι αξάφτει με χειμόν και καλοκαίριν
το δειν σου η αφορμή να ζω κυρά μου
νερόν, αέριν, νήλιε και χαρά μου
πωρνόν, εσπέρα, νύχτα, μεσομέριν.

Ζήνωνος Πολιτεία

Share

Δρ Ιωσήφ Ιωσηφίδης

 

Ναυαγώντας, ναυπήγησα Στοά κι έκανα καλό ταξίδι.
Μα εκεί που έψαχνα να ορίσω δική μου Πολιτεία,
ο άνθρωπος θείο σπέρμα με εγκράτεια να ομολογεί
ένα με τη φύση το Θεό, ο οικουμενάρχης ενάρετος,

εκεί που πύρωνα από το Πυρ του Ηράκλειτου,
να τον, με τη χρονομηχανή του να με αναρπάζει
«Πάμε στο Κίτιο να στήσουμε Στοά νέα», λαλεί.

Πενταδάχτυλος

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Άλλη μια μέρα που το βουνό
Κοιτούσε ίσια στην ψυχή μου
Κι εγώ, καθώς με απομάκρυνε
Του ξένου το σημάδεμα
Όλο και πιο πολύ πλησίαζα
Στον κτύπο της καρδιάς του