Μια θάλασσα ίδια με θύμηση

Share

Κάθεται αγνάντια στη θάλασσα. Και αφουγκράζεται τον ερχομό της ως τις άκρες των ποδιών του. Έτσι όπως τότε που ήτανε παιδί και βούλιαζε στο χρυσό όνειρο της Αμμοχώστου. Τότε μιλούσε με τη θάλασσα μια άλλη γλώσσα, παιδική. Της έλεγε για τα όνειρά του κι εκείνη άκουγε ήρεμη σαν λάδι τα φτερουγίσματα των λόγων του. Κάποτε απαντούσε με ένα παφλασμό μικρού κύματος, έτσι καθώς έσκαγε επάνω στην ψιλή την άμμο.

Continue Reading →

Αμμόχωστος

Share

Κάποτε ήτανε μια χρυσή αμμουδιά
Τώρα γεμάτη πέτρες πληγώνει τα πέλματά μας
Ματώνει τις μνήμες

Οι βράχοι ξεκινούν απ΄τις ακτές της θύμησης
Ορθώνονται αιχμηροί
Περνώντας μέσα από άγουρα χρόνια εφηβείας
Τραυματισμένη νιότη
Που σαν αιχμάλωτος πολέμου
Κυλάει τη ζωή της σε όνειρο ανάπηρο, λειψό

Continue Reading →

Σαν Πηνελόπη

Share

Xρόνια κοιτάω τον ορίζοντα
Με τα μικρά, μεγάλα μου ερωτηματικά
Μα εκείνος δε μιλάει, δεν ανοίγεται
Μου στέλνει πάντα μια φουρτουνιασμένη θάλασσα
Mιαν οργισμένη Σαλαμίνα
Με τα αγάλματά της όρθια
Να κουβαλάνε στα κομμένα χέρια τους
Τον πληγωμένο τους καιρό

Continue Reading →