Διαμάχη Πολυλά-Ζαμπέλιου

Share

Η σοβαρή μελέτη του έργου του Διονύσιου Σολωμού εγκαινιάζεται τον Ιανουάριο του 1853 από τον Κυθήριο νομικό-λογοτέχνη και κριτικό, Εμμανουήλ Στάη[1], με την κριτική του για το έργο του Σολωμού, Ο Λάμπρος[2]. Ο Στάης στην κριτική του, αναφέρεται στην επίδραση «του πρώτου εθνικού ποιήματος», όπως αποκαλεί τον Ύμνο εις την Ελευθερία, του Σολωμού και την αντίδραση ανθρώπων «μ’ ενάντιαις ιδέαις, (και πολλοί μ’ ενάντια συμφέροντα…)…»

Continue Reading →

Νέρεμα

Share

Το μαγικό τοπίο του Στάνλεϋβιλλ θα το βρω κάποια μέρα στον ύπνο μου, ή ακόμα σε μια άλλη ζωή που ονειρεύομαι ακόμα. Από κάτω ένα μεγάλο πλατύ, κόκκινο ποτάμι. Ο Κόνγκος! Αυτοκρατορικός όπως τον γνώρισα κι αργότερα. Ήμουν στη χώρα των υδάτων! Η σκηνή αιχμαλώτιζε για χρόνια το μυαλό μου. Τίποτε, πουθενά σαν το Σταν. Τίποτε πουθενά δεν θα υπήρχε για μένα πιο επιβλητικό, στη φυσική του κατάσταση. Σε τίποτε, πιστεύω, δεν ανήκω περισσότερο απ’ ό,τι στη μαγεία αυτού του ποταμού.

Continue Reading →

Ο Άγνωστος Καποδίστριας

Share

Τέτοια κατορθώματα είμαστε συνηθισμένοι μόνο στα μυθικά χρόνια. Ποιός να ήταν αυτός ο Έλληνας του 19ου αιώνα που, τουλάχιστον σε πολιτικούς άθλους, φάνηκε αντάξιος του Ηρακλή; Είναι όλα αυτά αλήθεια;
Το όνομα του: Ιωάννης Καποδίστριας.

Continue Reading →

Κωνσταντίνος Καβάφης

Share

Η ποίηση του Καβάφη είναι λυρική – δραματική χωρίς ωστόσο να εξαρτάται από λυρικές ή δραματικές εκφράσεις. Ο λυρισμός και η δραματικότητα των έργων του απορρέουν από την έννοια, το θέμα, τον οραματισμό, το απόκρυφο, το ιστορικό στοιχείο, την παραίνεση και το δίδαγμα. Εκφράζοντας τον εαυτό του o Καβάφης, αντιπροσωπεύει και τον οικουμενικό άνθρωπο, ταυτόχρονα.

Continue Reading →

Όταν η μέρα είναι ήρεμη

Share

Πάντα αισθανόμουν δυνατός, όταν η σκέψη που έβγαινε από το στόμα μου ήταν δική μου. Κι αν ακούγομαι κυνικός ίσως χρειάζεται λίγη περισσότερη συζήτηση. Όμως ας ασχοληθούμε και λίγο με τα του οίκου μας. Για να πω την αλήθεια και για να είμαι ειλικρινής με τη συνείδησή μου πρέπει να πω την αλήθεια πρώτα στον εαυτό μου και μετά να την εκφράσω εδώ, δεν μου αρέσουν τα βραβεία λογοτεχνίας και οι απονομές τους. Δεν συγκινούμαι, με κάνουν να αισθάνομαι άβολα τέλος πάντων.

Continue Reading →

Δημήτρης Κασιώνης

Share

Tρεις μόνον μέρες πριν από τα Χριστούγεννα του 2003 έφυγε από κοντά μας ο Δημήτρης Κασιώνης. Ο Δημήτρης που πολλοί από μας δεν γνωρίζαμε και που πολλοί από μας που τον γνώριζαν τον αγνοούσαμε γιατί μας ενοχλούσαν μερικές αλήθειες που έλεγε ίσια, σταράτα, χωρίς φόβο και πάθος, που εμείς όμως φοβόμασταν.

Continue Reading →

Έξι μέρες στο νησί του μαρτυρίου

Share

Περπάτησα στη γη του Βούδα, του Μωάμεθ, του Βράχμα, των Φαραώ. Ανέβηκα στο μέγα Ουάτ του Μπανγκόκ, στον Πύργο του Άιφελ, στο Ταζμαχάλ, στις Πυραμίδες. Πήγα στη Βαστίλλη, στο Βατερλώ, στο Σολφερίνο, στην Καλλίπολη. Είδα την Πύλη του Ρωμανού, το τείχος του Βερολίνου, τα οχυρά του Λένιγκραντ, τα φρούρια της Σιγκαπούρης. Δεν είχα δει όμως τη γραμμή του Αττίλα.

Αγνάντεψα το Αιγαίο απ’ τον Όλυμπο, το Λυβικό πέλαγος απ’ τον Ψηλορείτη, τα Βαλκάνια απ’ τη Ρίλα. Δεν είχα αντικρίσει, όμως, την Ασία, την Αφρική και την Ευρώπη απ’ τις κορυφές του Τρόοδος. Είδα τις κρεμάλες του Μάιντανεκ και του Νταχάου, τους φούρνους του Άουσβιτς και της Τρεμπλίνκα κι έζησα τα μαρτύρια της Μακρονήσου. Δεν είχα δεί, όμως, το βρόγχο που έπνιγε ζωντανό ένα λαό ολόκληρο.

Continue Reading →