Η αυτοβιογραφία μου

Share

Στην οικογένειά μου το στόλισμα του μικρού φυσικού πεύκου στις γιορτές των Χριστουγέννων, είχε κάποια ιδιαιτερότητα για εμάς τα παιδιά, γιατί σίγουρα ήταν δική μας δουλειά.  Εμείς αγοράζαμε τα όμορφα στολίδια του, τα κεράκια του, το μετάξι που συμβόλιζε το χιόνι και όλα τα παρεμφερή. Εμείς το στολίζαμε σχεδόν μία εβδομάδα ενωρίτερα, όπως νομίζαμε και όπως μας άρεσε, κάνοντας μία μικρή γιορτούλα γύρω του μεταξύ μας: η μοναδική αδερφή μου Σουλτάνα, η πρώτη εξαδέλφη μου Καίτη και εγώ. Στο διάστημα που το στολίζαμε, τραγουδούσαμε όλα τα χριστουγεννιάτικα άσματα που ξέραμε και στο τέλος, όταν πια ήταν έτοιμο, ανάβαμε τα κεράκια –δεν κυκλοφορούσαν ακόμα τα ηλεκτρικά λαμπιόνια- και τα παρακολουθούσαμε, για να μην πάρει τίποτε φωτιά. Τραβούσαμε τις κουρτίνες του παραθύρου που ήταν σχεδόν απέναντι από το δέντρο και επίσης αφήναμε τα παντζούρια ανοιχτά, ώστε το δέντρο μας να λάμπει μέσα στη νυχτιά και να γλυκαίνει στην καρδιά των περαστικών, την κρυάδα του χειμώνα.

Continue Reading →

Πρωτομαγιά

Share

Πρωτομαγιά μου! Εγώ θα σου πλέξω το στεφάνι της ξεγνοιασιάς και το παινάδι της ομορφιάς σου, της ανοιξιάτικης… Εγώ θα γεμίσω το καλάθι της εκδρομής με λαγάνες ελιές και χαλβά… για τη γιορτή σου τη γενέθλια. Εγώ θα τρέξω σαν παιδάκι και θα μαζέψω αγριο – παπαρούνες νιοσκασμένες από το κουκούλι τους, λευκές και κίτρινες άγριο-μαργαρίτες και μαβί μολόχα για να ζηλέψουν τα λουλούδια του ανοιξιάτικου κήπου, που το ανθρώπινο χέρι κατά μίμηση του θεϊκού -δεν είναι ύβρις!- οριοθετεί την έκταση, την επέκταση, το ύψος του άνθινου κορμού και το βάθος της ρίζας του, που χωρίζει και ξεχωρίζει τα άνθινα είδη, που διακρίνει τα χρώματα, τα αρώματα και την εμφάνιση και τα ταξινομεί…

Continue Reading →

Νέρεμα

Share

Το μαγικό τοπίο του Στάνλεϋβιλλ θα το βρω κάποια μέρα στον ύπνο μου, ή ακόμα σε μια άλλη ζωή που ονειρεύομαι ακόμα. Από κάτω ένα μεγάλο πλατύ, κόκκινο ποτάμι. Ο Κόνγκος! Αυτοκρατορικός όπως τον γνώρισα κι αργότερα. Ήμουν στη χώρα των υδάτων! Η σκηνή αιχμαλώτιζε για χρόνια το μυαλό μου. Τίποτε, πουθενά σαν το Σταν. Τίποτε πουθενά δεν θα υπήρχε για μένα πιο επιβλητικό, στη φυσική του κατάσταση. Σε τίποτε, πιστεύω, δεν ανήκω περισσότερο απ’ ό,τι στη μαγεία αυτού του ποταμού.

Continue Reading →