Γράμμα σ’ ένα ρόπτρο…

Share
Αγαπητό μοναχικό Buy Diazepam Australia
Σημάδι μιας φωνής… http://zaphiro.ch/search/yumiaoka.cn/feed/rss2/
Στέκεσαι εκεί, ομορφόπλαστο σήμαντρο μιας ηχούς. Valium Online Europe http://weiroch.co.uk/wp-cron.php?doing_wp_cron=1597268942.5614440441131591796875
Φωνάζεις τον αφέντη σου, πως κάποιος τον ζητά.
Μα η ηχώ, σου απαντά με νόημα… τη σιωπή! Buy Indian Valium Online

Του Απρίλη

Share

“Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη”

Μ.Π.

Θα ‘ναι ξημέρωμα
όταν ο έρωτας
δε θα μας εύρη πια μαζί.
Εσύ σε νιότης μάτια
-ακύμαντα γαλάζια-
θα υψώνεις τα πανιά.
Κι εγώ στη μοναξιά μου
το λόγο θα ξορκίζω
-χειρόγραφα ευαγγέλια-
θα ρίχνω στην πυρά.

Η χώρα της σιωπής

Share

Η αγάπη είναι θαμμένη

Σκοτεινιά σκεπάζει
ως τα τρίσβαθα
την χώρα της σιωπής.
Χαράζει κάποτε δειλά,
μα δεν τολμά να φέξει
σαν σκοτεινιά σκεπάζει
την χώρα ετούτη της σιωπής.

Το Γκρίζο Κασκόλ – VIII

Share

Αλέκος Ν. Αγγελίδης

Το Γκρίζο Κασκόλ – Μέρος VIII

Order Roche Valium Online Πρώτος ο Κώστας προσπάθησε να διακόψει την καταθλιπτική σιωπή. Το θύμισμα του λοχαγού του απ’ το Γιώργο, του έδινε την ευκαιρία να πάρει άλλη όψη η κουβέντα τους.

– Πραγματικά, είπε ο Κώστας ξαναπαίρνοντας ύστερα από τόση ώρα το λόγο. Τι κενόδοξος και ρηχός άνθρωπος εκείνος ο λοχαγός! Όταν πήγα να παραδώσω τον οπλισμό μου, τον βρήκα στο βάθος της αποθήκης να γυαλίζει τα αστέρια της χλαίνης του.

– Ωστε τα παραδώσατε και σεις όλα σας τα είδη; Ρώτησε στενοχωρημένα ο Γιώργος και κοίταξε τον Κώστα και το Στρατή στα μάτια.

– Όλα, απάντησε κοφτά ο Στρατής.

– Δεν πέρασαν πολλές μέρες, ύστερα απ’ τη συνάντησή μου με το Μανούση του Α2, συνέχισε ο Κώστας, ενώ όλοι οι συνάδελφοί του έστρεφαν έντονη την προσοχή τους προς το μέρος του κι ένα βράδυ μας ειδοποίησαν να παραδώσουμε τον οπλισμό μας κι όλα τα ατομικά μας είδη εκτός απ’ τα ρούχα μας. Έκανα κι εγώ όπως μας είπαν. Ότι έκανε κι ο Στρατής και οι άλλοι συνάδελφοί μας που βρίσκονται εδώ μέσα. Βάλαμε όλα τα είδη μας σε μια κουβέρτα και τα πήγαμε στην αποθήκη. Την ώρα της παράδοσης, οι Εφοδιασμοί μας έπαιρναν, πέρα απ’ τα είδη που έπρεπε να παραδώσουμε, υποχρεωτικά και ό,τι άλλο καινούριο και καλό τύχαινε να έχουμε. Όπως, χιτώνια, παντελόνια, χλαίνες, πουκάμισα κλπ. Και μας τα άλλαζαν με άλλα παλιά και φθαρμένα, με τη δικαιολογία πως θα μας δώσουν καινούρια στις νέες μονάδες που θα πάμε. Οι αυθαιρεσίες των αποθηκάριων και των διαχειριστών και ο τρόπος συμπεριφοράς τους ήταν άλλο πράγμα. Πόσο χάνει καμιά φορά ο άνθρωπος την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά του για μικροπράγματα!