Τολμώ

Share

Τολμώ ν’ ανθίσταμαι στην εξουσία του “πρέπει” και της “ντροπής”…
Τολμώ να εξεγείρομαι στην υποκρισία της…
Τολμώ να της υψώνω το βλέμμα και φωνή…
Τολμώ να φωνάζω δυνατά για το δίκιο μου…
Τολμώ να αρνούμαι την επιδαψίλευση κενών τιμών…
Τολμώ να δακρύζω στον πόνο του άλλου…

Continue Reading →

Αποκριές…

Share

“Δε θέλω!.. Ντρέπομαι σου
λέω!” παραπονέθηκα γκρινιάζοντας στη μητέρα μου. Εκείνη όμως ξαναείπε με
μαλακιά φωνή

“Μα αποκριές είναι! Δεν είπαμε,
πως ό,τι και να φορέσεις, θα είναι καλό; Θα σε ντύσουμε νύφη και τη Νάνα
γαμπρό. Έτσι θα είστε και οι δυο σας μια χαρά μασκαρεμένες!”

Εγώ όμως διαφωνούσα τόσο επίμονα, που
έφερα τη μητέρα μου σε δύσκολη θέση.

Continue Reading →

Ελλάδα

Share

Χαίρε, Γη του Θεού, δώρο στους Έλληνες,
ποτήρι της γης γιομάτο θάλασσα,
ανθόκηπε που βρίθεις από χρώματα και σχήματα,
από γιούλια και γιασεμιά, από βασιλικό και θυμάρι.
Χαίρε μελίρρυτη γη, μελίρρυτης ιστορίας.
Μητέρα των Μουσών και της Τέχνης.
Γενεών που όρμησαν κόντρα στα ξίφη και στα βόλια
για να φυλάξουν τ’ αρώματα των προσευχών σου,
να προστατέψουν τους σπόρους των μελλόντων γενεών.

Continue Reading →

Μορφές…

Share

Οι λέξεις μου, σιγά-σιγά
μορφές αγαπημένων παίρνουν…
Βλέμματα σαν ανατολή,
χαμόγελα με περιγράμματα
από αρχαία παραμύθια,
ανάσες με άγιες ευωδιές
απ’ των παιδιών τα χείλη…

Continue Reading →