Ακρίτες – Διγενής

Share

Ακρίτες – Διγενής
Ποντιακή Ακριτική Ποίηση

 

Γράφει ο
Πάνος Καϊσίδης

 

Ο Στάθης Αθανασιάδης (1898 – 1978) έγραψε τη μελέτη «Ακρίτες – Διγενής – Ποντιακή Ακριτική Ποίηση» και την εξέδωσε σε βιβλίο η Εύξεινος Λέσχη Βέροιας, το 1978, τη χρονιά, δηλαδή, του θανάτου του συγγραφέα. Τον πρόλογο τον είχε έτοιμο ο Στάθης Αθανασιάδης από τον Μάρτιο του 1976.

Αν προσέξει κανείς τον τίτλο, διαπιστώνει αμέσως ότι ο Στάθης Αθανασιάδης χωρίζει με παύλες τις λέξεις Ακρίτες, Διγενής, Ποντιακή Ακριτική Ποίηση, εννοώντας ότι όλα αυτά, ενώ έχουν κάποια σύνδεση, ωστόσο είναι ξεχωριστά θέματα και ως τέτοια θα πρέπει να διακριθούν και να αναλυθούν. Στον πρόλογο του βιβλίου, που δημοσιεύεται στη συνέχεια, ο Στάθης Αθανασιάδης, εκφράζοντας την πικρία του για το γεγονός ότι τα ελληνικά εγκυκλοπαιδικά λεξικά αγνοούν την ποντιακή ακριτική ποίηση, αναφέρει ότι δεν γράφουν «ούτε για την καταγωγή του Διγενή και τις Ποντιακές παραδόσεις γι’ αυτόν». Από μια μεριά έχει δίκιο ο Στάθης Αθανασιάδης να καταγγέλλει εκείνους τους διανοούμενους, που αγνοούν ό,τι αναφέρεται στον Πόντο και μάλιστα τα ακριτικά τραγούδια των Ποντίων, και από την άλλη κάνει ένα σοβαρό λάθος, παρασυρμένος, προφανώς, από κάποιους Πόντιους διανοούμενους, που, θέλοντας να βρίσκονται «μέσα στα πράγματα» και «να μιλάνε για σπουδαία και τρανά», ταυτίζουν τους Πόντιους Ακρίτες με τον Διγενή Ακρίτα των Κρητών και κάπως των Κυπρίων, που είναι και πιο γνωστοί. Γιατί Πόντιος Διγενής Ακρίτας δεν υπήρξε ποτέ. Αν υπήρχε, θα τον ανάφερε έστω και ένα ποντιακό ακριτικό τραγούδι.

Αποκριές…

Share

© Πιπίνα Δ. Έλλη (Pipina D. Elles)

“Δε θέλω!.. Ντρέπομαι σου λέω!” παραπονέθηκα γκρινιάζοντας στη μητέρα μου. Εκείνη όμως ξαναείπε με μαλακιά φωνή

“Μα αποκριές είναι! Δεν είπαμε, πως ό,τι και να φορέσεις, θα είναι καλό; Θα σε ντύσουμε νύφη και τη Νάνα γαμπρό. Έτσι θα είστε και οι δυο σας μια χαρά μασκαρεμένες!”

Εγώ όμως διαφωνούσα τόσο επίμονα, που έφερα τη μητέρα μου σε δύσκολη θέση.

Οι Καλικάντζαροι

Share

Χρονογράφημα του: Άρι Αντάνη 

Διάβαζα για άλλη μια φορά  το  βιβλίο  του ζεύγους  Αγγελικής και Δημήτρη Ζαχαρόπουλου  « Ο Πύργος με τους Καλικάντζαρους». Και για μια ακόμα φορά διαπίστωσα πόσο ωραίο παραμύθι είναι. Και πόσο έξυπνα γραμμένο! Θα πρέπει,  τώρα τα Χριστούγεννα, να το προμηθευτούν όλοι και να το κάνουν δώρο στα παιδιά τους. (Βλ. Εξώφυλλο).

Καθώς λοιπόν  τέλειωνα κι αυτή την ανάγνωση,  σκέφτηκα ότι  ταιριάζει να διαβαστεί  και από μεγάλους, και θα έπρεπε να το προμηθευτούν κι αυτοί. Γιατί κι εγώ που το διάβασα 3-4 φορές, μεγάλος είμαι. Δεν είμαι κανένα παιδί! Είμαι πάνω από 40.  (Μπορεί και… 140, αλλά ποιος μετράει τώρα!). Και κει που σκεφτόμουνα ότι είναι και επίκαιρο, λέω μέσα μου: «Θα πρέπει να το συστήσω και σε άλλους φίλους, αλλά, αυτό θα το κάνω αργότερα, γιατί τώρα θέλω να δω τις ειδήσεις».