Λογοτεχνία

slide

Επάγγελμα Πατρός: Ορφανή

Share

Πολλές φορές σεργιάνισες στα δρομάκια της ψυχής μου, πατέρα Σε είδα να χαμογελάς, να στέκεσαι στο κεφαλόσκαλο ορθός, ηλιοκαμένος με τη δυνατή του Ιούλη αχτίδα να χαστουκίζει το πρόσωπό σου Σε είδα κάτω απ’ την κληματαριά με το ροδοκόκκινο τσαμπί στο χέρι να μοιράζεις αγάπη και ζωή κι η μάνα […]

slide

Σαν και σένα

Share

Τη θάλασσα τη γαλανή την αφροκυματούσα πήγα να δω τ’ απόγευμα και κει που περπατούσα στο μυρωμένο δειλινό και στη ξανθή την άμμο ένα κογχύλι πάτησα το μάζεψα απο χάμω Σε πέτρα επάνω κάθισα να δω τις ομορφιές του πώς τάχα να γινήκανε στο σώμα οι πληγές του;

slide

Δεκαπενταύγουστος

Share

Πάω να κοιμηθώ άϋπνος … Έξω η πανσέληνος με κοιτάει σαν Παντάνασσα, σε μακρινή απόσταση που δημιουργεί οικεία, ένας γιγάντιος Αποστερίτης σε τόσο γόνιμο ύψος φεγγοβολώντας μες στις συμπληγάδες των συννεφών και το σεληνόφως με μαγνητίζει ολόσωμα, είναι σαν να με τρέφει πνευματικός ομφάλιος λώρος, τροφή ουράνια και προκλητικά φωτεινή.

slide

Επιμένοντας στο Φως

Share

Κανένας άνθρωπος της μέρας, καμιά μέριμνα του αύριο, κανείς συνομιλητής μες στην ένδοξη σιγή που’ πεσ’ απόψε στη Μελβούρνη. Το χρόνο να επέλθει αφήνω κι αθόρυβα αγρυπνώ. Τοποτηρητής κι εγώ. Σκέψεις όμως τώρα έμορφες οραματίζεται ο νους μου, θέα μυστηριώδη αποκαλύπτει η δύναμη της προσευχής, ηρεμία καταυγάζει την ψυχή επιμένοντας […]

slide

Ένας Ξαναγεννημένος Φοίνικας

Share

Once upon a time… Μια φορά κι έναν καιρό, όχι πολύ παλιά, γιά περισσότερο από τέσσερα εκατóχρονα, δυναστείες Οθωμανών Σουλτάνων βασίλευαν σαν βαριά σύννεφα, διώχνοντας τη λιακάδα από τους Ουρανούς. Ο τρόμος γέμιζε τον κάποτε ελεύθερο αέρα της: oι βράχοι της πονούσαν, οι θάλασσές της έκλαιγαν, τα πουλιά της έκρωζαν […]

slide

Κεφαλονήτισσα

Share

Περνούν οι μέρες Και βγαίνουνε τα χνάρια μας Πάνω στην άμμο ήρεμα Είναι καλοκαιράκι… λέει Κι όμως εγώ είδα τα χνώτα σου Εκεί κοντά στο Αργοστόλι. Άκουσα και το μαντολίνο Να παίζει στο ρυθμό του ψεύτικου αυτού κόσμου Σαν περπατούσ’ ανάλαφρα στην αμμουδιά του Μύρτου.

slide

Μην

Share

Μην αφήνεις το δάκρυ στο πρόσωπο γιατί μ αυτό μεθάμε τους δήμιους. Μην αφήνεις από μέσα σου να βγαίνουν της απόγνωσης τα λόγια γιατί πάνω σ αυτά ακονίζουν οι δήμιοι τα μαχαίρια τους. Μην αφήνεις την πίκρα να σου σκεπάζει το πρόσωπο γιατί αυτή είναι η μάσκα που σκεπάζουν οι […]

slide

Ακολούθησε το Ποτάμι

Share

Άσε άλλο ένα χρόνο να καθήσει στους ώμους σου μαζί με τόσους άλλους που πέρασαν Έχεις πολλά να πεις τις κρύες νύχτες του Χειμώνα με τη μουσική του χτες στους κτύπους της καρδιάς σου Συνέχισε τον δρόμο σου