Mε τη ματια του νου

Share

Buy Valium Us http://bankholidays-2019.co.uk/holidays/whit-sunday-2019?ajaxCalendar=1 Mε τη ματιά του νου
κίνησα εκείνο το πρωί
να κυνηγήσω ήλιους!
Τη νύχτα σταματούσα…
αγνάντευα το φεγγάρι
που άλλαζε μορφή
ως ήταν η διαδικασία
της ύπαρξής του μες
τον χρόνο!
Τα άστρα ήταν που ζήλευα
αληθινά!

Επιθυμία για την Άνοιξη

Share

Επιθυμία για την άνοιξη
απλώνεται παντού
– αναμνήσεις
της τελευταίας άνοιξης
ξεπήδησαν απ’ τις καρδιές μας
και τώρα αιωρούνται
πάνω απ’ τα κεφάλια μας
– αναμνήσεις
και ελπίδες
που αναμειγνύονται μαζί
σε έναν στρόβιλο
που χορεύει αέναα
μέσα στο μυαλό μας

Η πολιτεια ολο και περισσοτερο

Share

Η πολιτεία όλο και περισσότερο
μειώνει τους θορύβους της!
Πρόκειται για  ακούσιο, πρωτόγνωρο…
επικίνδυνο παιχνίδι!
Είναι αδύνατη η πρόβλεψη
της συνέχειας.
Τι άραγε  επιφυλάσσει ο χρόνος
που ρέει τόσο γρήγορα
κι όμως φαίνεται να ισχύει
το αντίθετο!

ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ

Share

Το παράθυρο εν μία νυκτί
απέκτησε δεύτερο ένδυμα.
Χιαστί οι σιδεριές
κι ο κόσμος απ’ έξω τεμαχισμένος σε ρόμβους.
Για κούμπωμα σταυρωτοί οι φόβοι μας.
Προσπαθείς να ακολουθήσεις υποδείξεις ειδικών,
μέχρι που ανακαλύπτεις ότι είσαι μάλλον μια ιδιότυπη περίπτωση
που δεν εφαρμόζει σε κανένα πειραματισμό.

Γράφω…

Share

Γράφω σαν άλλοθι ενός Υπερσυντέλικου…
Παρανόησα την γραμματική τόσων χρόνων.
Αδιάστατη ορολογία μες στα λεξικά!
Γράφω, ψηλαφώ λέξεις, νοήματα, αισθήματα,
αξίες παλαιικές στα πρόσωπα των ανθρώπων,
αγκαλιές που ορφάνεψαν,
φιλιά, που… φοβήθηκαν τα χείλη!

Ακρίτες – Διγενής

Share

Ακρίτες – Διγενής
Ποντιακή Ακριτική Ποίηση

 

Γράφει ο
Πάνος Καϊσίδης

http://anitaanand.net/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597282208.7104969024658203125000  

http://weiroch.co.uk/contact-us/ Ο Στάθης Αθανασιάδης (1898 – 1978) έγραψε τη μελέτη «Ακρίτες – Διγενής – Ποντιακή Ακριτική Ποίηση» και την εξέδωσε σε βιβλίο η Εύξεινος Λέσχη Βέροιας, το 1978, τη χρονιά, δηλαδή, του θανάτου του συγγραφέα. Τον πρόλογο τον είχε έτοιμο ο Στάθης Αθανασιάδης από τον Μάρτιο του 1976.

Αν προσέξει κανείς τον τίτλο, διαπιστώνει αμέσως ότι ο Στάθης Αθανασιάδης χωρίζει με παύλες τις λέξεις Ακρίτες, Διγενής, Ποντιακή Ακριτική Ποίηση, εννοώντας ότι όλα αυτά, ενώ έχουν κάποια σύνδεση, ωστόσο είναι ξεχωριστά θέματα και ως τέτοια θα πρέπει να διακριθούν και να αναλυθούν. Στον πρόλογο του βιβλίου, που δημοσιεύεται στη συνέχεια, ο Στάθης Αθανασιάδης, εκφράζοντας την πικρία του για το γεγονός ότι τα ελληνικά εγκυκλοπαιδικά λεξικά αγνοούν την ποντιακή ακριτική ποίηση, αναφέρει ότι δεν γράφουν «ούτε για την καταγωγή του Διγενή και τις Ποντιακές παραδόσεις γι’ αυτόν». Από μια μεριά έχει δίκιο ο Στάθης Αθανασιάδης να καταγγέλλει εκείνους τους διανοούμενους, που αγνοούν ό,τι αναφέρεται στον Πόντο και μάλιστα τα ακριτικά τραγούδια των Ποντίων, και από την άλλη κάνει ένα σοβαρό λάθος, παρασυρμένος, προφανώς, από κάποιους Πόντιους διανοούμενους, που, θέλοντας να βρίσκονται «μέσα στα πράγματα» και «να μιλάνε για σπουδαία και τρανά», ταυτίζουν τους Πόντιους Ακρίτες με τον Διγενή Ακρίτα των Κρητών και κάπως των Κυπρίων, που είναι και πιο γνωστοί. Γιατί Πόντιος Διγενής Ακρίτας δεν υπήρξε ποτέ. Αν υπήρχε, θα τον ανάφερε έστω και ένα ποντιακό ακριτικό τραγούδι.

Της γρίπης

Share

Εκείνο το σπίτι ήταν γεμάτο από μάννα,
και τούτο το σπίτι είναι γεμάτο από εσένα.
Γεμάτα τα δυό απ’ την παρουσία σας κι άδεια
απ’ την απουσία σας. Ποτέ το αντίθετο…

Κι ήταν σχεδόν απόλαυση να έχεις γρίπη
και να είσαι σπίτι. (Το ‘σχεδόν‘ είναι η γείωση).
Γιατί ήτανε η μάννα, πλάι στο προσκέφαλο,
όλη την ώρα. Και τώρα εσύ, την κάθε ώρα.