Επιμένοντας στο Φως

Share

Κανένας άνθρωπος της μέρας,
καμιά μέριμνα του αύριο,
κανείς συνομιλητής
μες στην ένδοξη σιγή
που’ πεσ’ απόψε στη Μελβούρνη.
Το χρόνο να επέλθει αφήνω
κι αθόρυβα αγρυπνώ.
Τοποτηρητής κι εγώ.
Σκέψεις όμως τώρα έμορφες
οραματίζεται ο νους μου,
θέα μυστηριώδη αποκαλύπτει
η δύναμη της προσευχής,
ηρεμία καταυγάζει την ψυχή
επιμένοντας στο φως.

Αυτό το ποίημα είνα το πρώτο ποίημα της ποιητικής συλλογής με τον ίδιο τίτλο.

Χρήστος Γαλιώτος

Ένας Ξαναγεννημένος Φοίνικας

Share

Once upon a time…
Μια φορά κι έναν καιρό, όχι πολύ παλιά,
γιά περισσότερο από τέσσερα εκατóχρονα,
δυναστείες Οθωμανών Σουλτάνων
βασίλευαν σαν βαριά σύννεφα,
διώχνοντας τη λιακάδα από τους Ουρανούς.
Ο τρόμος γέμιζε τον κάποτε ελεύθερο αέρα της:
oι βράχοι της πονούσαν, οι θάλασσές της έκλαιγαν,
τα πουλιά της έκρωζαν θρηνητικά,
τα λουλούδια της μαραίνονταν, ο λαός της υπέφερε—

Κεφαλονήτισσα

Share

Περνούν οι μέρες
Και βγαίνουνε τα χνάρια μας
Πάνω στην άμμο ήρεμα

Είναι καλοκαιράκι… λέει
Κι όμως εγώ είδα τα χνώτα σου
Εκεί κοντά στο Αργοστόλι.
Άκουσα και το μαντολίνο
Να παίζει στο ρυθμό του ψεύτικου αυτού κόσμου
Σαν περπατούσ’ ανάλαφρα στην αμμουδιά του Μύρτου.

Μην

Share

Μην αφήνεις το δάκρυ στο πρόσωπο
γιατί μ αυτό μεθάμε τους δήμιους.

Μην αφήνεις από μέσα σου να βγαίνουν
της απόγνωσης τα λόγια
γιατί πάνω σ αυτά ακονίζουν
οι δήμιοι τα μαχαίρια τους.

Μην αφήνεις την πίκρα
να σου σκεπάζει το πρόσωπο
γιατί αυτή είναι η μάσκα
που σκεπάζουν οι δήμιοι
τα πρόσωπα των μελλοθανάτων.

Κρύψε τις πληγές μέσα σου
κι ας πονάνε πιο πολύ
μόνο κρύψε τα αίματα
γιατί μ αυτά οι δήμιοι
σφραγίζουν τα διαβατήριά μας.

(c) Michael Pais

Copyright secured by Digiprove © 2010

Ακολούθησε το Ποτάμι

Share

Άσε άλλο ένα χρόνο
να καθήσει στους ώμους σου
μαζί με τόσους άλλους που πέρασαν

Έχεις πολλά να πεις
τις κρύες νύχτες του Χειμώνα
με τη μουσική του χτες
στους κτύπους της καρδιάς σου

Συνέχισε τον δρόμο σου

Χωριό μου

Share

Μη χαθεί χωριό μου η μορφή σου
μέσα σε ποταμούς δακρύων
των αγαπημένων σου ανθρώπων.
Τα γκρίζα φτερά της λήθης
μη σε πάρουν ταξίδι χωρίς γυρισμό
μη γίνεις και συ
κομμάτι ιστορίας χαμένων πατρίδων.

Στροβιλίσματα της σκέψης στο χθές
έγιναν φεγγάρι στης στέρνας το νερό
να παίζει κρυφτό με την ελπίδα.
Άλλαξαν σχήμα τα άστρα
Άλλαξε χρώμα το γεγγάρι
μέσα από τις φλόγες και τα αποκαΐδια
του Πενταδάκτυλου από εκείνον τον Ιούλιο.

Γεια σου φίλε

Share

αφιέρωμα στον αγαπητό φίλο
Κώστα Δουρίδα

Σήμερα και πάλι επισκέφτηκα τις ιστοσελίδες σου
παρ’ όλο που μύνησα από καιρό στον εαυτό μου
να σταματήσει, να μη με σπρώχνει πλέον
να τρέχω τόσο παθιασμένα,
να τρέχω τόσο μακριά κι απεγνωσμένα για λίγα δευτερόλεπτα
σ’ εκείνα τα λημέρια πούφτιαξες
και στις σπηλιές που παίζουμε κρυφτούλι με τις σκέψεις σου
τις πιο απίστευτές σου αναρτήσεις.