Share

Ευχόμαστε να χαρείτε το τραγούδι ‘Valentine’ της Ross Ching όσο κι εμείς, τραγουδάει η Kinna Grannis…

Οκτώ Ποιήματα και δυο πεζά, ωδές στη φύση

To ΟΚΤΩ και ΔΥΟ είναι ένας υπέροχος αριθμός

Πρόλογος

Δεν γνωρίζω τι είναι κείνο που μας έδωσε την ιδέα να κάνουμε αυτό το αφιέρωμα, ειδικά εφόσον σαν άνθρωποι του γραπτού λόγου που θέλουμε να πιστεύουμε ότι μας διέπει η λογική και η λογική αυτή προστάζει να μην πιστεύουμε σε ψήγματα της φαντασίας, της προκατάληψης, της μαντείας ή του αορίστου. Είναι όμως ευχής έργο το ότι καταφέραμε να συνδράμουμε σε μια προσπάθεια επίκλησης ενδιαφερόντων που μας αντιπροσωπεύει, εφόσον όλοι αγαπήσαμε και όλοι αγαπηθήκαμε κάποτε. Η μόνη μας δυσκολία ότι δεν δώσαμε αρκετό χρόνο στους ποιητές να στείλουν τις συμμετοχές τους. Γι’ αυτό εσείς μπορείτε να κρίνετε αν πετύχαμε μέσα σε δυο μέρες να αγγίξουμε τα πιο λεπτά σας συναισθήματα.

Η σειρά των συμμετοχών αυτών δεν έχει καμία νοητή ή λογική συνέχεια, απλά είναι η σειρά με την οποία τα έργα αυτά έχουν φτάσει στα χέρια μας και παραδίδονται όπως πάντα στο κοινό να τα κρίνει.

Σημειώστε τις προτιμήσεις σας, κάνετε τις παρατηρήσεις σας με σχόλια πιο κάτω και αγαπηθείτε όπως τα παιδιά με τα αγνά εκείνα συναισθήματα που θυμάστε γιατί ο έρωτας είναι το αποκούμπι της απελπισίας και η απελπισία είναι η έλλειψη του έρωτα.

O Πλάτωνας έλεγε:

Από όλα τα πράγματα που ανήκουν στον κόσμο του πνεύματος,
μόνο η ομορφιά είναι αυτή που μπορεί να δει κανείς με ευκολία, εδώ κάτω.
Μπορούμε βέβαια να διακρίνουμε και τη σοφία, αλλά σχεδόν πάντοτε με κάποια ασάφεια.
Την ομορφιά όμως τη βλέπουμε με απλότητα, όποιοι κι αν είμαστε
και δεν έχουμε ανάγκη να εκπαιδευτούμε για να την αγαπήσουμε.
Κι επειδή η ομορφιά ανήκει στον κόσμο του πνεύματος (είναι βέβαιο αυτό),
απαιτεί λατρεία, αντί να διεγείρει επιθυμία.

Ένας από τους συμμετέχοντες ποιητές εδώ πολύ σωστά είπε ότι “…αδικούμε τον Έρωτα, αν τον γιορτάζουμε μια φορά το χρόνο”. Και η δική μας απάντηση είναι ότι ο έρωτας ίσως εορτάζεται μια φορά το χρόνο δημοσίως, ο πραγματικός έρωτας όμως εορτάζεται όσο πιο συχνά αντέχουν οι επιθυμίες μιας τρυφερής “παιδικής” συνεύρεσης…

Ευχαριστούμε από καρδιάς όλους τους συμμετέχοντες συγγραφείς…

 

Ποίημα 1

Δεκατέσσερις Φλεβάρη

Άρις Αντάνης

 

Έπαψες να περιμένεις
πια, τον Άγιο Βαλεντίνο,
για να νιώσεις τις δονήσεις,
αφού άδικα επιμένεις,
την αγάπη που σου δίνω,
να τη δέχεσαι με αρνήσεις.
(Θέλεις να με βασανίσεις.)
Δεκατέσσερις Φλεβάρη,
ζευγαρώνουν τα πουλιά,
πόσο ταιριαστό ζευγάρι
είμαστε κι εμείς, παλιά!

Θα’ θελα αυτό το βράδυ
μιαν υπέρβαση να κάνω
και μου ήρθε μια ιδέα:
να σε σφίξω στο σκοτάδι
και, στο χέρι σου επάνω,
ν’ ακουμπήσω μια ορχιδέα.
(Σαν ιδέα ειν’ ωραία.)
Δεκατέσσερις Φλεβάρη
και δεν νοιάζεσαι σταλιά,
έλα κάνε μου τη χάρη,
να μου δώσεις δυο φιλιά.

Τα μεσάνυχτα θα πάρω
την κιθάρα κι ένα φίλο,
να σου πω δυο τραγουδάκια.
Όμως μάζεψε το “Χάρο”,
τον τεράστιό σου σκύλο,
μη μας κάνει κομματάκια!
(Έλεος στα φιλαράκια.)
Δυο τρελοί στη φεγγαράδα,
το παντζούρι σου κλειστό,
κι εμείς κάνουμε καντάδα
στο σκυλί σου το πιστό!

Πρέπει νά’ βρω άλλη λύση.
Λέω ν’ αφήσω ένα γράμμα
πάνω στ’ αυτοκίνητό σου
κι αν η μάνα σου το σκίσει,
εν τω άμα και το θάμα,
μήνυμα στο κινητό σου.
(Και το κρίμα στο λαιμό σου.)

Δεκατέσσερις Φλεβάρη,
ζευγαρώνουν τα πουλιά,
μα εσύ ξέχασες τον… Άρι
κι άλλον έχεις αγκαλιά…[]

Ποίημα 2

Βιάζομαι ν’ αρπάξω το σύννεφο

© Πιπίνα Δ. Έλλη (Elles)

Βιάζομαι ν’ αρπάξω το σύννεφο
για νά’ ρθω να σε βρω…
Στο λέω: δε φοβάμαι
να κονταρομαχήσω
με τον Ηλιάτορα
ή ν’ αγκαλιάσω τη βροχή.

Θα πετάξω κοντά σου
βαστώντας στην παλάμη
αστερία
-μου τον δώρισε
η καλή μου η Γοργόνα-
και θα τον αποθέσω
κορώνα στα μαλλιά σου…
σα θα βρεθούμε.

Όχι δε θα φιλήσω
τα κοράλλια σου
που πληγώνουν
που ματώνουν.
Μήτε των ματιών σου
τους αστέρες
θα γλυκοκυττώ…
Τα χέρια σου
τα πυρωμένα
θέλω να δροσίζω
κι εκείνα να φιλώ
όσο μπορώ!

Από την ποιητική συλλογή: Μοίρα μου Αρμούρισσα!

Ποίημα 3

Ερωτικό… άτιτλο

Δημήτρης Γ. Ζαχαρόπουλος

 

Όταν της καρδιάς μου το σκίρτημα,
φτάσει ν’ αγγίξει τον ήλιο της ψυχής σου,
θα αστράψει το πνεύμα του έρωτα,
θα γίνει δώρο της αλήθειας μας!

Ποίημα 4

Ωδή στον Έρωτα

Τζενη Κουφοπούλου

Με όσο φως μπορώ να μεταγγίσω απ’το Αιγαίο στα μάτια σας!

Έρχεται άσπιλος σαν οπτασία
ντυμένος τα λευκά και τ’άστρα,
ακροπατώντας της ψυχής τα μονοπάτια,
ήσυχα, απλά
μη τύχει και ξυπνήσει
τα χρόνια που μέσα τους
άραξε η ζωή!
….Και μένει άσαρκος κυβερνήτης
της έρημης χώρας, που όρισε εντός μας
τα γιατί και τα πότε…
χέρι αόρατο ,τρυφερό,
που άλειψε τις πληγές,
αμβροσία και νέκταρ,
θεών επίγειων.
…Και αλητεύει πάνω στη σάρκα
την ανύποπτη,
και σαρώνει τα κιτρινισμένα φύλλα
της φθινόπωρης ψυχής
κι απιθώνει το βλέμμα του
στον ίσκιο της ηδονής του,
ανίκητος, αγύρτης του πεπρωμένου μας!
Καλέ μου Έρωτα,
σοφέ μου Τειρεσία…
προαναγγέλεις μέσα μας
χαμό κι ανάσταση,
ελπίδα κι εκτίναξη
του ορίου της φυγής
στην θεϊκή αθανασία!
Καλέ μου Έρωτα,
νοηματοδοτείς το επέκεινα της μοναξιάς
και το ενθάδε της σιωπής μας!!

Ποίημα 5

Επίγνωση

Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου

 

Όταν ήρθες
Ένα αραχνοΰφαντο διάδημα
Στόλισε το κεφάλι μου
Καμαρωτή
Παράβλεψα
Το αμάρτημα των προπατόρων μας
Καμαρωτή
Ασπάσθηκα
Το θαύμα της Γέννησης
Χωρίς τύψεις
Χωρίς υποκρισία
Χωρίς ματαιοδοξία
Χωρίς υστεροβουλία
Χωρίς μεμψιμοιρία
Μόνο από ένστικτο .

Ποίημα 6

Φεβρουάριος

Άρις Αντάνης

Και αν φλεβίσει,
η μυγδαλιά θ’ ανθίσει.
Ωδή στη φύση!…

[tabbyitle=”Ποίημα 7″]

Φιλί του Φλεβάρη

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Μιμήθηκαν αμυγδαλιές τις ακακίες
κι οι γλάροι βούτηξαν για ψάρια στα βαθειά
ξεχύθηκαν τα χρώματα στους κάμπους
κι η αγάπη ξύπνησε νωρίς τα γηρατειά.

Σε κοίταξα στα μάτια ‘κόμη μία
κι άνοιξα το παράθυρο η άνοιξη να μπει
πέρασε η ζωή μας σαν ταινία
κι ο έρωτας ακόμη επιμένει στο σκαλί.

[tabbyitle=”Ποίημα 8″]

Αν είσ’ εσύ

Άντρια Γαριβάλδη

 

Ξυπνώ και πάλι
Κι ακούω τη βροχή
Να ποτίζει ακούραστη τον κήπο μας

Ξυπνώ και πάλι
Κι αισθάνομαι την πρωινή δροσιά
Να σιγοψιθυρίζει τα λόγια της ψυχής

Ξυπνώ κι ακούω τα πουλιά
Να τραγουδούν
τον πρωινό σκοπό της μέρας

Ξυπνώ
Κι αισθάνομαι την υγρασία των ματιών σου
Να ζωγραφίζει τον ορίζοντα

Ξυπνώ
Κι αφουγκράζομαι την ανάσα σου
Να τυλίγει το σώμα μου

Ξυπνώ και βλέπω το στήθος σου
Ν’ αναπνέει την ανάσα της στιγμής

Γιατί είσ’ η αιώνια ανατολή των ονείρων μου
Η ασίγαστη σιγή την νιότης μου
Η ατέλειωτη παραλία των ονείρων μου

Βλέπω, κι ακούω κι αφουγκράζομαι
Τη λάμψη σου!

Ήρθε και πάλι ο Άγιος Βαλεντίνος
Με το σημειωματάρι των στοχασμών
Και τούτη τη χρονιά
Κρατώντας στην παλάμη του
Τον χτύπο της καρδιάς
Για να ευχηθεί
Μέρα καλή
Μέρα χαμόγελου
Χαρές γεμάτη!

[tabbyitle=”Πεζό 1″]

Puerto Habana. Το κορίτσι της Μαλεκόν

Σωτήρης Μπουλντούμης

Βλέποντας την απροθυμία του η Βικτώρια, απέφυγε να ρωτήσει περισσότερα. Εκείνη τη στιγμή δεν την ένοιαζε και πολύ το μυστικό που έκρυβε, όσο η ελευθερία, που της είχε χαρίσει. Για να την νιώσει καλύτερα ρούφηξε το θαλασσινό αέρα με δύναμη και άνοιξε τα χέρια της σαν να ήθελε να πετάξει. Μετά του έδειξε ψηλά τον ουρανό και τ’ αστέρια.

“Μ’ αυτά βρίσκετε το δρόμο σας στην ερημιά του ωκεανού;”, τον ρώτησε. Ήθελε να φέρει την κουβέντα στο αγαπημένο της θέμα. Να πάρει από τον άνθρωπο της θάλασσας την αύρα και το άρωμα των ξένων τόπων.

“Μ’ αυτά και με άλλα”, είπε ο καπετάνιος.

“Τα γνωρίζεις καλά λοιπόν! Πρέπει να είναι κάτι σαν φίλοι σου”, είπε συνεπαρμένη εκείνη. Η λαχτάρα της τον εντυπωσίασε. Τον κοιτούσε με δίψα στα μάτια, σαν να περίμενε να της πει νέα από ένα χαμένο αγαπημένο. Κι αυτός δεν της χάλασε το χατίρι. Σήκωσε το χέρι του ψηλά στον ουρανό και τραβώντας νοητές γραμμές από αστέρι σε αστέρι την ταξίδεψε στον Βέγα, τον Αλντεμπαράν, τον Μπετελγκέζ και τον Μπελατρίξ, και πολλά άλλα αστέρια και αστεράκια, το καθένα με τη δική του συναισθηματική σημασία για τους ανθρώπους της θάλασσας.

“Τι να υπάρχει πιο πέρα από κει;”, τον ρώτησε συνεπαρμένη εκείνη.

“Η αγάπη”, της είπε αυθόρμητα ο καπετάνιος. Η απάντησή του την εντυπωσίασε. Κατέβασε τα μάτια της από τον ουρανό και τον κοίταξε με συγκίνηση. Παιδευόταν πολύ καιρό να βρει ένα τρόπο, ένα σχήμα, μια διάσταση για ν’ απεικονίσει στον ζωγραφικό της καμβά την αγάπη. Κι αυτός της έδωσε την ιδέα. Έτσι έπρεπε να είναι η αγάπη. Σαν το άπειρο που τους περιέβαλε.

[tabbyitle=”Πεζό 2″]

Θυμάσαι

Δημήτρης Κεφαλλίδης

Ήταν θυμάσαι βράδυ σεληνόφωτο καθώς σμιγμένοι σ΄αλώνι  αργυρόχρυσο τα ξέπλεκα σγουρομαλλιά σου φιλούσα και τα χνουδάτα μας τα όνειρα,  έργα γινόντουσαν μές τη λάγνα σου αγκαλιά. Κι έγυρνα ράθυμα θυμάσαι στα σμηλεμένα στήθεια σου, γοργά-γοργά π’ ανάδευε ξέφρενων ωρών η προσμονή.
 
Κι΄αφηνόσουν, θυμάσαι, άψυχο λουλούδι στων χειλιών μου τη φλόγα και μ΄έσφιγγες όλο και πιο πολύ σιμά σου  και με τα φιλιά σου μ΄ερωτομεθούσες.
 
Το νυχτοπούλι μες τις λυγαριές γλυκαναστέναξε, σαν άκουσε τον όρκο πως παντοτεινά δικιά μου θάμενες, θυμάσαι πως απόμεινε βουβό, της προσευχής μας την άγια στιγμή να μην ταράξει;
Ήτανθυμάσαι βράδυ σεληνόφωτο κι΄ήσουνα τότε χλωμή παιδούλα κι΄όμως στα στήθεια σου χόχλαζε ο πόθος μικρούλα και το τραγούδι το παναιώνιο, τ΄ατέλειωτο καλα το ψέλναν τα δικά σου χείλη… αν το θυμάσαι.

4 thoughts on “Ο Βαλεντίνος σαν φλεβίσει”

  1. Μου άρεσαν οι στίχοι σου Ιάκωβε…
    Ευτυχώς που η αγάπη είναι φρούτο όλων των εποχών και ίσως πιο αναγκαίο στις ώριμες ηλικίες! Γιατί; Είναι φανερό ότι τροφοδοτεί με ευρωστία και ευτυχία Ψυχή και Νου!

  2. Aγαπημένοι ποιητές….μ’άρπαξε η συγκίνηση με τους στίχους σας! Από καρδιάς, σας εύχομαι, ο Έρωτας να ξημεροβραδιάζεται στο κατώφλι σας…η “αγαπημένη ανάσα”να ζεσταίνει πάντα την ύπαρξή σας…Είναι αλήθεια, θαρρώ,
    πως” ένα τρυφερό φωνήεν από τη φωνή του(της) και….γράφεται ολάκερη αλφάβητος!!
    τζ

  3. Αγαπητέ Ιάκωβε,
    Το αφιέρωμα στη σημερινή ημέρα 14 Φλεβάρη 2015, ημέρα της αγάπης και του έρωτα είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ. Ο τρόπος που μέσα σε δύο μέρες προθεσμία- και παρά τις πολλαπλές ασχολίες σου- παρουσίασες τις συμμετοχές μας, ανέδειξε το συμβολισμό της ημέρας, που πηγάζει από την αγάπη όλων μας για τους συνανθρώπους μας, για τις τέχνες και τα γράμματα, για τον πολιτισμό και για την πατρίδα. Αναδεικνύει ακόμα τον έρωτα για τη ζωή και τη δημιουργία. Σε ευχαριστούμε ιδιαίτερα και βέβαια ευχαριστούμε και συγχαίρουμε και όσους ανταποκρίθηκαν άμεσα στην ιδέα σου. Παρατήρησα ότι όλες οι συμμετοχές- με εξαίρεση ίσως τις υπ αριθ. 1 και 6- ήταν υψηλού επιπέδου.
    Θερμές ευχαριστίες σε όλους, χρόνια πολλά με υγεία και δημιουργία.
    Με εξαίρετη τιμή
    Άρις Αντάνης
    ΥΓ Μακάρι να διαβάζουμε τακτικά τα έργα όλων των συγγραφέων της διασπορικής και να επικοινωνούμε μεταξύ μας και με όλον τον κόσμο.

  4. Αγαπητοί μου φίλοι της τέχνης και της ομορφιάς του πολιτισμού,

    Σας ευχαριστώ όλους για τα καλά σας λόγια, για τις συμμετοχές, για τις όμορφες ιδέες σας. Ένα είναι το σκεπτικό όλων μας, να προσφέρουμε σπονδές γνωμών στην ομορφιά της φύσης που μας έπλασε και μας διατηρεί στο υπέροχο αυτό περιβάλλον των χρωμάτων του έρωτα και των ιδεών.

    Εμείς οι άνθρωποι ζούμε σ’ έναν παράδεισο και δεν τον τιμούμε αρκετά, δεν τον προωθούμε αρκετά, δεν τον ευχαριστούμε αρκετά. Εκτός μέσα από τον πολιτισμό που δεν έχει συμφέροντα, εκτός μέσα από τη φιλία που δεν έχει ωφέλη, εκτός μέσα από την τέχνη που δεν έχει όρια.

    Μέσα σ’ όλα αυτά βρίσκεστε κι εσείς κρυμμένοι πίσω από τις οθόνες της καθημερινότητας και της απόστασης, και κάπου – κάπου εμφανίζεστε για να προσθέσετε στην ομορφιά του συνόλου. Αυτό ονομάζεται καλλιεργημένη συμβολή στην ομορφιά.

    Εύχομαι να είστε πάντα δημιουργηκοί και δραστήριοι… μέχρι τα βαθειά μας γηρατειά.

    Ιάκωβος

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.