ΑΜΑΡΓΕΤΗ

Share

Δρ Έρμα Βασιλείου

Υποδείξεις μιας δεξιόχειρα κυρίας

Δεν θα σηκώσεις ποτέ το δακτυλάκι σου
Να δείξεις κοιτάζοντας ζερβά, παιδί μου
Το αριστερό σου χέρι είναι διαβολικό
Κι ο δάσκαλος το είπε και η γειτόνισσα ακόμα και ο παπάς της εκκλησίας μας
Δεν, δεν θα δείξεις ποτέ με το αριστερό σου
Το ζερβό ή ζαβό ή ζαβρό σου
Δεν θα χαιρετίσεις ποτέ το πρωί μ’ αυτό
Ούτε και το κόκκινο μαντήλι της κοινωνίας να πιάσεις μ’ αυτό
Ούτε το γιακά σου να φτιάξεις με το αριστερό
Περνάει η γειτόνισσα, τη σκούπα αλλιώτικα κράτα
Ποτέ σου το αντίδωρο να μην αγγίξεις μ’ αυτό επιτρέπεται
Ούτε να φτιάξεις τα μαλλιά σου αγγίζοντας τη δεξιά τους χωρίστρα με τ’ αριστερό σου
Μαρτυρικά κακό, ακατάλληλο
Το αδιάλλακτο και πειραγμένο από τα πνεύματα

Η ΝΥΧΤΑ ΞΕΡΕΙ ΠΟΙΑ ΜΕΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ

Share

αλλόκοτο μου φάνηκε
που ήρθες ψες στον ύπνο μάνα
λευκή φιγούρα
τίναζες από πάνω μου φτερούγες
σαν τότε που ήμουνα παιδί
κι εγώ νόμισα πως είχες φύγει ερήμην μου
πως είχες αφήσει το σώμα παρατημένο στα στρωσίδια
να ψιθυρίσεις ένα ακόμα «σ΄αγαπώ»

Στίχοι μου…

Share

Χώμα και ύδωρ τ’ ανέντιμα κοράκια
ύπουλα παλεύουν να τ´αρπάξουν!
Μα Κύριε, εδώ που είμαι, μακρυά
βουτηγμένος σε  βαρείς συλλογισμούς,
αναρωτιέμαι για την τιμωρία του «ξένου».
Το αίτημα αναλογίζομαι, των άνομων…
βαρβάρων!
Και πώς θα μπορούσα να είμαι εκεί
που θα ήθελα
την περίοδο αυτή, των καταιγίδων!

Επιθυμία για την Άνοιξη

Share

Επιθυμία για την άνοιξη
απλώνεται παντού
– αναμνήσεις
της τελευταίας άνοιξης
ξεπήδησαν απ’ τις καρδιές μας
και τώρα αιωρούνται
πάνω απ’ τα κεφάλια μας
– αναμνήσεις
και ελπίδες
που αναμειγνύονται μαζί

Πετώ…

Share

Πετώ…

καβάλα στα φτερά του περιστεριού

αντάμα και μαζί τριγυρνώ τον κόσμο μου…

Βλέπω

Τον ουρανό, τα σύννεφα, το πράσινο,

Αγαλλιάζω

Ζώντας  σ’ έναν όμορφο κόσμο, αγγελικά πλασμένο.

Υποκλίνομαι

στην περισσή σοφία της διάρθρωσής του.

Χαίρομαι

Διότι ανήκω στη ομάδα των τέλειων όντων.

Όμως…

Αγανακτώ

Με τους ανόητους άλογους ανθρώπους.

Υποφέρω

Με τούτα τα βουλιμικά όντα.

Υπομένω

Τα εγώ και τα πρέπει.

Προσμένω

Την ελευθερία.

Κωνσταντίνος Μ. Νίγδελης

Ο Καλος Σπορεας

Share

ΑΦΙΕΡΩΜΑ Αγάπης στον Πατέρα μου

Πάντα θα θυμάμαι τον πατέρα,

με τα ρούχα της δουλειάς, να σκύβει να φροντίζει, στην πόρτα, τελευταίος να γυρίζει το κλειδί, με βλέμμα ανήσυχο για την Οικογένεια του, να βάλει στην Φωλιά μας, και το τελευταίο κλαδάκι! Ίσα να το βάλει, τίποτα να μην του ξεφύγει…

Πάντα θα θυμάμαι τον πατέρα, να έρχεται φορτωμένος με σακούλες στα χέρια, μην μας λείψει τίποτα!

Κήπους να καθαρίζει, χόρτα να κόβει, τα ξερά να τα μαζεύει και να τα καίει, σε θημωνιές να τα καίει, καθετί περιττό, να απομακρύνει από κοντά μας. Τίποτα να μην μας πειράξει…

Πάντα θα θυμάμαι τον πατέρα τον Μάη, με λουλούδια στα χέρια, να φτιάχνει το Μαγιάτικο στεφάνι, πολύχρωμο με λουλούδια του Αγρού και να μας το φέρνει μοσχομυριστό στην ποδιά μας!

Πάντα θα θυμάμαι τον πατέρα, να κόβει και να προσφέρει το πρώτο εκατόφυλλο τριαντάφυλλο του κήπου μας, (αφού το μυρίσει πρώτα και αφαιρέσει τ’ Αγκάθια ένα ένα), στην μητέρα!

Ξυλινη Γλωσσα

Share

Οι τεχνοκράτες την κρατάνε
κάτω από τον χαρτοφύλακά τους
Οι πολιτικοί εντός νενομισμένων καθηκόντων
Οι ειδικοί που κλήθηκαν εκτάκτως
λειαίνουν τις καινούριες λέξεις
η ευαισθησία μήπως υπερνικήσει του κακού
Μία παράξενη επιδημία του ξύλου
και η γλώσσα ρίχνεται στη μάχη
τόσο που γίνεται αιχμή