Tag: κόσμος

Πες μας ποιητή

Share

Ίδιοι δεν είναι οι άνθρωποι πια, ούτε οι τόποι. Μονάχα η αγωνία ίδια παντού. Κι ο ασυμμάζευτος φόβος. Η πρωτόφαντη τρέλα. Και η σκουριά. Διάχυτη.
Διερράγησαν τα ιστία, θερίζοντας. Ο χρόνος τον άνθρωπο δε δίδαξε, ούτε ο άνθρωπος τον άνθρωπο. Κι εδραιώθη η τάξη του χρήματος και της σύγχυσης. Τα ουρλιαχτά των λύκων η άλλη όψη της ζωής. Κέρινα εκμαγεία, κέρινες μάσκες, κέρινα πρόσωπα μας συντροφεύουν. Ύπνος βαθύς, μ’ αλλοπαρμένα όνειρα γεμάτος, μας τυλίγει. Πόνους αγιάτρευτους κουβαλάμε, μαρτυρολόγια σέρνουμε.

slide

Οκτώ Χαϊκού

Share

Ποτάμι Κόκκινο
Οι παπαρούνες
Αψηφούν το άρωμα.
Ψηφίζουν χρώμα.

Αιθρία
Λέω να βγάλω
το κάπα απ’ τα κάστρα.
Να ξαστερώσει.

slide

Χωρίς Εγγυήσεις

Share

Σε τούτο τον κάμπο
Σε τούτη τη διάταξη της φύσης και τ΄ανθρώπου
Μυριάδες σύννεφα περάσαν
Στάζοντας μόνο τη βροχή σαν ικεσία

Χιλιάδες κόσμοι ήρθανε και φύγαν
Προσποιούμενοι πως δεν παραφύλαγε το Τέλος
Σε κάποια αιχμηρή γωνία ανυπεράσπιστου καημού

slide

“Και εγένετο φως…”

Share

Δεν απόκαμε στιγμή να κοιτάζει
Τ΄αστροκέντητο όνειρο  της νύχτας
Εκεί τραγουδούσε μια ανέφελη σκέψη
Δίχως  βάρος της γήινης ύλης
Απ’ το χώμα κρατούσε μονάχα
Εαρινές προσδοκίες ανθοφορίας

slide

Μελβούρνη, σούρουπο…

Share

Στην καρδιά της πόλης, σούρουπο… Κόσμος πολύς…. χιλιάδες κόσμος…. Βιαστικός για το σπίτι μετά τον μόχθο της ημέρας. Τρέχουν να προλάβουν το τραίνο… Αγχώδη πρόσωπα, κουρασμένα πόδια… Χιλιάδες κόσμος….. κοσμοσυρροή!… Μα γιατί είναι άδεια η πόλη; Φρειδερίκη Αποκίδου