Στο φίλο που περιμένω

Share

Πως θά ‘ρθει να με δει μού ‘πε ένας φίλος
εδώ στη μακρινή την ξενιτιά
κι αστέρωσε ο ουρανός με μιας ο οργίλος
και σκόρπισε του ωκεανού την καταχνιά.

Συθέμελα σπαρτάρισε η ψυχή μου
κι είδε τον Όλυμπο, τα Τρίκαλα, τα Γιάννενα κοντά.
Η ελπίδα μου φτερούγισε μαζί με την ευχή μου
κι ακράτητες τώρα διαβαίνουν θάλασσες, κάμπους και βουνά.

Continue Reading →

Στους πεσόντες

Share

Εσείς που μας χαρίσατε της λευτεριάς το δώρο,
ευγνωμοσύνης δώρο
δεχτείτε κι από μας.

Μακριά απ’ τα ξένα στέλνουμε φτωχό ένα στεφάνι,
που ήρωες δεν φτάνει
να στέψει σαν και Σας.

Continue Reading →

Η σκέψη μου

Share

Η σκέψη μου, αερικό,
στο σπίτι μου το πατρικό,
πού ‘μεινε άδειο και βουβό
εκεί ξαναγυρνάει.

Το βλέπει άψυχο, σβηστό,
αμίλητο και σκοτεινό
κι αφήνει πόνου στεναγμό
καθώς το σεργιανάει.

Continue Reading →

O Ξένος

Share

Κατάγιαλα, σε τραπεζάκι μιας ταβέρνας στο νησί
δυο ντόπιοι αδέλφια κάθονταν μ’ έναν ξένο
αργά μιαν εσπέρα. Το λίγο φως απ’ την ταβέρνα
φώτιζε σαν φανάρι του δρόμου μιας άλλης εποχής,
αχνά-χλομά, το πρόσωπο του ξένου, στραμμένο
προς τη θάλασσα. Κι αυτός, σαν ονειρόπαρτος,

Continue Reading →

Το όνειρο του φίλου

Share

Θα πάω πίσω ορέ παιδιά,
θα πάω στην πατρίδα.
Τό ‘χω μεράκι στην καρδιά,
τό ‘χω τρανή ελπίδα.

Η πολιτεία η τρανή,
της μηχανής ο ρόγχος
έχουν για μένα πια γενεί
πνιγμού θηλιά και βρόγχος.

Continue Reading →