Μορφές…

Share

Οι λέξεις μου, σιγά-σιγά
μορφές αγαπημένων παίρνουν…
Βλέμματα σαν ανατολή,
χαμόγελα με περιγράμματα
από αρχαία παραμύθια,
ανάσες με άγιες ευωδιές
απ’ των παιδιών τα χείλη…

Continue Reading →

Ημέρα Χριστουγέννων

Share

Σαν ξωτικό των συλλαβών
πλανιέμαι στις σελίδες..
ψάχνω ένα νόημα να βρω,
ένα κρυμμένο σήμα,
ένα πετράδι σύμμαχο
ν’ αλλάξω τις ροές,
μέσα απ’ τις λέξεις, όποιοι άνθρωποι, μπορούν και να μονιάζουν,
να βρίσκουν χώρες στοργικές στο χάρτη της καρδιάς…

Continue Reading →

Ρέμβη

Share

Αφήνεις τη ρέμβη τ’ ονείρου στο μαξιλάρι
για να διαβάσεις ένα ποίημα σε βάθος
Δίπλα το κεράκι με άρωμα βανίλιας
χρωματίζει το χοντρό τετράδιο των δακρύων
με κύκλους καιρών αξεπέραστων
Το κάνει παραμύθι αδιάβαστο
με την πονεμένη βασιλοπούλα του κοιμισμένη
σε αδειανά σατέν σεντόνια

Continue Reading →

To Σώμα

Share

Άγιο σώμα ανθρώπινο…
με τις ανάγκες και τα μυστικά σου.
Σ’ακούω χρόνια τώρα να μιλάς,
μιαν άλλη γλώσσα της σιωπής,
χωρίς κανόνες και σημάδια στίξης,
με μια γραμματική ανώτερη των
υπερθετικών,

Continue Reading →

Ode to the Demon of War

Share

Virgin to life, whore of the underworld.
Donned once with beauty,
Consumed now by carnality;
Deplete me of that which me makes human.

May your hand reach to my soul;
Poise it and torment it,
Lash it with the whip of your antipathy.
May the tendrils of anger reach deep to my mind,
Suffocate it with taint.
May it feel your wrath,
And your corruption;
So it may never forget the voice of beauty’s sorrow.

Continue Reading →

Έπος Λευτεριάς

Share

Είκοσι οκτώ του Οκτώβρη, τρεις η ώρα το πρωί·
οι στιγμές των ρολογιών καρφωμένες στο σκοτάδι·
κι’ ως να άνοιξαν οι πύλες, απ’ τους φύλακες του Άδη,
σαν ο Γκράτσι πήγε νά ’βρει των Ελλήνων την ψυχή.

Κι’ ως να εδάκρυσε η μέρα ξημερώνοντας βουβή,
σαν ο ίσκιος της τραβούσε κατά κει που λάμπει ο ήλιος
ενδοξότατος, τρανός, απ’ τ’ αθάνατο το σφρίγος
που, στου Έλληνα – φωτός, φωτοανεξάντλητη ροή –

δόξης στέφανο ηλιόπρεπα φορεί στην κεφαλή,
και μετέωρη εστάθη, μόνο λίγο, πριν χαράξει,
των Ελλήνων την περφάνεια, για να δει και να θαυμάσει:
θαλερή, χρυσανταυγίζουσα, ξανά, φεγγοβολή.

Continue Reading →

Όταν φτάνει καλοκαίρι

Share

Καλοκαίρι, κι η ζωή ομορφαίνει
όλα γύρω, μοιάζουνε χαρωπά,
ο ήλιος την καρδιά σου ζεσταίνει
κι ο Έρωτας θεός, τα βέλη του σκορπά.

Μοίρα καλή, τόσα σου έχει χαρίσει,
συμπόνια, αγάπη κι ομορφιά
με καλοσύνη, η φύση σ’ έχει προικίσει
και σ’ έχει ντύσει μ’ αστέρια χρυσαφιά.

Continue Reading →