Πες μας ποιητή

Share

Ίδιοι δεν είναι οι άνθρωποι πια, ούτε οι τόποι. Μονάχα η αγωνία ίδια παντού. Κι ο ασυμμάζευτος φόβος. Η πρωτόφαντη τρέλα. Και η σκουριά. Διάχυτη.
Διερράγησαν τα ιστία, θερίζοντας. Ο χρόνος τον άνθρωπο δε δίδαξε, ούτε ο άνθρωπος τον άνθρωπο. Κι εδραιώθη η τάξη του χρήματος και της σύγχυσης. Τα ουρλιαχτά των λύκων η άλλη όψη της ζωής. Κέρινα εκμαγεία, κέρινες μάσκες, κέρινα πρόσωπα μας συντροφεύουν. Ύπνος βαθύς, μ’ αλλοπαρμένα όνειρα γεμάτος, μας τυλίγει. Πόνους αγιάτρευτους κουβαλάμε, μαρτυρολόγια σέρνουμε.

Continue Reading →

Χωρίς Εγγυήσεις

Share

Σε τούτο τον κάμπο
Σε τούτη τη διάταξη της φύσης και τ΄ανθρώπου
Μυριάδες σύννεφα περάσαν
Στάζοντας μόνο τη βροχή σαν ικεσία

Χιλιάδες κόσμοι ήρθανε και φύγαν
Προσποιούμενοι πως δεν παραφύλαγε το Τέλος
Σε κάποια αιχμηρή γωνία ανυπεράσπιστου καημού

Continue Reading →

“Και εγένετο φως…”

Share

Δεν απόκαμε στιγμή να κοιτάζει
Τ΄αστροκέντητο όνειρο  της νύχτας
Εκεί τραγουδούσε μια ανέφελη σκέψη
Δίχως  βάρος της γήινης ύλης
Απ’ το χώμα κρατούσε μονάχα
Εαρινές προσδοκίες ανθοφορίας

Continue Reading →