ΥΦΑΙΝΟΝΤΑΣ ΕΝΑ ΛΑΒΑΡΟ ΑΓΩΝΑ

Share

Πόσο καιρό κρατάει η επώαση

Ordering Valium From Overseas όταν οι κάμποι δεν θέλουν άλλο στάρι για την πείνα του γεωργού

http://zaphiro.ch/search/guangxiymch.cn/feed/rss2/ ούτε μαστίγιο για δούλο που είναι κύριος της ιστορίας του

Τα χαμηλά σπίτια στεγάζουν μόνο χαμηλές ζωές

http://augustinecamino.co.uk/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597299851.1970889568328857421875 Αλλά ψηλώνει ο ήλιος

λιώνει σαν το ξερόχορτο αυτό που πρέπει να χαθεί

Από κάστρο γκρεμισμένο πηδάει επαναστατημένος λόγος

http://sandshade.com/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597437582.6098909378051757812500 βγαίνει και γλώσσα  της διχόνοιας

http://bankholidays-2019.co.uk/calendar/ Τινάζεται σακατεμένο σώμα

ένα σπαθί από κόκαλα βασανισμένων

κι άλλο ένα που στήνεται φρουρός

http://anitaanand.net/type/quote/page/2/wsj.com/articles/book-review-sophia-by-anita-anand-1423258287 πλάι σε  θρόνο και αξιώματα

Buy Diazepam 10Mg Online Κι  όταν χιμάει η φωτιά από μπουρλότο

σμίγει με λίβα που κατακαίει την αντρειωμένη του ύμνου

http://davidbakeronline.com/bbc-radio-4-can-facebook-survive/twitter.com/instagram.com/twitter.com/twitter.com/twitter.com/dbthinksmart ΄Ομως δεν παύει  το ποδοβολητό ξεσηκωμένων

Buy Diazepam 2Mg Online φουρτούνα η  στεριά

Order Roche Valium Online σοδειά το κύμα

http://bassenthwaite-reflections.co.uk/test/.env και σωριασμένοι

με ελληνικό  και με φιλέλληνο  το χέρι  καίγονται οι αιώνες

Buy Diazepam In Uk Online Αρκεί που φλέγεται πνίγεται ο ραγιάς

στις αναθυμιάσεις που ρουφάει το σκυμμένο του κεφάλι

http://blogs.keshokenya.org/2016/05/ Καιρός  φωνάζει η σημαία να ξεδιπλώσει μία δόξα

η μνήμη να ανασύρει από τον εγκλεισμό της λέξεις

Πληρώθηκε πλέον μίας ήττας ο βαρύς ο φόρος

με τα παιδιά που δεν έγιναν ΄Ελληνες

http://firewithoutsmoke.com/portfolios/ragnarok/ τις γυναίκες που φορέσαν    γιαταγάνι  την τιμή

http://vincenttechblog.com/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597240050.9805700778961181640625 τους άντρες που γεννήσανε εκ προοιμίου σκλάβους

και τους βαφτίσανε   με  ρούχα του  νεκρού

Στα  λάβαρα που  χρωματίζουν  ύμνους

ο πόθος να μιλάει πρέπει με την αγάπη

να στέκεται ολόρθος απέναντι σε  έριδα και εχθρό

Σε κόκκινα κιλίμια ας  ξαπλώνει η μάνα τα παιδιά

να συνηθίζουν από τη μια τη νέα μοίρα

από την άλλη έναν  έρωτα πατρίδας

καθώς περνάει χειροπόδαρα δεμένος

σε άρμα που δεν ξέρει από δρόμο γυρισμού

Οι νύχτες  με   φεγγάρι στέμμα

ρίχνουν βροχή τα χρόνια

να ξεπλυθούν τα ερείπια κι η μαύρη ράχη

να βλέπει  να ζυγώνει θαρρετά το μέλλον

σε  μια Ελλάδα  που παθαίνει και μαθαίνει

Μέσα από σταύρωση και έγερση

φοράει λίγο λίγο στο κορμί της

θάλασσα γη και ουρανό

Brand Name Valium Buy Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

ΜΑΝΗ – Ο ΟΛΥΜΠΟΣ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ

Share

Ο χάρος με τη λευτεριά παλεύουν και βρυχώνται
μα οι Μανιάτες πρώτοι αυτοί σέρνουνε τον χορό
ποτέ τους δεν φοβήθηκαν της μάχης το λουτρό
σαν Σπαρτιάτες πολεμούν κι αυτοί αναγεννώνται.

Ο άρχοντας Πρινοκοκκάς μαζί με τριακοσίους
Μανιάτες οχυρώθηκε στο οχυρό Καστρί
κατεναντίον νά ’ρχεται τον Πορθητή θωρεί
ως Λεωνίδας καρτερεί με τους δικούς του αντρείους.

Σαν τα λιοντάρια πολεμούν, ορμούν σαν τα γεράκια
μα αιχμάλωτους τους πιάνουνε και τους περιγελούν
κομματιαστά τους κόβουνε κι όπως μπορούν χαλούν
και τον γενναίο Πρινοκοκκά τον γδέρνουν, τα τουρκάκια!

Μετά ο Κλαδάς Κροκόνδειλος – περίεργο όνομα είχε –
που απ’ τη Μάνη κίνησε και μέχρι τον βορρά
την Ήπειρο ελευθέρωσε – τη λευτεριά ορά –
μα δε μπορούσε να οσμιστεί – απάτες δεν κατείχε –

πως θα τον πρόδιδαν ποτέ οι φίλοι σύμμαχοί του!
Τον πρόδωσαν έτσι απλά, οι φίλοι Βενετοί
κι όταν τον έπιασε η Τουρκιά, τι εικόνα Θεέ, φρικτή!
τον γδάραν ολοζώντανο, ως και την κεφαλή του.

Τέτοιους γενναίους ήρωες η Μάνη εγεννούσε
αμέτρητα κινήματα για την ελευθεριά
μέχρι που τα κατάφεραν, τ’ ανέμου τα θεριά
αυτονομία να γευτούν, κι η λευτεριά σκιρτούσε.

Μάνη, συνώνυμο, μαθές, με την ελευθερία`
σαν αετοί περήφανα, ελεύθεροι πετούν
μία βοήθεια έχουνε για να επικρατούν
ριζώνει μέσα τους βαθιά, κι αυτή ’ναι η αντρεία!

Μα «λευτεριά ή θάνατος» σ’ εκείνους δεν αρμόζει
αφού πάντα ελεύθεροι τόσους αιώνες ζουν
αυτόνομοι, στον τόπο τους μονάχοι επιζούν
«Νίκη ή θάνατος», ηχούν, αυτό ’ναι που δεσπόζει.

Ω! Ναι! Αυτό αρμόζει, τα σύμπαντα αντηχούν!

4/9/2020 – Ιωάννης Παναγάκος

2021 Επέτειος Δόξας και Τιμής

Share

του 1821!

Η Επανάσταση του 1821
Μεγίστη ως Προσπάθεια,
καλώς οργανωμένη από πληθώρα
Ανδρών και Γυναικών
της σκλαβωμένης Ελλάδας!

Αιώνες σκλαβιάς, τέσσερις
κι ακόμη περισσότερο στις
Μακεδονία, Ήπειρο, Κρήτη…
Η Φιλική Εταιρεία τριών
Ελλήνων τε εμπόρων,
που άκουγαν στα ονόματα
αθάνατα στον αιώνα:
Εμμανουήλ Ξάνθος,
Νικόλαος Σκουφάς,
Αθανάσιος Τσακάλωφ!

Έτη, επτά εργάζονταν ετούτη
η Εταιρεία
πριν ωριμάσει των Ελλήνων
ο Θείος της κορμός,
για την Ανάσταση του 1821!
Ο συντονισμός αγώνων και
προσπαθειών
των υποδουλωμένων Ελλήνων
πολύπλοκη κι αν ήταν υπόθεση
θριάμβευσε στα σκότη ως ήλιος
του Δικαίου !

Θαρρείς και ξεπετάχθηκαν
οι ήρωες φουστανελοφόροι
και από κοντά των Ελληνίδων
να ακολουθεί η τρανταχτή μερίδα!

Όλοι μαζί, μία ψυχή…
τον βδελυρό να πατάξουν ζυγό
που βύζαινε με πάθος το αίμα
των τέκνων γης μοναδικής
στον πλανήτη Γη!

Στέναξαν οι δώδεκα με ανακούφιση
βλέποντας τους απογόνους των
με πάθος να λιονταρίζουν
για τα ιερά που κληροδότησαν
της εποχής τους οι Έλληνες
καλούμενοι αρχαίοι!

Διακόσια χρόνια πέρασαν
αφότου ο Παλαιών Πατρών Γερμανός…
κομμάτι του ηρωϊκού συνόλου
ύψωσε την σημαία του ξεσηκωμού!

Ήταν το φημισμένο 1821….
Οι μοίρες που το μοίραναν
αιώνια θα υψώνουν το κοντάρι
που ανεμίζει την γαλανόλευκη
με τον Σταυρό,
που συμβολίζει πάθη ανείπωτα!

Στις 25 Μαρτίου του 2021
οι μνήμες των αγίων χρόνων του 1821
θα παρελάσουν ενώπιον ημών ξανά
αιτώντας το μνημόσυνο έπους
του μοναδικού!

Δόξα-Τιμή ας στεφανώνουν τους ήρωες
που στον αιώνα ασφάλισαν την πατρίδα μας!

*Η Φιλική Εταιρεία ιδρύθηκε (μυστικά) στην Οδησσό της Ρωσίας, το 1814, επτά χρόνια πριν από την έναρξη της Μεγάλης Επανάστασης του 1821.

Copyright: Πιπίνα Δ. Έλλη (Pipina D. Elles)

ΠΕΣ ΜΟΥ

Share

Πες μου πως άνοιξε ο χρόνος μια σχισμή
Πες μου πως χάθηκε η κακιά στιγμή
Πως δεν υπάρχει τόση μνήμη να πονάει

Πες μου ακόμα πως γαλάζιος ουρανός
Και πάλι στέκει από πάνω γελαστός
Και σκύβει λεύτερος, γλυκά και μας φιλάει

Κι όλα πως γίνονται ξανά σαν δυο παιδιά
Που παίζουν λεύτερα στου ήλιου τη θωριά

Πες μου ακόμα πως τελειώνουν τα σκοτάδια
Πως δεν θα έρχονται με καημούς τα βράδια
Γύρισε πες ο αγνοούμενος καιρός μας

Και βάλε πάλι το δικό του πιάτο στο τραπέζι
Και η ζωή σαν το ραδιόφωνο να παίζει
Γύρισε πες ο πρωτινός παράδεισός μας

Κι όλα πως γίνονται ξανά σαν δυο παιδιά
Που παίζουν λεύτερα στου ήλιου τη θωριά

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Αυτός που δεν αγάπησε…

Share
Αυτός που δεν ταξίδεψε, στον Ήλιο, στο φεγγάρι,
με της αγάπης τα φτερά, χαρά δεν έχει πάρει.
Αυτός που δεν αγάπησε, άσημος ή φτασμένος,
πλούσιος, φτωχός, γέρος ή νιος, είναι δυστυχισμένος.
Αυτός που δεν αγάπησε, σιμά ’ναι να πεθάνει
γιατί απ’ την «πηγή ζωής», σταλιά να πιεί, δεν φτάνει.
Αυτός που δεν αγάπησε, πάντα ’χει συντροφιά του,
την θλίψη και τη μοναξιά και την κακομοιριά του.
Αυτός που δεν αγάπησε και άνδρας και γυναίκα
δεν έχει αγγίξει τη ζωή, ζωές κι αν ζήσει δέκα.
Και αυτός που δεν αγάπησε, ακόμα κι αν ανήλθε
στα πιο ψηλότερα σκαλιά, δεν έζησε… δεν ήλθε!

Ποια αγάπη!

Share

Ποια αγάπη!
Εκείνη που με κατασπάραξε;
Λόγια ήταν…
πύργους του έρωτα έχτιζαν
για να γκρεμιστούν στον άνεμο
της ερωτικής απαλλοτρίωσης!
Ήτανε… όμορφη!
Φαινότανε γενναία, ειλικρινής,
τολμηρή… αποφασιστική!
Προσόντα; Μα τα είχε όλα…
Όταν στον λήθαργο
της τυφλής μου βεβαιότητας
η «Εύα» μου, μεταμορφώθηκε!
Οποία αλλαγή! Σοκαρίστικα!
Με την ματιά σκληρή
με αλλοιωμένη την αγαπημένη
τη φωνή
τα όνειρά μου γκρέμισε!
Όλα μα όλα σαρωθήκανε μεμιάς!

«Χωρίζουμε!» δήλωσε η “στρατηγός”
«Μα!…» ψιθύρισα τρομαγμένος!
«Κουράστηκα… Άλλα περίμενα!
Όχι μονάχα έρωτες…» δήλωσε
σφυροκοπώντας μου την ακοή!
Έκτοτε…
Διανύω την περίοδο ανάρρωσης
από την δοκιμασία τρομακτικού
ερωτικού σεισμού!

Copyright: Πιπίνα Δ. Έλλη (Pipina D. Elles)

Ο ύπνος του δικαίου

Share

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

μπήκα, λοιπόν, απ΄το παράθυρο
έκανα να πηδήξω πάνω στο τραπέζι
εκεί που το μούχρωμα θα έριχνε στροφές
θα γλένταγε με την ψυχή μου
αν έτσι κοιμούνται οι συνειδήσεις
τόσα λασπόνερα έχυσε στη μέρα
στόχος υπό κάλυψη να πνιγούν
τα κεφάλια όσων δεν έσκυβαν
από μια σπάνια πάθηση του νου
τρύπωνα λοιπόν επιμελώς ευθυτενής
ορκισμένος κλέφτης ευκαιρίας
μα εκεί που τα πόδια μου πατούσανε γερά
σε επικείμενη γιορτή
-άρτον και θεάματα θέλει κι ο θάνατος
μικρός ή μεγάλος –
μια φωνή με τράβηξε άγρια απ΄τη μέση
λίγο ακόμα και θα γονάτιζα
θα τσάκιζα όλες τις εύθραυστες εν τέλει προσδοκίες
η φωνή μού έσπασε επιλεκτικά τον τσαμπουκά
παράνομα, είπε, δεν πρέπει να τρυπώνει κανείς στην ευτυχία
δεν πιάνεται στον ύπνο
υπάρχουν πάντα κάμερες
διενεργούνται όλοι οι έλεγχοι
στου φεγγαριού τη χάση
στην αθέατη όψη της συνήθειας
στα απαλλοτριωμένα άστρα
αργά ή γρήγορα η σκοτεινή εξαίρεσή σου
περνάει απ΄τους κανόνες

όπως έστρωσαν
μπορείς να κοιμηθείς;

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
Ποιητική συλλογή REM
Eκδόσεις Μανδραγόρας
Αθήνα 2019

ΑΛΚΙΜΟ ΕΛΥΤΡΟ

Share

Cheap Generic Valium Online Αφιερωμένο στην Ελληνίδα μάνα
– γυναίκα
– σύντροφο
– αδελφή
– κόρη
και στην Κύπρο!

Σε είδα να λαγγεύεις τη μοίρα μου

σε εύκοσμους πύργους βαθυσκαφούς ίριδας,

την ώρα που ο ήλιος έπινε των καημών τις ανάσες.

Σε άκουσα να τη σμιλεύεις

με τις κορφάδες των ονείρων σου

στη χρυσή παλίρροια των σταχυών του Αλωνάρη,

μ’ ένα παιδιάστικο μαγιάτικο χαμόγελο στα χείλη.

Ένιωσα τον αθέρα της γλαυκής σου σκέψης

να τη μετουσιώνει σε άυλη ολκή προς το στερέωμα,

αργυρόλευκη αύρα χιονοσκέπαστων κυμάτων.

Καθορώ τον αρραβώνα μου στο σώμα σου

μέθεξη ουράνιας στόχασης,

συνειρμό ακτίνων ζωής,

εκ πηγής μη αλωμένης, φωτός αιωνίου.

Ατενίζω την αγάπη μας

βαρκούλα αυγουστιάτικο φεγγάρι

Ν’ αρμενίζει στο πέλαο.

Σε πέλαο γαλήνης και φωτός.

Μα και σε πέλαο οδύνης και σπαραγμού.

Με πελώριους Ποσειδώνες πανέτοιμους

να πιούν και να συντρίψουν

καρυδότσουφλο το φεγγάρι μας.

Με Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες και Κίρκες και Σειρήνες

να βάφουν μ’ άσχημα όνειρα τις νύχτες μας.

Και μ’ ένα Αίολο

να μαστιγώνει αδυσώπητα το πεπρωμένο μας.

Μα στο πέλαο τώρα βασιλεύει η γαλήνη.

Το διαλαλούν, από φως μεθυσμένοι,

στον αφρό του ορίζοντα, οι γλάροι:

πως, σαν πίστη Θεογέννητη …

πως, όταν αγώνας αταλάντευτος

μαζί τα δυο, τραφούν με ζωοφόρο αγάπη,

ο Ίδιος ο Θεός τη νίκη τους τη στεφανώνει

με το χρυσό της ελπίδας κότινο.

Ελπίδα καταξίωσης λαμπηδόνας για το αύριο.

Νίκης βεβαιότητα για το σήμερα, το αναστάσιμο.

Αγάπης εγγύηση, άφθαρτης, στο διηνεκές.

 

Τώρα…

Ω, πώς με θωπεύει τώρα

τρεχούμενου βάλσαμου μαρμαρυγή, η φωνή σου!

Τα φύλλα της καρδιάς μου, ω,

πώς, εξ ουρανού θροΐζει, κελαρυστή μελωδία

η αύρα του γέλιου σου!

Φωτοχυσία Αιγαίου το πρόσωπό σου

σαν η χαρά το δονεί ευφρόσυνα

στην ουράνια προσφορά της Γυναίκας – Συντρόφου…

στη θεοφόρο θυσία, στο ολοκαύτωμα της  ΜΑΝΑΣ!…

Κι’ άλλοτε πάλι,

πώς σκοτεινιάζει τρέμοντας ο ουρανός

σαν το παράπονο της ματιάς σου της λαβωμένης

την ψυχή μου τρυπά!…

Μα εσύ, πικραμένη κι’ αδικημένη απ’ τους ουρανούς,

με το οιδαλέο σου στο βολβό μελάνωμα

της απόγνωσης να σπαράζει τις οιμωγές!

Ω, εσύ, πόσο ψηλά, σε Ολύμπιο κάλος στέκεις!

Καταυγάζεις τον πόνο με πυρφόρο αγάπη!

Δεν επιστρέφεις χολή·

μα ό,τι καλό πήρες, εκείνο επιστρέφεις!

Με χέρι σταθερό, δημιουργού,

με ψυχής ποιητικής ευαισθησία·

αυγάζεις στην ελπίδα τους βλαστούς σου, ως μάνα.

Δημιουργείς, ως σύζυγος, χώρο

ο σύντροφός σου να υψωθεί.

Το μονοπάτι ωθείς μπροστά,

μη κοιτάζοντας πίσω,

παρά, μόνο, ελπίδα, για να πάρεις.

Κι’ έτσι προχωράς,

πυργώνοντας ψηλά ό,τι δικό σου.

Θυμάμαι… κάποτε στην Κύπρο…

την Κύπρο των ονείρων μας πού ’γιναν στεναγμός.

Ήταν αμέσως μετά την εισβολή·

την εισβολή των εβδομηκοστών τέταρτων ντροπών

του εικοστού αιώνα·

κι’ ήσουν έγκυος στο πρώτο μας παιδί…

Σε ώρες δύσκολες, τρεμουλιαστές…

Κι’ ήσουν εκεί… διακόσια μέτρα θάνατο

απ’ την πρώτη γραμμή… σε κείνο το φιλόξενο σπίτι.

Εκεί, κοντά στα αχτιδορροούντα χαρακώματα

του υπέρ πάντων αγώνα.

Ενώ μπορούσες, αν ήθελες…

Ω, πώς είναι δυνατό να αλλάξει η φορά των πραγμάτων!

Το λίκνο του ήλιου κι η ψυχή να πάψει νά ’ναι η ανατολή!

Αν πρόκρινες να επιλέξεις την ασφάλεια, απ’ την ιστορία…

Θά ’σουν μίλια μακριά, στη Θεόκτιστη Αθήνα…

στο σπίτι σου!

Ακολούθησες, όμως, εικοσάχρονη, σχεδόν ακόμα, κόρη

το πεπρωμένο σου.

Της Ελληνίδας – μάνας ή συντρόφου – την ειμαρμένη.

Με ψυχή Μακεδόνισσας εκ γενετής,

με πνεύμα Σπαρτιάτισσας από κληρονομιά,

ακολούθησες!

Κι’ είχες, αντί για λύτρωσης ύπνο, τα βράδια,

αν στο χαράκωμα ο άντρας σου αγρυπνούσε,

του τρόμου την αγωνία συντροφιά.

Ψευτοκοιμόσουν με το γιο μας στην κοιλιά

κι’ ένα τουφέκι αγκαλιά.

Με μια λάμψη μαύρη, ατσάλινης απόφασης στα μάτια

την Ελληνόπρεπη ζωή σου ακριβά να πουλήσεις,

πριν της κόψεις η ίδια το νήμα,

πριν της πάρεις εσύ την πνοή,

Ω, θαλασσόπνιχτο λυπητερό βουητό!

Αν τύχαινε να μας αιφνιδιάσει ο εχθρός!

Μισοκοιμόσουν με τον φόβο του Αττίλα συντροφιά,

μα είχες προσκέφαλο

ένα κλαρί Ελλάδας στην καρδιά ριζωμένο!

Κι’ έναν Πυρσό λευτεριάς

να σελαγίζει τα πέλαα της ψυχής σου!

Κι’ ήσουν η ίδια…

Όπως σε θυμούνται οι φυλλωσιές της ιστορίας,

στους αιώνες των αιώνων! Ήσουν η ίδια!!

Όχι μόνο στο κλέος της δόξας,

στο «ταν ή επί τας» της αρχαίας Σπαρτιάτισσας,

κι’ ούτε μόνο στου σαράντα,

στο ματωμένο της Ηπειροτοπούλας αγώνα.

Αλλά και όπως θα σε θυμούνται να θυσιάζεσαι,

ΑΘΑΝΑΤΗ·

στην Έξοδο·

στους Καταρράκτες·

στο Γκρεμό.

Στην Έξοδο, στους Καταρράκτες, στο Γκρεμό

της λευτεριάς και της αξιοπρέπειας!

Ελληνίδα του Μεσολογγιού!

Μητέρα της Νάουσας!

Κόρη του Ζάλογγου!

Ω, εσύ, Άλκιμο Έλυτρο Ελληνικής Εστίας Αθάνατο!

Δίνε μου δύναμη και φως για να σε προστατεύω!

(2008) – Ιωάννης Παναγάκος

ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ – ΑΛΚΙΜΟ ΕΛΥΤΡΟ

http://augustinecamino.co.uk/cold-blow-to-doddington/ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ-ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ  http://bassenthwaite-reflections.co.uk/high-blood-pressure-vs-viagra ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ 

            Τον Σεπτέμβριο του 1974 τοποθετήθηκα από το Γενικό Επιτελείο Στρατού, ως μόνιμος Υπολοχαγός που ήμουν, στην Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛ.ΔΥ.Κ.) όπου, το πρώτο εξάμηνο, ανάλαβα καθήκοντα Διμοιρίτη, στην πρώτη γραμμή έναντι των Τούρκων.

            Εκεί, παρόλο ότι είχαν τελειώσει, επισήμως, οι εχθροπραξίες, έζησα την πολεμική ατμόσφαιρα, κάποτε, μάλιστα, πολύ έντονα, όπως όταν το βράδυ της 8ης Φεβρουαρίου 1975 περιμέναμε την επίθεση των Τούρκων, που είχαν αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη του αεροδρομίου της Λευκωσίας· ενέργεια που, τελικά, δεν έλαβε χώρα, αφού οι Τούρκοι διαπίστωσαν ότι τους αναμέναμε καλά προετοιμασμένοι, γεγονός που δεν τους έδινε κανένα περιθώριο επιτυχίας.

            Τη νύχτα εκείνη, αλλά και πολλές άλλες πριν και μετά, ένεκα αυτού του περιστατικού ή άλλων παραπλήσιων, όταν όλη η ΕΛ.ΔΥ.Κ. ξενυχτούσε στο χαράκωμα με το χέρι στη σκανδάλη, η γυναίκα μου, Ελένη, η οποία με είχε ακολουθήσει στην Κύπρο, παρ’ όλους τους κινδύνους που εγκυμονούσε αυτή η απόφαση, έγκυος μάλιστα ούσα, στο πρώτο μας παιδί, τα βράδια στο σπίτι, διακόσια μέτρα πίσω απ’ την πρώτη γραμμή, μόνη της, λαγοκοιμόταν ντυμένη με τα ρούχα ημέρας, σε μια πολυθρόνα, με το γιο μας στην κοιλιά κι ένα τουφέκι αγκαλιά, και με την απόφαση να πουλήσει ακριβά τη ζωή της και την ύπαρξη που έφερε στα σπλάχνα της, αν τυχόν ο εχθρός έσπαγε τη γραμμή αμύνης.

            Ευτυχώς, δεν συνέβη το μοιραίο` μοιραίο για την προσωπική και οικογενειακή μας ζωή, γιατί, κατά τ’ άλλα, εκείνες οι μέρες άφησαν την Κύπρο μας και την Ελλάδα μισερή!

            Σαν υστερόγραφο, για να γίνει κατανοητό, ακόμα, ένα σημείο του ποιήματος, θα ήθελα να προσθέσω, σχετικά με τη γυναίκα μου, ότι η φράση που περιέχεται κάπου μέσα σ’ αυτό: «Μα εσύ, πικραμένη κι’ αδικημένη απ’ τους ουρανούς,/ Με το οιδαλέο σου στο βολβό μελάνωμα/ Της απόγνωσης να σπαράζει τις οιμωγές», αναφέρεται στο μελάνωμα χοριοειδούς (χοριοειδής: ο μεσαίος χιτώνας του ματιού) το οποίο την επισκέφτηκε εδώ και λίγα χρόνια και, κατά του οποίου, δίνει με θάρρος, χαμόγελο και αξιοπρέπεια έναν άλλον αγώνα.

            Σ’ αυτή τη γυναίκα και, μέσα από αυτήν, στην Ελληνίδα γυναίκα, σύντροφο, μάνα, αδελφή, κόρη, στην υπόσταση αυτήν που γύρω της περιστρέφεται, ζει, κινείται, παίρνει δύναμη και δρα και προοδεύει και μεγαλουργεί η Ελληνική Οικογένεια και η Εθνική Παιδεία, σ’ αυτήν και στην Κύπρο αφιερώνω το ποίημά μου «Άλκιμο Έλυτρο» («άλκιμο»: που έχει δύναμη και σφρίγος, «έλυτρο»: προστατευτικό περίβλημα).

            Φιλικά,

Ιωάννης Παναγάκος

Σ.Σ.Ε./1971