Τα «θα» των υποσχέσεων και τα «όταν» της νοσταλγίας…

Share

Ώρες ώρες αισθάνομαι να περιδιαβαίνω σε διαστάσεις γνώριμες αναζητώντας στο παρελθόν το μέλλον και… στο παρόν το παρελθόν! Όλα τούτα δω που μου συμβαίνουν εγώ τα λέω «φτερουγίσματα της ψυχής μου». Όταν αναγκάζεται κανείς να υπομένει τον αφόρητο ρεαλισμό τούτης της καταθλιπτικής καθημερινότητας, που ολοένα και πιο πολύ μας βουλιάζει σε μια παράξενη σιωπή, εγώ δεν έχω την πολυτέλεια άλλης επιλογής από το ν’ αρχίσω να σκέφτομαι, να θυμάμαι, να αναπολώ και να νοσταλγώ στιγμές που έζησα, ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις και γεγονότα αλλά και λεπτομέρειες που μπορεί να ήταν ασήμαντες μεν, αλλά ανεκτίμητες.

Continue Reading →

Τα “θα” που έμαθα

Share

Εγώ έμαθα να γράφω λέξεις. Για να σε συναντήσω.

Εγώ έμαθα να μετράω το χρόνο. Για να σε γνωρίσω.
Εγώ έμαθα ν ΄αγαπάω τον κόσμο . Για να σε αγαπήσω.
Εγώ έμαθα να ερωτεύομαι τη ζωή. Για να σε ερωτευτώ.

Εγώ θα σε συναντήσω, θα σε γνωρίσω, θα σε αγαπήσω, θα σ’ ερωτευθώ.
Για να’ ρθει η αγρύπνια μιας νυχτιάς αλλόκοτης, που δεν θα ξημερώνει, λες!
Και τότε θα είναι η πρώτη της Άνοιξης και δυό χιλιάδες εκατό, μείον ογδόντα οχτώ
του Καιρού και κάτι ώρες ακριβώς, όταν θα μετράω τα δευτερόλεπτα, ιλιγγιωδώς
να συνωστίζονται σε πολιορκία των σκέψεων, για να μου αποτρέψουν το χάραμα.

Continue Reading →