Νυχτόβιες πειρατείες

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Μεταξωφάσκιωτες νυχτόβιες πειρατείες
Στοιβάζουν ανορθόδοξα νίκη και λεία
Τους θησαυρούς κρύβουν μεθώντας στις πλατείες
Επιμελώς χτίζοντας πόνου μαυσωλεία.

Αύριο… (12-02-2012, 2.00” ώρα Ελλάδος)

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Αύριο θα ξημερώσει μια άλλη γεωγραφική απεικόνιση της ζωής μας.
Αύριο τα μάτια μας δε θα βλέπουν ίσια
Θα έχει χαθεί ο ορίζοντας.
Αύριο θα αποθηκεύσουμε τα φτερά μας  σ’ ένα μπαούλο του παρελθόντος

Παιδιά, Ψίχουλα Κάτω απ’ το τραπέζι

Share

Ένα κομματάκι καλαμποκίσια μπομπότα, είχε και σταφίδες, την κοίταξα με χαρά άπλωσα το χέρι μου, κάτι μου είπε ιταλικά, δεν καταλάβαινα, ξανά την κοίταξα, είχε δυο χείλη βαμμένα σε χρώμα από βύσσινο. Κοίταξα πιο εκεί ένας ψηλός μαυροφορεμένος καθολικός ιερέας με καπέλο μαύρο στρογγυλό πλαισιωμένο με μια κίτρινη κορδέλα μου χαμογέλασε. Βρισκόμουν στην Ελλάδα ξένοι έκαναν κουμάντο αυτοί που είχαν φέρει και την πείνα, Ιταλοί κατακτητές..

Στον Πατέρα μου Ηλία Πεχλιβανίδη και Δάσκαλό μου

Share

Με την ευκαιρία της Ημέρας του Πατέρα (19 Ιουνίου)
Στον Πατέρα μου Ηλία Πεχλιβανίδη και Δάσκαλό μου
(από του δασκάλους που δεν υπάρχουν πλέον -28 Νοεμβρίου 1973)
Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Φύτεψες, Δάσκαλέ μου, λουλούδια καρπερά
στον κήπο της ζωής σου,
γκρέμισες τους φράχτες και άφησες τα παιδιά
να χορτάσουν αρώματα και ζωή.
Οι ανθώνες γέμουν ακόμα στα κορφοβούνια
των σχολικών μας αναμνήσεων.
Κι εσύ πάντα εκεί ψηλά γεμάτος φως, να φωτίζεις.

Κάτι παιδιά

Share

1ο Βραβείο Πανελλήνιου Διαγωνισμού Βόλου
του Ωδείου Γ. Φουντούλη
Βόλος 2009
Χάρης Μελιτάς

Είναι κάτι παιδιά που ξεγέλασαν
τ’ ουρανού τους φρουρούς και τους νόμους
οι γονείς τους μια μέρα δεν γέλασαν
κουβαλάνε φορτία στους ώμους.

Δεν θα παίξουν ποτέ τους στο διάλειμμα
δεν θα τρέξουν ποτέ στις πλατείες
η ψυχή τους δεν βρίσκει κατάλυμα
μήτε ο νους στοργικές πολιτείες.

Οι καιροί μας

Share

Χριστίνα Τσαρδίκου

Η σκουριασμένη αύρα της ανθρώπινης ψυχής
Ένοχο και αμαρτωλό θύμα του πάθους
Μόνη της γερνά, και περιμένει.
Να επιστρέψουν τα χρόνια που γκρεμίστηκαν
Ένα ένα στο Ζάλογκο των αιώνων.

Χαμένοι καιροί.
Χαρές και ευχές,
Τραγούδια και παιδικά γέλια,
Μηχανικά βυθίζονται στο θολό
Αχέροντα του τέλους.