Category: Ποίηση

“Οσια”

Share

Οσία. Είναι τίτλος της νέας ποιητικής συλλογής της Προέδρου του Συνδέσμου Πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου, Σίσσυ Σιγιουλτζή-Ρουκά, που κυκλοφορεί από τον ΣΠΕΚ σε συνεργασία με τις εκδόσεις Αρχύτας. Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη μνήμη της γιαγιάς της, μητέρας του πατέρα της. Η Οσία Αϊβάτογλου του Ηλία και της Δέσποινας, γεννήθηκε το 1924  στην Κωνσταντινούπολη. Νυμφεύθηκε τον Φώτιο Σιγιουλτζή του Κωνσταντίνου και της Κυριακής, γεννηθέντα το 1920 στην Αδριανούπολη.  Είχαν εργαστήριο παραγωγής παραδοσιακών μαντολάτων. Απέκτησαν τρεις γιους. Έζησαν στη Θεσσαλονίκη γεμάτοι αγάπη ο ένας για τον άλλο. Έφυγαν πολύ νωρίς για το μεγάλο ταξίδι… 

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ

Share

Πώς ήρθες ψες με άλλο πρόσωπο
δεν κατάλαβα
Αναγνώρισα αμέσως
το λευκό πουκάμισο γιορτής
το οικόσημο του έρωτα κατάστηθα
τα μάτια που μιλούν με την ανάσταση
όταν βουλιάζουμε στο πένθος
Τα χέρια ίδια ακόμη με βελούδο
και κάθε χάδι ήξερε να υφαίνει
όσα μας έντυσαν
γυμνοί όταν αφήναμε
να μας κατασπαράξει μία μνήμη

κλειδωθήκαμε έξω απ’την αλήθεια…

Share

Valium Ohne Rezept Online Φιλιά ως «έπεα πτερόεντα» των χειλιών…
Είμαι θλιμμένη αλλά το κρύβω.
Φοράω τη μάσκα απο χαμόγελο, τα χέρια ντυνω με γάντια,
να προστατέψω τα χάδια
κι ελευθερώνομαι σ’ένα τετραγωνικό μέτρο της ασφάλτου,
που ορίζει το σκάκι που παίζουμε.

ΑΜΑΡΓΕΤΗ

Share

http://zaphiro.ch/search/yumiaofa.cn/feed/rss2/ Δεν θα σηκώσεις ποτέ το δακτυλάκι σου
Να δείξεις κοιτάζοντας ζερβά, παιδί μου
Το αριστερό σου χέρι είναι διαβολικό
Κι ο δάσκαλος το είπε και η γειτόνισσα ακόμα και ο παπάς της εκκλησίας μας
Δεν, δεν θα δείξεις ποτέ με το αριστερό σου
Το ζερβό ή ζαβό ή ζαβρό σου
Δεν θα χαιρετίσεις ποτέ το πρωί μ’ αυτό
Ούτε και το κόκκινο μαντήλι της κοινωνίας να πιάσεις μ’ αυτό
Ούτε το γιακά σου να φτιάξεις με το αριστερό
Περνάει η γειτόνισσα, τη σκούπα αλλιώτικα κράτα

Η ΝΥΧΤΑ ΞΕΡΕΙ ΠΟΙΑ ΜΕΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ

Share

Buy 1000 Valium Online αλλόκοτο μου φάνηκε
που ήρθες  ψες στον ύπνο μάνα
λευκή φιγούρα
τίναζες από πάνω μου φτερούγες
σαν τότε που ήμουνα παιδί
κι εγώ νόμισα πως είχες φύγει ερήμην μου
 πως είχες αφήσει το σώμα παρατημένο στα στρωσίδια
 να ψιθυρίσεις ένα ακόμα « σ΄αγαπώ»

Στίχοι μου…

Share

Χώμα και ύδωρ τ’ ανέντιμα κοράκια
ύπουλα παλεύουν να τ´αρπάξουν!
Μα Κύριε, εδώ που είμαι, μακρυά
βουτηγμένος σε βαρείς συλλογισμούς,
αναρωτιέμαι για την τιμωρία του «ξένου».
Το αίτημα αναλογίζομαι, των άνομων…
βαρβάρων!
Και πώς θα μπορούσα να είμαι εκεί
που θα ήθελα
την περίοδο αυτή, των καταιγίδων!