Ικανοποίηση

Share

Δεν είναι άρτος
Δεν είναι άνθος
Δεν είναι ζαχαρωτό…
Όμως αλήθεια πώς χορταίνει!
Ως αίσθημα έχει τις βαθμίδες του
Και ως «βρώμα… Αγαθόν, Βέλτιον, Άριστον!»
Τόσο χωνευτικό τελικά ως αμοιβή
που φωτίζει το είναι σου,
λαμπρύνει το πνεύμα σου, ανεπαίσθητα!
Και αν δεν μπορείς να το ιδιοποιηθείς
αν δεν κραυγάζεις τον παιάνα της Νίκης
όταν την γεύεσαι… Αλήθεια… τι πειράζει;
Είναι όμως βέβαιο πως ο Κόσμος
γύρω σου ομορφαίνει,
και το χαμόγελο ενός -όποιου- παιδιού
φουντώνει μέσα σου, το αίσθημα της ευθύνης!

Continue Reading →

Φύλλα Καπνού

Share

Νοτισμένο το χώμα
απ’ του Οκτώβρη τις πρώτες βροχές.
Το τοπίο έκλεινε
σε κύκλο του χρόνου
την όλβια συγκομιδή.
Κείνες
μυσταγωγοί των μικρών ωρών
έστεργαν σιωπηλές
καθισμένες σιμά
στων καπνών τις χλωρές αρμαθιές.
Απέριττα δοσμένες
στο κέντρισμα των φύλλων

Continue Reading →

Το Πάθος μιας Ποιητικής Πράξης

Share

Είναι η ποίησή μας σαν ποτάμι
Με τις πηγές του στη μελλοντική ζωή μας
Κάθε που βρέχει φόβο και θυμό
Η στάθμη του ανεβαίνει επικίνδυνα
Κινδυνεύουνε με πλημμύρες
Οι όχθες της συγκατάβασής μας

Continue Reading →

Η ψυχή και οι στίχοι

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου Ψυχή μου, σ’ ανακάλυψα ανάμεσα στις λέξεις σαν της γραφής αερικό με τα χιλιάδες πέπλα. Γέρνεις,…

Continue Reading →

Ένα νησί ταξιδεύει

Share

Η άνοιξη είχε μπει για καλά. Και δεν την έφεραν μόνο οι δυο καινούριες συμμαθήτριες στην τάξη. Ήταν κι ένας καινούριος καθηγητής της φιλολογίας, που μας τον παρουσίασαν ολότελα άξαφνα κι αναπάντεχα, ν’ αντικαταστήσει τον παλιό μας, γιατί, λέει, γέρασε.

Δε μας άρεσε αυτή η απροειδοποίητη αλλαγή. Στο κάτω-κάτω με το «γέρο» τα πηγαίναμε μέλι-γάλα. Ήταν κουρασμένος απ’ τα χρόνια ο άνθρωπος και δε μας ζόριζε και πολύ στο μάθημά του. Τούτος ο νέος σίγουρα θα κρατούσε μιαν άλλη στάση απέναντι σ’ όλους μας, δημιουργώντας μας υποχρεώσεις. Τον είδαμε με πολλή επιφύλαξη.

Με την ίδια επιφύλαξη μας αντιμετώπισε στα δυο πρώτα του μαθήματα κι εκείνος. Τυπικός και συμμαζεμένος, μας κοίταζε έναν-έναν ερευνητικά, αποφεύγοντας να προσθέσει έστω κι ένα «και» σ’ όσα είχε καθήκον να μας διδάξει.

Continue Reading →

Ποιητές πετάξτε τα χαρτιά σας

Share

Είναι η ώρα του ανέγνοιαστου στον ήλιο.
Ποιητές πετάξτε τα χαρτιά σας!
Ένα, δυο, εκατοντάδες στον αέρα
Χαρτιά, της διαρκώς σκυφτής σας λιτανείας
Για μιαν ανίατη πληγή.
Χαρτιά, ανέμυαλα να προσγειώνονται
Στο πάτωμα που τρίζει ερημία·
Ας δικαιώσετε λοιπόν τους αναστεναγμούς του!

Continue Reading →

Μέγα, έχεις άλλοθι;

Share

Εσύ, που μετακινείς στρατούς σε χάρτες,
λένε, παιδί έφτιαχνες πήλινα στρατιωτάκια.
Μας έστειλες νέους στη Δύση για σπουδές
για τέχνες, επιστήμες, οργάνωση εμπορίου,
μας έστησες φάμπρικες, ναυπηγεία, διοίκηση.

Continue Reading →