Ο κύκλος που δεν κλείνει

Share

Τότε άρχισε το πάρτι.
Πάνε πια πάνω από σαράντα χρόνια από τότε που, μόλις μας τηλεφώνησαν -στις 23- τη λύση απ’ έξω κι όλα είχαν συμφωνηθεί· χωρίς να ξέρουμε πώς και τι, την επομένη ξεχυθήκαμε όλοι στους δρόμους βαστώντας στα χέρια κεριά αναμμένα, πανηγυρίζοντας τρελά για τη χούντα που έπεσε (την ίδια στιγμή που έπεφτε και η Κύπρος βέβαια). Βγάλαμε το γύψο απ’ το σπασμένο χέρι και χαιρόμασταν που μας είχαν πριονίσει το ένα πόδι.
Και κανείς στο πάρτι, δε σκέφτηκε πως είχαμε πόλεμο.
Γιατί κανείς απ’ αυτούς που έπρεπε να το πουν, δεν το είπε.

Continue Reading →

«Ένας όμορφος κόσμος γύρω μας»

Share

Το νέο αυτό πόνημα του Δρος Νίκου Παπασημακόπουλου, δεν πρέπει να ήταν ένα εύκολο έργο. Γιατί το υποστηρίζω αυτό; Διότι ο συγγραφέας γύρισε όλη την Ελλάδα, πόλεις και χωριά, μικρά και κεφαλοχώρια, αγροτοπεριοχές και κτήματα, με σκοπό να ανακαλύψει τον κόσμο, που υλοποιούσε την ιδέα του: Τον όμορφο κόσμο των ζώων και των φυτών της πατρίδας μας.
Με προσωπικές του έρευνες, κουβεντούλες απλές με απλούς κατοίκους των σημείων που επισκεπτόταν κάθε φορά στο διάστημα της συγκέντρωσης του υλικού του, αλλά και συνεντεύξεις, διαπιστώσεις και εμπεριστατωμένες συζητήσεις, αποκόμισε πολύτιμες πληροφορίες, που κατέγραφε στο οδοιπορικό σημειωματάριό του.
Ο κόσμος του Νίκου Παπασημακόπουλου δεν έχει άμεση συνάφεια με τη Φυσική Ιστορία, ως μάθημα, αλλά έχει αμεσότητα με τη ρεαλιστική πραγματικότητα. Φωτογράφησε ο ίδιος τα ζώα και τα φυτά που κοσμούν τις σελίδες του και αποτελούν ένα μεγάλο μέρος της πανίδας και χλωρίδας της πατρίδας μας.

Continue Reading →

Euphemisms of an old lady

Share

The old lady had never learned anything else in her life except to drop
blessings from her lips, as if the blessings sustained her.
Her eyelash colour faded, her face was a mass of wrinkles. “Daughter, give
me the votive candle so I may light it, and may you reign like a queen one
day”.
On Sundays, in the courtyard under the vine, they’d turn on the radio. ”
Daughter, bring the radio, and may you pick up soil and have it turned to gold
in your hands”.
Her legs were unable to take much walking anymore, she didn’t go to church
anymore.

Continue Reading →

A Statue

Share

Last night I took a picture of my mother
Standing next to the statue of Grigoris Afxentiou.
‘Stand there so I can take a picture of you, too’, she whispered
I never stand next to statues to be photographed
Yet for some reason, I obeyed without refusing,
Intuitively I leaned my head tenderly on the statue; hugged it.

Continue Reading →

Οι καινούργιοι άγιοι

Share

Όταν ξεχάστηκαν πια οι παλιοί σκυθρωποί άγιοι που γιορταζόταν άλλοτε καθένας κάθε μέρα και οι άνθρωποι δεν είχανε πια γιορτές και δεν υπήρχαν άγιοι μα χρειαζόντανε γιορτές· σκέφτηκαν, οι σοφοί τού ‘Οργανισμού για τα δικαιώματα της ζωής’, να βρούνε καινούργιους άγιους για να υπάρχουνε γιορτές.
Και κάποιος έριξε την ιδέα να γιορτάζουνε τους εαυτούς τους. «Ωραία ιδέα, μα δεν θα μας πιάνει όλους.» είπε ένας. «Καλύτερα γενικά.» είπε ένας άλλος. «Ναι, γενικά.» συμπλήρωσαν άλλοι δυο. «Ναι, ναι γενικά κι αφηρημένα.» είπαν και συμφώνησαν όλοι.

Continue Reading →