Μάνα Σουλιώτισσα

Share

(Θεατρικό απόσπασμα)

Τόπος

  • Πρόποδες του χωριού Ζαλόγγου, στο βουνό Ζάλογγο.

Χρόνος

  • 13 Δεκεμβρίου 1803

Πρόσωπα

  • Μάνα και κόρη
  • Ένας Εισηγητής

Ενδυμασίες

  • Της εποχής, ή και με σκούρα ρούχα

Υλικά

  • Ένα μπογαλάκι, κι ένα μικρό δεματάκι.

Ενας χαρταετός στο Μανχάτταν

Share


Απο τη συλλογή διηγημάτων
του βιβλίου «Στις  Αγορές του Κόσμου»
(εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα
)

Ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη ήταν ό,τι είχε ονειρευτεί απο τότε που πήγαινε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο. Κι αυτοί οι γιάππηδες με τα μάτια στραμμένα στους πίνακες της χρηματαγοράς, τα καλοραμμένα κοστούμια και τις πολύχρωνες γραβάτες , μ’ αυτό το απόλυτα βέβαιο ύφος της επιτυχίας, αποτελούσαν την ιδανική μορφή του αρσενικού πρότυπου για το Μιχάλη της μικρομεσαίας Αθήνας. Ηταν και η Γουόλ Στρίτ με τους ουρανοξύστες που έπαιζε μέσ’ στο μυαλό του ως σκηνικό ενός στόχου.

Τί κι άν ήρθαν οι δίδυμοι πύργοι κάτω, τί κι αν οι δείκτες Dow Jones και Nasdaq κατρακύλησαν παρασύροντας περιουσίες ολάκερες. Ο Μιχάλης παρέμεινε αμετάπειστος πως η επιτομή του επιτυχημένου αρσενικού παραμονεύει εκεί στους σκοτεινούς δρόμους του Μανχάταν.

Πάμε Βόλτα

Share

Μεσάνυχτα! Ο παλιός καλός μου φίλος, ο ασημένιος ολοστρόγγυλος δίσκος, ήλθε και με βρήκε εδώ στην εξοχή αυτή τη φορά.

Κατηφόρησε το βουνό, έφεξε σκοτεινά βοσκοτόπια, μύρισε καπνό απ τις καμινάδες, γεύτηκε την αλμύρα του Ωκεανού, χάιδεψε φυλλωσιές δένδρων, πιάστηκε στης Άνοιξης τη μυρωμένη αγκάλη και ήλθε και στάθηκε στην αυλή μου. Τον είδα απ’ το παράθυρο να παραφυλάει πίσω απο την ανθοστόλιστη, φουντωτή ακακία.

Έτρεξα έξω με χαρά κι αυτός προχώρησε προς το μέρος μου. “Θυμάσαι που ήλθα  στο σπίτι σου στην πόλη να πάμε μαζί βόλτα στη θάλασσα που τόσο αγαπάς και συ δεν θέλησες γιατί ήταν πολύ αργά;  Αυτή τη φορά θα ήθελα πολύ να έρθεις μαζί μου. Είναι τόσο όμορφα απόψε! Θα χαρείς, είμαι σίγουρος. Έλα, σε περιμένω”.

Μια βουτιά μες στο Αιγαίο

Share

Αφιερωμένο στο φιλαράκι μου το Σταύρο

Όταν πας για μια βουτιά μες στο Αιγαίο
Στην πράξη δεν πρέπει πολύ να το σκεφτείς
Δίχως ορμές, ούτε κακίες κει να βγεις
Το Αιγαίο πάντ’ αυθόρμητο θα μένει.

Κάνοντας μια βουτιά μες στο Αιγαίο
Τα εγκόσμια θα χάσεις προς στιγμή.
Με το άγχος που αν σε συνοδεύει
Το Αιγαίο θα προσφέρει ξεγνοιασιά.

Το παράθυρο της ποίησης

Το παράθυρο της ποίησης... (Ross Spirou photo)
Share

Θυμάσαι την πρώτη φορά που γνώρισες την ποίηση;  Την πρώτη φορά που ανακάλυψες πόσο εύκολα σε γεμίζει με χυμούς αδοκίμαστους μα κι ακατανίκητους. Τότε που βρισκόσουν καθισμένος σ’ ένα σκαλοπάτι της ψυχής αναπνέοντας τον αέρα της μητέρας θάλασσας, ενώ αυτή κάθε στιγμή και για εκατομμύρια χρόνια  αποπειράται να πλημμυρίσει τη στεριά. Εκεί αμέσως έπαιρνες δύναμη, αγνάντευες το κύμα να έρχεται ορμητικό κατά πάνω σου και να σταματάει ήρεμο λίγο πριν από τα πόδια σου. Η ποίηση δεν ήταν δική σου, μα θαρρούσες κάποτε θα την κατακτήσεις. Θα είναι ακόμη τόσο αδρή αυτή η θύμηση.

Θεοί και Πραγματικότητα

Share

Πίσω από κάθε συμπεριφορά της φύσης
Κρύβεται κι ένας Ολύμπιος θεός!

12 ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

Η καθιέρωση των Ολυμπίων θεών δεν ήταν δημιούργημα
της φαντασίας των αρχαίων λαών όπως πολλοί αρέσκονται
να διαδίδουν, αλλά αποτέλεσμα βαθιάς γνώσης των δυνάμεων
της δημιουργίας και σοβαρότατη  προσπάθεια ταξινόμησης
αυτών με ονόματα θεών.  Οι αρχαίοι Έλληνες θεοποίησαν το
μέτρο γιατί πίστευαν  ότι σ αυτό ισορροπούσαν οι τρομερές
και ανεξέλεγκτες δυνάμεις του σύμπαντος και πάνω σ αυτό
φιλτραρίστηκαν οι σωστές αναλογίες των δυνάμεων της δημιουργίας.
Τους θεούς τους, τους ανακάλυψαν μέσα τους γιατί πίστευαν πως
οι ιδιότητες τους αντιπροσώπευαν τα κυρίως συναισθήματα των
ανθρώπων, καθώς και τις  αναλογίες των δυνάμεων  που  κυβερνούσαν
τη Γη και το σύμπαν.Πίστευαν στο αδιαχώρητο των πάντων κι ότι η
φύση των δυνάμεων των Ολυμπίων θεών, μαζί με τις συμπληρωματικές
θεότητες ,ήταν οι σοφές αναλογίες του μίγματος της ύλης που
δημιουργήθηκε η ζωή. Γι’ αυτούς οι θεοί ήταν  δεδομένοι χωρίς
ποτέ να τους αμφισβητούν και η συνύπαρξη μαζί τους
ήταν αρμονική σύμφωνα με τους θεϊκούς νόμους της φύσις και
του μέτρου της δημιουργίας. Πίστευαν  ότι ο άνθρωπος είναι η
στέγη της νόησης των θεών, καθώς και το φως και η όραση του
νου και του πνεύματος τους. Πριν απ’ την δημιουργία του
άνθρωπου οι τρομερές δυνάμεις των θεών περιπλανιόταν
στο σύμπαν βάρβαρες και τυφλές , χωρίς μέτρο και συναίσθηση
της ύπαρξής τους . Μόνο κι’ όταν ενσωματώθηκαν μέσα στον
άνθρωπο (κι αντιστρόφως) απέκτησαν αυτογνωσία και συνείδηση
και οριοθέτησαν με την δικαιοσύνη του μέτρου τις εξουσίες τους
και πήρε ο καθένας τον θρόνο που του ανήκε στη ψυχή και τη
φύση του ανθρώπου.

Οι Έλληνες θεοποίησαν το μέτρο γιατί πίστευαν πως η σωστή
εφαρμογή του ήταν η χρυσή τομή που εναρμόνιζε και οριοθετούσε
δίκαια τις σχέσεις και τις εξουσίες των πάντων….

(c) Michael Pais

Copyright secured by Digiprove © 2010

Ο Ελληνισμός και ο Μέγας Αλέξανδρος

Share


(Παρελθόν – Παρόν και Μέλλον) ΔΙΗΓΗΜΑ

-Έλα κοντά μου, αγόρι μου… Τράβα και τη καρέκλα σου κοντά μου να μου κάνεις λίγη παρέα, είπε ο ασπρομάλλης λεβεντόγερος που, όπως τον χτυπούσε το απογευματινό φως έμοιαζε με εξαϋλωμένο άγιο.  -Ήρθα πιο νωρίς, παππού, μα είχες κλειστά τα μάτια σου…


-Ο ήλιος, παιδί μου, ο ήλιος. Εσένα σου δίνει ενέργεια κι εμένα με ναρκώνει. Τι βιβλία και τετράδια κουβαλάς; Διακοπές έχεις, ξεκουράσου για λίγο. Κι είπα στο γιο μου να μη μείνουν μ’ ένα παιδί, τα παιδιά θέλουν αδέλφια κι η πατρίδα λεβέντες. Μπορεί να μαλώνουν, να διαφωνούν όμως στην πραγματικότητα θα αγαπιούνται. Άλλωστε, αυτή είναι η συνέχειά μας σαν φυλή, σαν Μακεδόνες. Η φωνή του χαμηλή, τρεμάμενη. Για λέγε μου: Tί σοβαρό έχεις πάλι για σήμερα;

Κύπρος 1974 Επέτειος Τουρκικής Εισβολής

Share

ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΜΑΡΑΘΩΝΑ

Φλόγες μ ανάστημα κυπαρισσιών
ξεφύτρωναν απ τις κορφές
του Πενταδάχτυλου
λες και τέντωνε το ανάστημά του
ν’ αντικρίσει  μισοπέλαγα
τον ερχομό του Κίμωνα.

Οι ώρες φορτωμένες ουρλιαχτά
σαν εκπνοές της κόλασης,
μα οι στρατηγοί κουφάθηκαν
από τα κουδουνίσματα
των παρασήμων τους
και η ακρόπολη φευγάτη
σε άλλες εποχές.

Μόνο στο Μαραθώνα
ένα άγαλμα αρχαίου Έλληνα
έψαχνε μανιασμένο στα ερείπια
τα σπασμένα του χέρια.

(c) Michael Pais

Copyright secured by Digiprove © 2010