Οδυσσιάται

Share

Σαν ταξιδιώτες μιας προφητικής ελπίδας
Και σαν αδάμαστοι του Οδυσσέα γόνοι
ψάχνουμε συμφιλίωση με τη θεά Κίρκη
Σε κάποια χώρα που θα μας δεχτεί ν’ αποδημήσουμε.

Σαν ταξιδιώτες υπερπόντιας εκστρατείας
και οι σειρήνες να ακούγονται γλυκές
Απ’ την Ιθάκη μας κινήσαμε να φύγουμε,
Και φτάσαμε για χρησμό ως τις Βραγχίδες.

Continue Reading →

Κράτα γερά…

Share

Αναλογιστήκαμε ποτέ σε τι ωφελεί αυτή όλη η ενέργεια; Αναλογιστήκαμε από πού πηγάζει και προς ποια κατεύθυνση προορίζεται ή βαίνει; Κατά την ταπεινή μου γνώμη τίποτα δεν ωφελεί κανέναν άλλο εκτός της γνώσης. “μέγεθος δ΄ ἀναγκαῖον γνωρίζειν καὶ κίνησιν ᾧ καὶ χρόνον· ὥστε φανερὸν ὅτι τῷ πρώτῳ αἰσθητικῷ τούτων ἡ γνῶσίς ἐστιν·” (Αριστοτέλης).
Αναλογιστήκαμε όμως ποτέ σε τι ωφελεί αυτή όλη η ενέργεια που συσσωρεύτηκε στις σελίδες της Διασπορικής Στοάς; Αναλογιστήκαμε από πού πηγάζει και προς ποια κατεύθυνση προορίζεται ή βαίνει αυτή η ενέργεια; Άσχετα από το τι αντιλαμβάνεται κανείς η πανδαισία δημιουργίας στις σελίδες και το σύνολο των ωρών που χρειάστηκαν οι δημιουργοί να στήσουν τις ιδέες τους σε ψηφιακή μορφή περιλαμβάνει το εύρος της ενέργειας που περικλείεται. Ποιος επωφελείται λοιπόν από τα 1500 έργα που εμφανίζονται εδώ; Κατά την ταπεινή μου γνώμη τίποτα δεν ωφελεί κανέναν άλλο εκτός της γνώσης. “μέγεθος δ΄ ἀναγκαῖον γνωρίζειν καὶ κίνησιν ᾧ καὶ χρόνον· ὥστε φανερὸν ὅτι τῷ πρώτῳ αἰσθητικῷ τούτων ἡ γνῶσίς ἐστιν·” (Αριστοτέλης). Ακόμη και η τέχνη είναι κλάδος της γνώσης.

Continue Reading →

Ο γείτονας γνωρίζει

Share

Ροδιές κατάφορτες λυγίζουν καθώς σείονται,
στημένες πίσω από τους πλεγμένους φράχτες,
φυλακίζονται στα μισοπεσμένα ψήγματα της μνήμης
θέλοντας να την πνίξουν.

Οι λασπωμένοι δρόμοι ελίσσονται αδιάβατοι
σαν η νεροποντή φτάσει απρόσμενα,
δέκτες της θύμησης μιας άγνωστης μάνας
με βήμα γοργό να τους διαβαίνει.

Continue Reading →

Στον καναπέ της ανεργίας

Share

Καυτός ο καφές που πίνω σήμερα
κι όλο τα χείλη μου καίει,
κρύος ο καφές μου χτες
κι η σκέψη μου είχε παγώνει
σαν τα θετά κι ένθετα λόγια που δεν σώζουν.

Είναι και ταραγμένος ο καφές που πίνω σήμερα
ιδιαίτερα ταραγμένος μέσα στο φλιτζάνι,
γέμισε φουσκάλες γύρω στο χείλος
που τόσο πονούν κι αμέσως σκάζουν
αναβλύζοντας μια βαθύρριζη αγωνία.

Continue Reading →

Τοιχόπολη

Share

Έλα μαζί
στο κάτασπρο επτάκορφο βουνό
Ψάξε κι εσύ να βρεις τις πιο θερμές φωλιές μας
Μέσα στα πυροφαγωμένα δέντρα του Γενάρη
τα χνάρια μας, τεκμήρια σκλαβιάς, δε σβήστηκαν.
Μερικές πατημασιές μας ξέφυγαν
έρχονται προς την κοσμόπολη,
πάνω στο χιόνι που φρέσκο μόλις έπεσε
κι απλώθηκε πέπλο πάνω στις ψυχές μας
μήπως ξεχάσουμε όλες μας τις παραδόσεις
μαθαίνοντας πάλι σαν μικρά παιδιά
τα πρώτα μας χαμένα βήματα.

Continue Reading →

Country stint

Share

Come
Up on a white multi-peaked mountain
To search and find our warmest shelters
Among the charred remains of January’s winter
Ensuring our tokens of slavery are not erased.
Only but a few tracks stay out of our bustle city
And on the snow that just fell
Like a crafty veil, a tight fit
Around our worn out shoes
Prompting us to forget all past traditions
And find some foreign thoughts
That spread across a nature gone wild.

Continue Reading →

Νέα Αρχή

Share

Ξεχασμένο μπλοκάκι του χτες
με καινές αναμνήσεις, δε φταις
που σε άφησα τόσο καιρό
παραπαίοντας σ’ άλλο λυγμό.

Ξεχασμένο μπλοκάκι του χτες
με γραμμένες μου λέξεις μισές
τις παράτησα στο πουθενά
λίγες σκέψεις που κάναν φτερά.

Continue Reading →

Diasporic Identities – Dionysia Mousoura-Tsoukala

Share

The current bibliography on Greek literature makes little or no reference to identity, with the exception of a few works such as the literary contribution of Professor Kanarakis, titled “Όψεις της Λογοτεχνίας των Ελλήνων της Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας [Aspects of the Literature of Greeks in Australia and New Zealand]”(Kanarakis 2003). Although the Greek literature in Australia written in the first half of the twentieth century was predominately that of male writers, the female voice emerged dynamically in the second half of the century, making the female voice very distinct (Georgoudakis 2002; Nickas 1992). Thus, the Greek female writers in Australia appeared in the post-war era, during the Greek mass migration, with Vasso Kalamaras being the first, followed by Dina Amanatides and many more.

Continue Reading →

The Bride of Abydos

Share

Know ye the land of the cedar and vine?
Where the flowers ever blossom, the beams ever shine,
Where the light wings of Zephyr, oppressed with perfume,
Wax faint o’er the gardens of Gul in her bloom;
Where the citron and olive are fairest of fruit,
And the voice of the nightingale never is mute;

Continue Reading →

Όρια Αντοχής

Share

Πολύ τα βαρεθήκαμε όλα αυτά
να βγαίνουμε απ’ την καλύβα μας εκλιπαρώντας,
ζητιάνοι της νέας τάξης πραγμάτων
ζητιάνοι της νέας πράξης δογμάτων.
Ζητιάνοι, όχι για ένα κομμάτι ψωμί
ούτε καν για λύπηση
αλλά παρακαλούμε ικετευτικά
από συμμάχους και εταίρους πειστικά
λίγα ευρώ να μας μοιράσουν…
για να τους πληρώσουμε.

Continue Reading →

Μια καταγραφή δεν αρκεί

Share

Στη συστηματική κι αμίλητη φύση δεν υπάρχει χώρος για ρουσφετολογία, για αδικία αλλά ούτε και για απόδοση δικαιοσύνης όπως τη γνωρίζουμε. Η φύση λειτουργεί ανεξάρτητα, αυτοκυρίαρχα, αυτοπειθαρχημένα κι όποιος δε γνωρίζει τους νόμους της καταλήγει ανέγνωρος και αθέλητος από αυτή, κατά συνέπεια καταδικασμένος στην αφάνεια, στην απομάκρυνση και αργά ή γρήγορα στην εξαφάνιση. Η απόδοση δικαιοσύνης της φύσης είναι το αποτέλεσμα της παραβίασης των κανόνων της. «Ως σκοπός ορίζεται η ζωή σε συμφωνία με τη φύση…» -Ζήνων ο Κιτιεύς.

Continue Reading →

Ανάμνηση

Share

Τούτο το δείλι το στυφό
π’ απάνεμα τα κύματα φιλούνε τ’ ακρογιάλι,
την ώρα που ’σκυψε ο ήλιος ντροπαλά
της γης τα χρυσοχρώματα ν’ ανάψει,
μιλούν του ρολογιού τα καρδιοχτύπια αργοσαλέυοντας.

Έφυγες έναν δειλινό
μιας ανθισμένης Κυριακής,
μαραζωμένο γιασεμί,
που στο καντήλι της χαράς
το λάδι είχε στερέψει.

Έφυγες σιωπηλά με τη βροχή,
ανύποπτα, καθώς το δάκρυ σου, αδύναμο,
για ύστερη φορά δρόσιζε την καρδιά.

Continue Reading →

Μπρος στο δικό της μεγαλείο

Share

Το είπε και σ’ εμένα τρυφερά
πως «..κάποια μέρα όλα σβήνουν
στη μνήμη των δημιουργών τους χάνονται…»
»Κι η νύχτα δεν λογιάζει κάλλη, μήτε κόπους
παρά το χρόνο που την διαφεντεύει σκέφτεται,
μην τύχει και η θύμηση διαιωνιστεί,
μην τύχει και βγει στους δρόμους ανεξέλεγκτη
στον πηγαιμό κάποιου ανέσπερου μας στόχου.»

Continue Reading →

Της Ανάστασης

Share

Και πάλι περιμένω στ’ ανοιχτό παράθυρο
να δω το πέταγμα της χελιδόνας…

Και πάλι αναζητώ το μυρωμένο αεράκι
που ’ρχεται απ’ το περβόλι το φορτωμένο μ’ ανθό και μέλισσα
να χαϊδέψει τα μάγουλα της άνοιξης
φέρνοντας την οσμή του λεμονιού
ν’ αναζωογονήσει τη γειτονιά.

Continue Reading →