Επενδύσεις…

Share

Οι τηλεφωνικές οχλήσεις τού εξάδελφου Θάνου, παραδόξως, είχαν πυκνώσει πολύ τώρα τελευταία. Χθες μόλις, βρέθηκε επιτέλους κι ο νεαρός υπομηχανικός, που συμφώνησε να πάμε να τού δείξω το χτήμα στη Λυγιά, για να μού κάνει ένα τοπογραφικό, να το ’χω, μπας και φανεί κάποιος επενδυτής και θέλει ν’ αγοράσει· ποτέ δεν ξέρεις. Σήμερα η μέρα ήταν πολύ καλή. Οπότε πρωί-πρωί ξεκίνησα κι εγώ να πάω στο πατρικό μου στο Δερβένι, που είχα να τού μιλήσω απ’ τα τέλη τού Νοέμβρη, όταν βρεθήκαμε εκεί, μ’ έναν Λιβανέζο: Μεσίτης λέει· λήσταρχος, δολοφόνος κανονικός, που γυρίζει εδώ κι εκεί, ψάχνοντας θύματα, στοχεύει, κι αγοράζει μπιρ παρά.

Continue Reading →

Χωρίς Μάσκα

Share

Ο Ευγένιος είναι ερωτευμένος με τη Νεφέλη, την καλή συνάδελφο. Αλλά αυτή… πέρα βρέχει. Και μη νομίσεις πώς δεν έχει προσπαθήσει να της δώσει να το καταλάβει. Εμμέσως πλην σαφώς. Πολλές φορές, μάλιστα. Της έχει ζητήσει να βγούνε για καφέ. Της έχει προτείνει να πάνε για φαγητό και θέατρο και σινεμαδάκι, κάποια συναυλία. (Εντάξει, για … σκυλάδικα δεν της είπε ποτέ. Δεν θα πήγαινε ούτε με τη Σκάρλετ Γιόχανσον, τη μεγάλη φαντασίωση του Τσακαλώτου). Αλλά η απάντηση της Νεφέλης ήταν πάντα η ίδια. Η Νεφέλη ήταν διαρκώς απασχολημένη. Έτσι του έλεγε. Δεν προλάβαινε τη… ζωή της.

Continue Reading →

Τολμώ

Share

Τολμώ ν’ ανθίσταμαι στην εξουσία του “πρέπει” και της “ντροπής”…
Τολμώ να εξεγείρομαι στην υποκρισία της…
Τολμώ να της υψώνω το βλέμμα και φωνή…
Τολμώ να φωνάζω δυνατά για το δίκιο μου…
Τολμώ να αρνούμαι την επιδαψίλευση κενών τιμών…
Τολμώ να δακρύζω στον πόνο του άλλου…

Continue Reading →

Αποκριές…

Share

“Δε θέλω!.. Ντρέπομαι σου
λέω!” παραπονέθηκα γκρινιάζοντας στη μητέρα μου. Εκείνη όμως ξαναείπε με
μαλακιά φωνή

“Μα αποκριές είναι! Δεν είπαμε,
πως ό,τι και να φορέσεις, θα είναι καλό; Θα σε ντύσουμε νύφη και τη Νάνα
γαμπρό. Έτσι θα είστε και οι δυο σας μια χαρά μασκαρεμένες!”

Εγώ όμως διαφωνούσα τόσο επίμονα, που
έφερα τη μητέρα μου σε δύσκολη θέση.

Continue Reading →

Ελλάδα

Share

Χαίρε, Γη του Θεού, δώρο στους Έλληνες,
ποτήρι της γης γιομάτο θάλασσα,
ανθόκηπε που βρίθεις από χρώματα και σχήματα,
από γιούλια και γιασεμιά, από βασιλικό και θυμάρι.
Χαίρε μελίρρυτη γη, μελίρρυτης ιστορίας.
Μητέρα των Μουσών και της Τέχνης.
Γενεών που όρμησαν κόντρα στα ξίφη και στα βόλια
για να φυλάξουν τ’ αρώματα των προσευχών σου,
να προστατέψουν τους σπόρους των μελλόντων γενεών.

Continue Reading →