Όνειρο Είδα Μαγικό

Share

Όνειρο είδα μαγικό πως ήλθες ένα δείλι
κι’ οι μαργαρίτες χόρευαν, μες του Μαγιού τ’ αχείλι·
με επτά αστέρια για φρουρά, επτά δροσάτες κόρες·
μην και σε κλέψει ο ουρανός, τούτες τις άγιες ώρες.
’Στράφτη η καρδιά, φέγγει η ψυχή, το σώμα αναγαλλιάζει
και η χαρά, χορεύοντας, το πνεύμα αγκαλιάζει.
Ολόχαρη προϋπαντά σε η γη, τα άνθια σε φιλούνε·
μάτια, κι’ ανάσα και παλμοί, και χείλη σε υμνούνε!

Continue Reading →

Μακεδονία

Share

Χαίρετε, λάβαρα όρκου ιερού
που κρατήσατε τους Αγωνιστές ενωμένους
κάτω απ’ τα ιδεώδη του Έλληνος Γένους.
Όμοια σαν πελαργοί επάνω στα καμπαναριά,
που σκέπουν τους νεοσσούς μέχρι να πετάξουν
δυνατοί και ελεύθεροι.
Λάβαρα Άγια, που υψώθηκαν
σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας
που απόμειναν σκλαβωμένες.

Continue Reading →

Παλιός κόσμος…

Share

Παλιός κόσμος…
κλεισμένος ερμητικά στο βινύλιο της ψυχής.
Στροφάρει με την μικρή δισκογραφική του φόρμα,
βουΐζει στα ντεσιμπέλ της κλειστής καθημερινότητας.
“Διαβάζω” την άσφαλτο κάτω απ’ τα βήματα
και νιώθω να έρχεται μια τρομερή αλήθεια,
εκκωφαντική, μ’ ένα Τίποτα να κατακλύζει
τους τόπους, τις σχέσεις, το Αύριο!

Continue Reading →

Αντιπελάργηση

Share

κι αν η ζωή που διάλεξα
κι αν οι πράξεις που έπραξα

κι αν οι αρχές που δεν ετήρησα
κι αν οι αξίες που καταστρατήγησα

κι αν οι πορείες που τράβηξα
κι αν οι όρκοι που επάτησα

Continue Reading →

Μάνα, Εσύ

Share

Εν αρχή ην ο Λόγος. Ο Λόγος κι εσύ εντός του.
Απ’ το πρώτο αρχέγονο ηλιογέννημα, προαιώνια,
ανταμοπάλλονται στο στήθος σου
η αγάπη και το φως Του Δημιουργού.
Μέλι και γάλα κι οξυγόνο. Βύζαγμα ζωής.
Από τότε. Με το πρώτο ιδωμένο φως και με το δοξάρι του ήλιου,
μελωδείς την ελπίδα και τη ζωή στις χορδές της ψυχής.
Τις καμπάνες των αστεριών που θ’ ανατείλουν ηχείς στα σπλάχνα σου,
μπουμπούκια της άνοιξης που, σαν γεννηθούν,
μες στον κόρφο σου αψηλώνουν να φτάσουν τον ήλιο.
Και, να! Της αγωνίας σου ο στήμονας γονιμοποίησε την γύρη της καρδιάς,
πινέλο Μιχαλάντζελο, με φως χρωμάτισε τις διαδρομές των αιώνων.

Continue Reading →

Ανέσπερο Φως

Share

Στην αχλή των κεριών, στης άνοιξης τη λιτανεία,
η μοναξιά ρούχο βυζαντινό, 
ντύνει ευλαβικά της προσευχής την προσδοκία. 

Προσέρχονται τότε οι ευχές, κυράδες της ψυχής, 
με μυρωμένη βιολέτα και θυμιατό,

Continue Reading →

Ικανοποίηση

Share

Δεν είναι άρτος
Δεν είναι άνθος
Δεν είναι ζαχαρωτό…
Όμως αλήθεια πώς χορταίνει!
Ως αίσθημα έχει τις βαθμίδες του
Και ως «βρώμα… Αγαθόν, Βέλτιον, Άριστον!»
Τόσο χωνευτικό τελικά ως αμοιβή
που φωτίζει το είναι σου,
λαμπρύνει το πνεύμα σου, ανεπαίσθητα!
Και αν δεν μπορείς να το ιδιοποιηθείς
αν δεν κραυγάζεις τον παιάνα της Νίκης
όταν την γεύεσαι… Αλήθεια… τι πειράζει;
Είναι όμως βέβαιο πως ο Κόσμος
γύρω σου ομορφαίνει,
και το χαμόγελο ενός -όποιου- παιδιού
φουντώνει μέσα σου, το αίσθημα της ευθύνης!

Continue Reading →