Tag: ελπίδα

slide

Μή μου άπτου!

Share

Δε χάιδεψα της ροδανθής τα μπουμπουκιάσματα
μήπως τυχόν μαδήσουν

Δεν άγγιξα τους στήμονες της χαραυγής
μήπως και τους πληγώσω

Δεν αγκάλιασα τα φούλια μες στην Άνοιξη
Μη λάχει και γεράσουν

Δεν απόθεσα στις παπαρούνες των χειλιών

slide

Το βιβλίο της ζωής

Share

Ένα δάκρυ κύλησε αργά
και σφράγισε την ελπίδα
πού ξεψύχησε πάλι στά σωθικά μου.
Η ματιά πού φτερούγησε ολούθε
κυοφόρησε ονείρατα καινούργια
κι είπε να κάνω λίγο κουράγιο ακόμη
γιατί οι ελπίδες είναι επτάψυχες,
κι υπάρχουνε μέχρι να πέσει η αυλαία.

slide

Πέταγες

Share

Πέταγες κι είχες εμπρός σου ουρανούς
κι ο νους ο ονειράρης
σκόπευε προς την αθανασία.
Οι ελπίδες οι δειλές γενήκανε κολώνες,
δαυλοί βάψαν με φως τις σκοτεινιές,
δεν σκούζεις πια σ’ ανηφοριές
ζωγράφισες χαμόγελο στα χείλη.
Στην γλάστρα ανθεί ο βασιλικός
κι ο Αύγουστος βάζει φωτιά στ’αμπέλια,
γλυκό κρασί στα σωθικά
και περισσά τα μέλια.

Αναστάσιμο

Share

Τώρα που το μικρό χελιδόνι
Φιλά ξανά της πασχαλιάς τα μύρα
Τώρα που το κόκκινο δεν είναι μόνο αίμα
Αλλά κι αγάπη του φωτός και της υπέρβασης
Τώρα μπορώ να ομολογήσω τους καινούριους ήχους
Μίας ανάστασης των έγκλειστων ελπίδων

slide

Αγωνίζομαι για μια ιδέα…

Share

“Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία.” Ανδρέας Κάλβος Αγωνίζομαι για μια ιδέα που λέγεται Πατρίδα Ιωάννης Παναγάκος Μέσα στον ορυμαγδό της αλλαγής του κόσμου και τον πόνο ψυχής του σήμερα που χάνει, σαν άμμο μέσα από τα δάχτυλά […]

slide

Γιορτάζεις Πατέρα

Share

Κι εσύ πατέρα τελικά μας ξεφορτώθηκες απ’ τις φροντίδες σου τις καθημερινές μένοντας σύντροφος σε ρυτίδες ηχηρές που πια κυλούν δειλά στο μέτωπό σου. Και ζεις μες στα μαλλιά τα αραιά κι αδέσποτα που σε φιλούν στις παρειές μα και στο πρόσωπο σαν μνήμες, μνήμες που φεύγουν όπως ήρθαν με […]

Μηλιά η ξένη…

Share

Γύρισες,
στα γνωστά σου τα λημέρια ξένε
ψάχνοντας στον αέρα μυρωδιά ‘πό γιασεμί

Γρήγορα
βρέθηκες στου χωριού τα καλντερίμια
με μόνο φίλο μια καρδιά που νοσταλγεί

slide

Εδώ…

Share

Εδώ, στο γλαυκό κύμα της γαλάζιας άνοιξης που πίνει ολόχυμο το θρόισμα του σταυρωτού πανιού στο ξάστερο αεράκι, πώς μπορεί να χωρέσει ένα μισό φεγγάρι! Εδώ, που σπαρμένα σε κάθε στάλα Αιγαίου, μυριάδες κομμάτια από φως φλογίζουν το υγρό ρίγος του όνειρου, πώς ν’ απλωθεί η ιδέα του σκότους! Εδώ, […]