Η γης μου του ανέλπιδου!

Share

Χαράζει η μέρα και πίσω από τα βουνά
ορμά το άρμα του πάλαι ασυμβίβαστου
Απόλλωνα.
Εξαϋλώνοντας τα νοητά σκοτάδια
και τα άλλα, της απουσίας του,
αναρριχάται ακάθεκτος,
συγκρατώντας την παμφάγα δύναμή του
στο περίγραμμά της
και την συμβολή του στην ύπαρξη ζωής.
Το διττό χαμόγελό του
-τόσο φωτεινό όσο και η πυρκαγιά
του λίθινου αυχένα-
πυρπολεί ανελέητα.
Ανατέλλει, και η λατρευτή πολιτεία
εμβαπτίζεται στην φλόγα του.

Continue Reading →

Το αγκάθινο στεφάνι

Share

Ευλαβικά θα σκύψουμε κι εφέτος το κεφάλι
Πάλι να προσκυνήσουμε τα Πάθη σου Χριστέ μου.
Λιβάνι θε να κάψουμε σε εκκλησιές γεμάτες
Από μορφές λυπητερές και μετανοημένες
Μορφές που σε κοιτάζουνε με φόβο κι αγωνία
Και με κατάνυξη υμνούν τα Άγιά σου Πάθη

Continue Reading →